ตอนที่ 1136
บทที่ 1136 ดูเหมือนว่าจะเปลี่ยนไป
October 21, 2026
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมาอย่างนุ่มนวล “ไม่มีใครไม่ยอมรับเจ้า”
“คนที่ปฏิบัติต่อข้าด้วยความเมตตา ข้าจะไม่มีวันลืมเขาเป็นอันขาด ส่วนคนที่กลั่นแกล้งข้า ข้าสาบานว่าจะแก้แค้นจนถึงที่สุด ก่อนหน้านี้ข้าเป็นคนจิตใจดีมาโดยตลอด คิดว่าขอแค่คิดดี สักวันคงจะได้เห็นแสงสว่าง แต่ข้า ข้าได้อะไรกลับมาบ้าง?”
“หลังจากนี้ข้าจะไม่พึ่งพาโชคชะตาอีกต่อไป ข้าจะพึ่งพาแต่คนเองเท่านั้น ปกป้องตนเอง ปกป้องคนที่ตนเองรัก คนที่เคยทำร้ายข้า ทำให้ข้าต้องอับอาย ข้าจะไม่ปล่อยพวกเขาไปแม้แต่คนเดียว”
แววตาของเยี่ยเฟิงเต็มไปด้วยความเกลียดชังทำให้กู้ชูหน่วนรู้สึกว่าตนเองเป็นคนแปลกหน้า
โดยเฉพาะรัศมีอันเยือกเย็นบนร่างกายของเขา มันทำให้นางสั่นเทาอย่างไร้เหตุผล
“ลั่วอิ่ง......”
เห็นว่านางสังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง เยี่ยเฟิงจึงรีบเก็บความคิดของเขาทันที
หากเมื่อครู่กู้ชูหน่วนสัมผัสถึงเรื่องราวและอารมณ์ทั้งหมดไม่ได้ นางคงคิดว่าทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา
รอยยิ้มอันอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนหางตาของเยี่ยเฟิง
“เจ้าดีกับข้าถึงขนาดนี้ ชาตินี้ข้าไม่มีวันลืมเจ้าเป็นอันขาด”
“ลั่วอิ่ง เวลานี้พวกเรากลับมายังดินแดนเยี่ยอวี่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องแอบปกป้องข้าอีกต่อไป รัฐฉู่เป็นบ้านของเจ้า เจ้าควรจะกลับไปและใช้ชีวิตของตนเองให้มีความสุข”
คนข้างกายไม่ยอมตอบกลับมา กู้ชูหน่วนคิดว่านางอาจจะไปสะกิดความทรงจำอันโหดร้ายของเขาขึ้นมาก็ได้
นางจึงอดไม่ได้ที่จะปลอบโยนออกมา “จักรพรรดิและฮองเฮาของรัฐฉู่นั้นมีจิตใจเมตตา การตายของเยี่ยเฟิงถือเป็นบาดแผลอันเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในใจของพวกเขาไม่มีวันเสื่อมคลาย ข้าคิดว่า หากพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ความปรารถนาสูงสุดของพวกเขาก็น่าจะหวังให้เจ้าปลดปล่อยพันธนาการแห่งความเศร้าเหล่านี้ไปได้ และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”
ความเจ็บปวดปรากฏขึ้นตรงหางตาของเยี่ยเฟิง มือขวาของเขากุมไว้ตรงหน้าอกอย่างไม่รู้ตัว
“ข้าเป็นคนอกตัญญู ไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ และไม่มีโอกาสที่จะปรนนิบัติรับใช้พวกเขา”
“ดังนั้น เจ้าจงมีชีวิตอยู่ให้ดีเพื่อตอบแทนความปรารถนาของพวกเขา ข้ารับปากกับเยี่ยเฟิงว่าจะปกป้องจักรพรรดิและฮองเฮาแห่งรัฐฉู่ แต่ข้าไม่อาจทำตามคำสัญญาได้ แม้ว่าจักรพรรดิและฮองเฮาแห่งรัฐฉู่จะไม่ได้บอกให้ข้าปกป้องเจ้า แต่ข้าเข้าใจว่าพวกเขาเป็นห่วงเจ้ามากที่สุด หาก......หากเยี่ยเฟิงยังมีชีวิตอยู่ เขาเองก็คงอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข”
เยี่ยเฟิงจ้องมองกู้ชูหน่วนอย่างแน่วแน่ ไม่อยากพลาดโอกาสจากความรู้สึกของนาง จึงถามออกมาด้วยความกังวล “เจ้า......เจ้าไม่รังเกียจเยี่ยเฟิงจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?”
