ตอนที่ 1095
บทที่ 1095 สงสัย
October 21, 2026
“เช่นนั้นเหตุใดข้าจึงไอออกมาเป็นเลือดอยู่บ่อยครั้ง? และร่างกายของเขาก็ไร้ซึ่งกำลัง?”
“เรื่องนี้......ข้าน้อยไม่รู้ บางทีพ่อมดอาจจะรู้ก็ได้”
ร่างทั้งร่างของกู้ชูหน่วนดูเหมือนจะไร้ซึ่งกำลัง
แม้ว่าอี้หยุนเฟยจะหมดสติไปแล้ว แต่คิ้วของเขายังคงขมวดอยู่อย่างนั้นด้วยความเจ็บปวด
เลือดสีดำไหลออกมาครึ่งอ่างถึงจะเปลี่ยนเป็นสีแดง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าตกใจอย่างมาก
การเคลื่อนไหวของกู้ชูหน่วนนั้นนุ่มนวลและอ่อนโยน ราวกับนิ้วที่เปื้อนเลือดของอี้หยุนเฟยเป็นทรัพย์สมบัติที่หายาก
“เจ้าชื่ออะไร?”
“กราบทูลฝ่าบาท ข้าน้อยมีนามว่าเสี่ยวหลี่จือ”
“นำเลือดสีดำเหล่านี้ไปทิ้ง จำเอาไว้ว่าห้ามทิ้งลงน้ำเป็นอันขาด ในเลือดนี้มีพิษอยู่ จะนำไปที่ทิ้งที่ใดก็แล้วแต่ แต่ห้ามไปทิ้งตรงที่มีสิ่งมีชีวิตอยู่”
“ขอรับ ข้าน้อยจะจัดการเป็นอย่างดี”
หนุ่มรับใช้เดินออกไป ในห้องเหลือเพียงแค่กู้ชูหน่วนและอี้หยุนเฟยอยู่สองคน
กู้ชูหน่วนยื่นมือออกไปเกลี่ยคิ้วที่ขมวดอยู่ของอี้หยุนเฟย
เมื่อมองไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาอย่างไร้ที่ติของเขา หัวใจของกู้ชูหน่วนก็จมลงสู่ก้นบึ้งของเหวลึก
แม้จะมีโอกาสเพียงแค่หนึ่งส่วน และเขาอาจจะต้องตาย แต่เขาก็ยังเลือกจะช่วยนาง?
เขายอมปล่อยให้ตนเองเจ็บปวดดีกว่าที่จะปล่อยให้นางต้องลำบากใจ
เห็นได้ชัดว่าหากเขานำแผ่นอักษรสีเหลืองกลับมาไม่ได้ เขาอาจจะต้องตาย แต่เขาก็ไม่เคยขอร้องให้นางไปนำแผ่นอักษรสีเหลืองมาให้เขา
อี้หยุนเฟย เจ้าทำเพื่อข้ามากมายถึงเพียงนี้เลยงั้นหรือ
ข้าต้องทำเช่นไรถึงสามารถตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ของข้าได้?
นึกถึงช่วงเวลาที่ได้รู้จักกับอี้หยุนเฟย เขาเป็นผู้ชายที่บริสุทธิ์และไม่มีพิษภัยราวกับกระต่ายขาว ไม่หมกมุ่นกับเรื่องทางโลก และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
เวลานี้......
เขาเติบโตแล้ว
แต่สิ่งที่ต้องแลกมากับการเติบโตของเขามันยิ่งใหญ่เกินไป
ค่ำคืนนั้น กู้ชูหน่วนอยู่เป็นเพื่อนอี้หยุนเฟยในห้องหนังสือของตำหนักอี้หยุน
เมื่อถึงเข้าไปในท้องพระโรง นางถึงเดินจากออกจากตำหนักอี้หยุน
ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วพระราชวัง ทุกคนต่างคิดว่าฝ่าบาทโปรดปรานหวงกุ้ยจวินเป็นอย่างมาก ทำให้คนของตำหนักอี้หยุนยกยอตนเองมากยิ่งขึ้น
เมื่อออกจากท้องพระโรงในช่วงบ่าย สาวใช้ในพระราชวังหลิงเอ๋อร์ก็กล่าวว่า “ฝ่าบาท ต้าเฟิงโห้วฟื้นแล้ว ท่านจะไปเยี่ยมเขาหน่อยหรือไม่?”
กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว “เหวินเส่าอี๋ฟื้นแล้วงั้นหรือ?”
เมื่อคืนวานนางเพิ่งจะตัดสินใจว่าจะฉวยโอกาสช่วงที่เหวินเส่าอี๋ยังไม่ฟื้นไปชิงแผ่นอักษรสีเหลืองกลับมา ปกป้องชีวิตของอี้หยุนเฟยไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน
แต่ไม่ทันไรเหวินเส่าอี๋ก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เกรงว่าโอกาสที่จะได้แผ่นอักษรสีเหลืองคงลดน้อยลง
“มีใครรู้เรื่องที่ต้าเฟิงโห้วฟื้นขึ้นมาแล้วบ้าง?”
“ไม่ค่อยมีผู้ใดรู้ ฝ่าบาทต้องการประกาศให้ใต้หล้าได้รู้ว่าต้าเฟิงโห้วฟื้นขึ้นและทำการเฉลิมฉลองอย่างนั้นหรือเพคะ?”
“เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เก็บไว้ให้นานที่สุด โดยเฉพาะคนของเผ่าเพลิงฟ้า ห้ามให้ใครรู้เป็นอันขาด ห้ามให้พวกเขารู้ว่าเหวินเส่าอี๋ฟื้นขึ้นมาแล้ว”
“เพคะ”
สาวใช้ไม่เข้าใจความหมายของกู้ชูหน่วน แต่ก็ยังคงปฏิบัติตามคำสั่ง
ตำหนักเว่ยหยาง
กู้ชูหน่วนเข้าไปเยี่ยมเหวินเส่าอี๋ในตำหนักเพียงคนเดียวพร้อมกับโจ๊กสมุนไพรในมือ
เหวินเส่าอี๋สวมเสื้อผ้าบาง ๆ
ยืนอยู่ด้านนอกหน้าต่างราวกับรูปปั้น ไม่เคลื่อนไหว ไม่ว่าลมหนาวจะพัดผ่านมาแรงเพียงใดเขาก็ไม่กะพริบตา และไม่รู้ว่าเขากำลังมองสิ่งใดอยู่
หรือบางทีเขาอาจมองไม่เห็นอะไรเลย จดจ่ออยู่ที่ใดที่หนึ่งและครุ่นคิดเกี่ยวกับบางสิ่ง
ด้วยเหตุผลบางอย่าง กู้ชูหน่วน รู้สึกว่าแผ่นหลังของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
แม้แต่อากาศก็แผ่ความโศกเศร้าออกมา
“เสี่ยวหูเตี๋ย ด้านนอกลมแรง เจ้าเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา ไม่ควรปล่อยให้ลมโกรกเช่นนั้น”
พูดจบนางก็หยิบเสื้อกันลมไปคลุมร่างของเขา
เมื่อสัมผัสได้ว่านางกำลังเข้ามาใกล้ เหวินเส่าอี๋ถอยออกไปสองสามก้าว เว้นระยะห่างจากนาง ราวกับต้องการขับไล่ ไม่ให้นางเข้าใกล้
กู้ชูหน่วนผงะอยู่ครู่หนึ่ง
หรือว่าเหวินเส่าอี๋จะรู้เรื่องที่นางจะไปนำแผ่นอักษรสีเหลืองมาให้อี้หยุนเฟย?
ไม่น่าจะเป็นเช่นนั้น
เขาเพิ่งจะฟื้นขึ้นมาไม่ใช่หรือ?
“แคก แคก......”
แค่เคลื่อนไหว เหวินเส่าอี๋ก็ไอออกมาเป็นเลือด ชุดสีขาวถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉาน
กู้ชูหน่วนก้าวไปด้านหน้าเพื่อตรวจชีพจรให้เขา แต่เหวินเส่าอี๋ก็เว้นระยะห่างจากนางอีกครั้ง
“เสี่ยวหูเตี๋ย เจ้าโกรธที่ข้าเพิ่งมาหาเจ้าอย่างนั้นหรือ? ข้ารู้ว่าเจ้าบาดเจ็บสาหัส จากจึงไปยังครัวหลวงเพื่อทำโจ๊กสมุนไพรมาให้เจ้า ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่ออาการบาดเจ็บของเจ้า”