บทที่ 1103 รากบุปผาสามารถฟื้นฟูวรยุทธ์ได้

“ในเมื่อเจ้าชอบสวนไผ่ เช่นนั้นข้าก็จะมอบสวนไผ่ให้เจ้า หากวันไหนเจ้าไม่อยากอยู่ที่นั่น เจ้าสามารถบอกข้าได้ตลอดเวลา ข้าจะหาสถานที่ซึ่งเหมาะสมให้แก่เจ้า”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท”

ทัศนคติของเหวินเส่าอี๋เต็มไปด้วยความเยือกเย็น

หลังจากฟื้นขึ้นมา ท่าทางและอารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไป

กู้ชูหน่วนรับรู้ถึงอะไรบางอย่าง

ระยะระหว่างพวกเขาสองคน เหตุใดยิ่งพยายามเข้าใกล้ก็ยิ่งห่างไกลออกไป

ถึงขั้น......

เหวินเส่าอี๋แสดงออกถึงความเกลียดชังที่มีต่อนาง

“นี่คือยารักษาดวงตาของเจ้า ทานมันเข้าไปวันละครั้ง หลังจากยาพวกนี้หมด ดวงตาของเจ้าก็แทบจะกลับมาเป็นเหมือนปกติ ข้า......ช่วงนี้ข้าค่อนข้างยุ่ง สองสามวันหลังจากนี้ไม่อาจจะไปเยี่ยมเจ้าได้ รอผ่านช่วงนี้ไปข้าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”

“ขอรับ”

“เช่นนั้นเจ้ารีบไปพักผ่อนเถิด”

“ขอรับ”

หลังจากกู้ชูหน่วนจากไป ดวงตาที่เฉยชาของเหวินเส่าอี๋ก็ปรากฏให้เห็นแสงอันเยือกเย็น

เงาของสองคนเข้ามาในแววตาของเขา นั่งคุกเข่าครึ่งนั่งอยู่หน้าเขา

“นายท่าน ทุกอย่างพร้อมแล้ว เหลือเพียงรอรับคำสั่งจากท่าน”

หนึ่งในสองคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีดำ รูปร่างของเขาไล่เลี่ยกับเหวินเส่าอี๋ เขายกหน้ากากบนใบหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับเหวินเส่าอี๋

ทั้งสองคนยืนข้างกัน ไม่ว่าจะเป็นอารมณ์ ใบหน้า ทุกอย่างล้วนคล้ายกันมาก หากไม่มองดูให้ละเอียดก็ไม่อาจแบ่งแยกว่าใครเป็นใครได้

“นายท่าน จอมมารกำลังรวบรวมรากดอกไม้เพื่อฟื้นฟูวรยุทธ์ ท่านต้องการหยุดเขาหรือไม่”

“วรยุทธ์ของซือม่อเฟยดีที่สุดในหมู่ของพวกเราไม่กี่คน โดยเฉพาะวิชาคืนชีพบุปผาผลิบานและดอกดาตูราปีศาจของเขา พวกเจ้าไม่อาจขัดขวางการฟื้นฟูวรยุทธ์ของเขาได้”

“เช่นนั้น......เช่นนั้นจะปล่อยให้เขาเติบโตขึ้นไปเช่นนี้งั้นหรือ?”

เหวินเส่าอี๋พ่นลมหายใจอย่างเยือกเย็น ขมวดคิ้วด้วยความมั่นใจ

“วิชาคืนชีพบุปผาผลิบานอยู่ในร่างกายของนาง หากซือม่อเฟยต้องการฟื้นฟูวรยุทธ์ เขาก็ต้องนำรากบุปผาในร่างกายของนางออกมา”

องครักษ์ไม่เข้าใจ

คนธรรมดาทั่วไป เมื่อวรยุทธ์ถูกทำลายก็จะกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ไปชั่วชีวิต จำเป็นต้องเริ่มฝึกฝนใหม่ตั้งแต่ต้น แต่จอมมารในความหมายของนายท่าน เหมือนกับว่าแค่เขาฟื้นฟูมันขึ้นมา จอมมารก็สามารถกลับขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดได้

อีกอย่าง......

ร่างกายของมู่หน่วนไม่ใช่กู้ชูหน่วนอย่างนั้นหรือ

จอมมารนำรากบุปผาออกมา นั่นมันไม่เท่ากับว่าเป็นการดึงออกมาจากศพของกู้ชูหน่วนอย่างนั้นหรือ?

“ส่งทหารม้าไป หากเยี่ยจิ่งหานฟื้นขึ้นมา ทำอย่างไรก็ได้ให้เขาไปยังแท่นนักรบผู้โดดเดี่ยวแห่งชานฉุ่ย ส่วนเรื่องของจอมมาร ไม่จำเป็นต้องไปสนใจเขา”

เหวินเส่าอี๋มองไปยังทิศทางของตำหนักม่อ ยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น “นำรากบุปผาออกมา ผู้หญิงคนนั้นไม่ตายก็ต้องพิการ ซือม่อเฟยไม่สามารถทนเห็นคนที่เขารักทุกข์ทรมานได้ และหากไม่มีรากบุปผา ถ้าเขาคิดที่จะกลับไปสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง ต่อให้เขาเก่งกาจแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ในระยะเวลาอันสั้น”

“เช่นนั้นพวกเราก็ไม่ต้องไปสนใจจอมมารแล้วงั้นหรือ?”

“สนใจ วิชาค่ายกลของเขา คนทั่วไปในใต้หล้าไม่อาจรับมือได้ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีทางพาเขาไปชานฉุ่ย แต่หากซือม่อเฟยแอบตามนางไป แค่หลอกล่อให้เขาเข้าไปยังหุบเขาอันรกร้างก็สิ้นเรื่อง”

“นายท่าน ท่านจะซุ่มโจมตีที่หุบเขาอันรกร้างอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่จำเป็น”

“ไม่ทราบว่าหุบเขาอันรกร้างที่นายท่านพูดถึงคือหุบเขาลูกไหนกัน?” เป็นไปได้หรือไม่ว่าจะวางค่ายกลไว้บนหุบเขารกร้างเพื่อขวางเขาเอาไว้ หรือว่านายท่านจะมีแผนการอื่น

ดวงตาของเหวินเส่าอี๋ยกขึ้น ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข “มันไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นลูกไหน”

องครักษ์ตะลึงงัน “เช่นนั้นหากจอมมารออกมาเล่า”

“เขาไม่มีทางออกมาได้”

หุบเขาแห้งแล้งเพียงลูกเดียวเท่านั้นหรือ

แม้แต่หุบเขานับแสนลูกยังสามารถออกมาได้

แล้วอะไรที่เรียกว่า......ไม่มีทางออกมาได้