“เหตุใดข้าต้องรังเกียจเขา? เขาเติบโตในโคลนแต่กลับไม่ถูกเจือปน ถูกขังอยู่ในเผ่าปีศาจมาหลานปี แต่กลับรักษาสภาพจิตใจรวมถึงความตั้งใจเดิมไว้ได้ คนที่สมบูรณ์แบบและมีชีวิตอันศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้จะหาได้ที่ไหนอีก?”
“แต่เขาไม่บริสุทธิ์......สกปรก......สกปรกที่สุด”
กู้ชูหน่วนมองไปที่เยี่ยเฟิงด้วยความสงสัย ในดวงตาของนางมีร่องรอยของคำถามเกิดขึ้น
เยี่ยเฟิงเบือนหน้าหนี
จากนั้นเปลี่ยนเรื่องคุย “เขากลัวว่าเจ้าจะรังเกียจเขา”
“พวกเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนั้นแล้ว นี่ก็ดึกมากแล้ว เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ค่อยเดินทางกลับบ้าน”
“กลับบ้าน? เผ่าหยกงั้นหรือ?”
กู้ชูหน่วนทำให้เขาตัวสั่น จากนั้นพูดออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “คิดอะไรของเจ้า ข้าหมายถึงจะกลับไปยังแคว้นฉู่ของเจ้า”
“เจ้าอยู่ที่ไหน ข้าก็จะอยู่ที่นั่น บนโลกใบนี้ คนที่ข้าใส่ใจเหลือเพียงแค่เจ้าเท่านั้น ข้าแค่อยากติดตามอยู่ข้างกายของเจ้าต่อไป ปกป้องเจ้าไปจนชั่วชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเพียงแค่องครักษ์ผู้ต้อยต่ำก็ไม่เป็นไร”
ยังมีเซี่ยวอวี่เซวียน......
นางกับเซี่ยวอวี่เซวียนเป็นเพียงคนสนิทที่เหลืออยู่เพียงสองคนของเขาในโลกใบนี้
เขาสามารถทำร้ายหรือสังหารใครก็ได้ ยกเว้นสองคนนี้เท่านั้น
“ข้ามีฝูกวงอยู่ เจ้าไม่จำเป็นต้องมาปกป้องข้า”
“เจ้า......เจ้ากำลังไล่ข้าอยู่ใช่ไหม?”
“หากเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่มีทางไล่เจ้าไปเป็นอันขาด เพียงแต่......”
“เช่นนั้นข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
“ลั่วอิ่ง ดูเหมือนว่าคืนนี้เจ้าไปแปลกไป”
“แปลกตรงไหน?”
“บอกไม่ถูกเหมือนกัน อาจเป็นเพราะ......เจ้าพูดมากกว่าเมื่อก่อนก็ได้”
หรือว่าอาจเป็นเพราะรัศมีแปลก ๆ บนร่างกายของเขาที่ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย
เยี่ยเฟิงตกอยู่ในความเงียบงัน
กู้ชูหน่วนตบไหล่ของเขา จากนั้นเดินกลับไปที่ห้อง
เมื่อประตูห้องปิดลง คิ้วของกู้ชูหน่วนก็ขมวดขึ้นมาทันที
ตะโกนออกมาเบา ๆ “ฝูกวง”
เงาสีดำผ่านมาราวกับสายฟ้า ฝูกวงปรากฏตัว
“นายท่าน ท่านเรียกข้าหรือขอรับ”
“ลั่วอิ่งเล่า?”
ฝูกวงมองออกไปนอกหน้าต่าง เขามองเห็นเงาของลั่วอิ่งที่อยู่ด้านนอกอย่างไม่ชัดเจน