บทที่ 1072 ซือม่อเฟยฟื้นความทรงจำ

“พี่หญิง......”

“อย่า......อย่าเข้ามา”

เสียงของกู้ชูหน่วนดังอย่างคลุมเครือ

ซือม่อเฟยจะไปได้ยินได้อย่างไร

ถึงต่อให้ได้ยินเขาก็คงไม่สนใจ

เขาวิ่งเข้ามารับการโจมตีของลำแสงแทนนาง

หัวใจของกู้ชูหน่วนแทบจะแหลกสลาย

ฝูกวงและลั่วอิ่งมีวรยุทธ์ รับการโจมตีของลำแสงเพียงไม่กี่ครั้งก็บาดเจ็บเจียนตาย

อาม่อไม่เป็นวรยุทธ์เลยแม้แต่น้อย เขาจะรับมันไว้ได้อย่างไร

ภายใต้สถานการณ์แห่งความสิ้นหวัง กู้ชูหน่วนกัดริมฝีปากของตนเองเพื่อบังคับให้ตนเองตื่นขึ้น

สิ่งที่ตามองเห็น ผมของซือม่อเฟยตั้งตระหง่านอยู่เหนือลำแสง มีควันลอยขึ้นมาเหนือศีรษะของเขา

แม้แต่ป่าไผ่โดยรอบก็ยังลุกเป็นไฟ

“อาม่อ......อาม่อ......”

“บูม......”

ลำแสงอีกดวงหนึ่งพุ่งเข้ามายังร่างกายของซือม่อเฟย

ร่างของเขากระดอนขึ้นและล้มลงอย่างแรง

รูม่านตาสีน้ำเงินม่วงของเขาหดตัวลงทันที กุมศีรษะไว้ด้วยความเจ็บปวด นอนดิ้นอยู่บนพื้น

“อาม่อ......อาม่อ......”

กู้ชูหน่วนอยากจะลุกขึ้น แต่ร่างกายของนางเหมือนจะเต็มไปด้วยตะกั่ว ถ่วงน้ำหนักไว้จนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ฝูกวงและลั่วอิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัส แค่ขยับยังลำบาก จึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะเข้าไปช่วยซือม่อเฟย

“ยายแม่มดเฒ่า หากพวกของอาม่อเป็นอะไรไปแม้แค่คนเดียว ข้าจะทำให้เจ้าเสียใจที่มายังโลกใบนี้”

“อาม่อ......เจ้าหมาน้อย......”

“พัฟ......”

ซือม่อเฟยซึ่งถูกลำแสงโจมตีเข้ามาอย่างรุนแรงอีกครั้งรู้สึกว่าสมองของเขากำลังจะระเบิด เข้าจ้องมองป่าไผ่ที่กำลังลุกเป็นไฟ ภาพต่าง ๆ มากมายแวบเข้ามาในสมองของเขา

ผู้หญิงในชุดสีแดงเพลิงควักเลือดของตนเองลงไปในเตากลั่นยา ผู้คนที่อยู่รอบตัวนางร้องไห้อย่างสุดหัวใจ

โดยเฉพาะชายที่รูม่านตาคู่นั้นของเขาเหมือนกับมีปีศาจอยู่ด้านใน เขากอดศพของนางไว้แน่น ใช้วิชาพลิกฟ้าเพื่อคงจิตวิญญาณของนางไว้ และมอบโอกาสให้นางไปเกิดใหม่

เจ็บปวดเหลือเกิน......

คนในภาพเหล่านั้นคือใคร

เหตุใดจึงได้ทุกข์ทรมานถึงเพียงนั้น