ตอนที่ 1081
บทที่ 1081 ไม่ต้องการ
October 21, 2026
ฮวาอิ่งพึมพำในปากของนาง แต่ก็ไม่รู้ว่านางกำลังทำอะไรอยู่
ความแข็งแกร่งของเหวินเฉิงเทียนและพวกของหุ่นเชิดเพิ่มมากขึ้นอย่างต่อเนื่อง
เยี่ยจิ่งหานและเหวินเส่าอี๋ที่ใกล้จะทนไม่ไหว เวลานี้พวกเขาทำได้แค่พยายามอย่างเต็มที่เพื่อรั้งเอาไว้
และตอนนี้ความรุนแรงของการผสานกันระหว่างพิณและขลุ่ยก็ลดลงเรื่อย ๆ
พวกของเหวินเฉิงเทียนสามารถทำลายพันธนาการได้ทุกเมื่อ สังหารพวกเขา จากนั้นก็สังหารกู้ชูหน่วน
และดูเหมือนว่ากู้ชูหน่วนจะไม่สังเกตเห็นถึงมันเลย
ยกมือขึ้นอันยิ่งใหญ่ขึ้น ฮวาอิ่งนำพลังทั้งหมดที่ดูดซับมาจากเยี่ยจิ่งหานและเหวินเส่าอี๋มอบให้กับพวกของเหวินเฉิงเทียน
“ครึ่ม ครึ่ม ครึ่ม......”
ร่างกายของพวกเหวินเฉิงเทียนราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างของพวกเขาสั่นไหวอย่างต่อเนื่อง มีแถบสายฟ้าที่เปล่งประกายพร้อมกับกลิ่นไหม้ออกมาจากร่างกายของพวกเขา
เหวินเส่าอี๋กล่าวว่า “อย่า......อย่าทำลายศพพ่อของข้า”
จอมมารกล่าวอย่างอ่อนแรง “จะเหลือศพของเขาไว้เพื่ออะไร? เพื่อ......เพื่อทำร้ายผู้อื่นงั้นหรือ?”
“วรยุทธ์ของฮวาอิ่งชั่ว......ชั่วช้าเกินไป ข้าเกรงว่าหากเขาจบชีวิตลงภายใต้วิชาอันชั่วร้ายของฮวาอิ่ง เขาอาจจะ......อาจจะไม่ได้ไปเกิดใหม่ตลอดกาล”
เหวินเส่าอี๋ไม่สามารถนั่งนิ่งได้ มือที่กำลังดีดพิณอยู่ของเขาเกือบจะหยุดลงอยู่หลายครั้ง
เสียงของเขาแผ่วเบาราวกับเสียงยุง หากไม่ตั้งใจฟัง แน่นอนว่าไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเขาพูดอะไรออกมา
แค่เพียงประโยคสั่น ๆ แต่มันเหมือนกับว่าเขาใช้พลังทั้งหมดที่มี
กู้ชูหน่วนยังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำพูดของเหวินเส่าอี๋ นางโจมตีไปที่เหวินเฉิงเทียนด้วยพลังที่น้อยกว่าปกติ ที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อต้องการควบคุมเขา
“ขอบ......ขอบใจเจ้ามาก......”
ฮวาอิ่งอยากจะบีบคอนางให้ตาย
ตนเองลำบากฝึกฝนวรยุทธ์มาเกือบทั้งชีวิต แต่สุดท้ายกลับถูกผู้อื่นดูดซับไปเช่นนี้
ทั้งหมดถูกทำลายโดยผู้หญิงที่ต่ำตมคนนี้
“หยุดมหาเวทย์ดูดพลังของเจ้า ไม่แน่ข้าอาจจะไตร่ตรองอีกครั้งและมอบยารักษาแผลจากลำแสงพวกนั้นให้เจ้า”
จอมมารได้สติกลับมาทันที
เห็นกู้ชูหน่วนยังคงดูดพลังของฮวาอิ่งอย่างต่อเนื่อง เขาก็อดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา
“พี่หญิง นี่......การแลกเปลี่ยนนี้สามารถ......สามารถตกลงกันได้......”
ความปรารถนาของเยี่ยจิ่งหานที่จะฆ่าฮวาอิ่งไม่น้อยไปกว่าคนอื่น ๆ
แต่เขาก็เป็นห่วงกู้ชูหน่วน
“อาหน่วน หากเจ้าได้ยินคำพูดของข้า เจ้าก็......แฮ่ม แฮ่ม......พัฟ......”
รอยยิ้มอันเหี้ยมโหดปรากฏขึ้นตรงมุมปากของกู้ชูหน่วน นางยังคงพยายามที่จะดูดซับพลังของฮวาอิ่งต่อไป
เมื่อก่อนนางทำได้เพียงดูดซับพลัง ไม่สามารถนำออกมาใช้หรือควบคุมมันได้
แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าความแข็งแกร่งของนางเพิ่มขึ้นมากแค่ไหน แต่ด้วยความสามารถของนางในเวลานี้ นางใช้มือข้างหนึ่งในการดูดซับพลัง และมืออีกข้างหนึ่งในการโจมตีไปยังชายชราสองคนซึ่งอยู่ในระดับหก
“วันนี้เป็นวันตายของนาง แผลจากลำแสง ข้าสามารถรักษาเองได้ ต่อให้รักษาไม่ได้ เพื่อแลกกับการจากไปของนางมันก็คุ้มค่า”
ใบหน้าของฮวาอิ่งเริ่มดูไม่ได้
กู้ชูหน่วนไม่เพียงแค่ทำให้นางอับอายด้วยคำพูดเท่านั้น
แต่การกระทำก็ทำให้นางอับอายไม่แพ้กัน
นางเป็นถึงระดับมนุษย์ ผู้คนมากมายอยากได้วรยุทธ์และพลังของนาง
แต่ก็เห็นได้ชัดว่ากู้ชูหน่วนสามารถดูดซับพลังและวรยุทธ์ทั้งหมดของนางได้ แต่กู้ชูหน่วนก็ไม่สนใจ กู้ชูหน่วนปล่อยพลังที่ดูดซับจำนวนมากไปยังหุ่นเชิดทั้งสอง
ร่างกายของชายชราระดับหกสองคนทนพลังอันยิ่งใหญ่ไม่ไหว ทำให้ระเบิดออกทันที
พลังของนางจำเป็นต้องมีคนมาแบกรับไว้
ร่างกายของเหวินเฉิงเทียนเองก็แทบจะทนไม่ไหวเช่นกัน
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ร่างกายของเขาคงต้องระเบิดออกมาเป็นแน่
ไม่รู้ว่าพวกของเหวินเส่าอี๋เก็บพิณและขลุ่ยไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เขารีบตะโกนออกมาอย่างร้อนรนว่า “เหลือศพของพ่อข้าไว้”
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมาว่า “อาม่อ ดอกดาตูราของเจ้าต้องการพลังอันแข็งแกร่งเพื่อการพัฒนาใช่หรือไม่?”
“พลังที่น่ารังเกียจของยายแม่มดเฒ่า ข้า......ข้าไม่ต้องการ”
“เยี่ยจิ่งหาน ดูดซับวรยุทธ์ของนางไว้ บางทีเจ้าอาจจะขึ้นไปถึงขั้นสูงสุดของระดับเจ็ด”
“ฮึ ให้ตายข้าก็ไม่เอา”
“เสี่ยวหูเตี๋ย......”
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาบาดเจ็บเกินกว่าจะพูดได้ หรือเพราะเขาขี้เกียจเกินกว่าจะตอบกลับมา เหวินเส่าอี๋จ้องมองอยู่นิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไร