บทที่ 1066 เปิดเผยความลับ

เหวินเส่าอี๋กอดพิณของเขาไว้แน่น แม้เขาจะรู้ว่าการเคลื่อนไหวที่เหนือความคาดหมายอาจจะพลิกสถานการณ์ได้ และสิ่งที่รอเขาอยู่คือความตาย เขาก็ยังคงแน่วแน่และกุมความหวังสุดท้ายจนตัวตาย

คิดไม่ถึงว่า นอกจากเสียงโหยหวนอันวุ่นวายของเหล่าโครงกระดูกแล้ว ยังมีเสียงของการต่อสู้เกิดขึ้นด้วย

นั่นคือเสียงของเยี่ยจิ่งหานและกู้ชูหน่วน และเป็นเสียงลมหายใจของพวกเขา

ทั้งสองกำลังร่วมมือกันเพื่อช่วยเขา

แม้ดวงตาจะมองไม่เห็น แต่จากเสียงการต่อสู้เหล่านั้น เขาก็สามารถรับรู้ได้ว่าการต่อสู้นั้นรุนแรงเพียงใด

“ควับ......”

แรงกดดันกดทับลงมาด้านหน้าของเขา ทำให้เขาหายใจแทบไม่ออก เหงื่อไหลทั่วร่างกาย พยายามลุกขึ้นหลายครั้งแต่ก็ทำไม่สำเร็จ

“อักขระโบราณ มันก็เท่านั้น ต่อให้พวกเจ้าสามารถคนร่วมมือกันแล้วมันยังไง?”

ฮวาอิ่งโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเหวินเส่าอี๋ ใช้เสียงที่มีแต่พวกเขาสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน “เหวินเส่าอี๋ ข้าจะบอกความลับบางอย่างกับเจ้า แผ่นค่ายกลของเผ่าเพลิงฟ้า ข้าเป็นคนเอาไปเผยแพร่ให้หุบเขาตันหุย เพื่อทำให้คนของหุบเขาตันหุยเข่นฆ่าเผ่าเพลิงฟ้า”

“บูม”

เหวินเส่าอี๋ราวกับถูกฟ้าผ่า เงยหน้าขึ้นมองฮวาอิ่งด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“เจ้าพูดอะไร”

“ข้าบอกว่า เผ่าเพลิงฟ้าที่ซ่อนตัวอยู่ในภูมิประเทศ กับดักต่าง ๆ ยอดฝีมือมากมาย การที่คนทั่วไปคิดจะเข้ามาทำลายเผ่าเพลิงฟ้าคงเป็นเรื่องอันโง่เขลา นอกเสียจากจัดการกับผู้อาวุโสของเผ่าเพลิงฟ้าสักสองสามคน รวมถึงรู้ภูมิประเทศในจุดต่าง ๆ และข้า......จัดการกับผู้อาวุโสสองสามคนที่เหลืออยู่ของเผ่าเพลิงฟ้า และมอบแผ่นภาพค่ายกลให้กับหุบเขาตันหุย เพื่อให้หุบเขาตันหุยสามารถจัดการกับเผ่าเพลิงฟ้าได้สำเร็จ”

อุณหภูมิในร่างกายของเหวินเส่าอี๋ลดลงอย่างรวดเร็ว

การล่มสลายของเผ่าเพลิงฟ้าเป็นบาดแผลในใจของเขามาโดยตลอด

เวลานี้ศัตรูมาอยู่ตรงหน้า พลังแห่งความอาฆาตและความเกลียดชังบนร่างกายของเขาปะทุขึ้นทันที

ในระหว่างการต่อสู้ กู้ชูหน่วนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของเหวินเส่าอี๋ นางตะโกนออกมาอย่างเยือกเย็น “ยายเฒ่า หากจ้ากล้าทำอะไรเขา ข้าสัญญาว่าข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น ต่อให้ร้องขอชีวิตก็ไม่มีวันให้เห็นใจ”