ตอนที่ 1147
บทที่ 1147 หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า
October 21, 2026
“ไม่ทันแล้ว” จอมมารข่มมือและเท้าของนางเอาไว้ ดูดดึงความหอมหวานในปากของนางอย่างตะกละตะกลาม
“อือ......” กู้ชูหน่วนทั้งอายและโกรธ
“อย่าขยับ......”
เสียงของจอมมารแหบแห้ง ร่างกายของเขาตั้งตรงและแข็งทื่อ
ตอนแรกเขาแค่จะขู่ให้นางหวาดกลัวเท่านั้น
แต่ด้วยความงดงามอันเกินต้านทานของนาง ทำให้เขารอไม่ไหวที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับนาง
จอมมารหายใจเร็วขึ้น ลมหายใจของเขาไม่มั่นคง ลูกกระเดือกของเขากลิ้งไปกลิ้งมา
กู้ชูหน่วนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขาต้องการอะไร
เพียงแต่......
นางพยายามอย่างหนักเพื่อจะลืมภาพในของเยี่ยจิ่งหานในความทรงจำของนาง
แม้ว่านางจะพยายามยอมรับซือม่อเฟยจากใจจริง แต่......
นางก็ยังติดหนี้และค้างคากับเยี่ยจิ่งหานอยู่ดี
หากไม่พูดคุยหรือเจรจากับเยี่ยจิ่งหานให้ชัดเจน นางก็ไม่อาจทำใจปล่อยให้ตัวเองหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับซือม่อเฟยได้
กู้ชูหน่วนดิ้นรนอย่างหนัง “อาม่อ อย่าทำเช่นนี้......”
“หน่วนเอ๋อร์ ข้าขอทำมันได้หรือไม่?”
กู้ชูหน่วนเบือนหน้าหนี
นางไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่จากการกระทำของนาง มันไม่อธิบายทุกอย่างไว้ชัดเจนมากพอแล้ว
มือของจอมมารคลายออกจากเสื้อผ้าบนร่างกายของกู้ชูหน่วน และปลดปล่อยนางออกจากการควบคุม
พยายามระงับความปรารถนาของตนเอง
“หากเจ้าไม่ต้องการ ข้าจะไม่แตะต้องเจ้า”
กู้ชูหน่วนรีบจัดเสื้อผ้าอันยุ่งเหยิงของนาง
หัวใจของจอมมารเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และไม่อาจปล่อยวางมันได้เลย
“อาม่อ......ข้า......”
“ดอกไม้นี้ เหมาะกับเจ้ามากกว่า”
จอมมารวางดอกไม้ไว้หลังใบหูของนาง และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์และไร้เดียงสาก็เบ่งบานบนใบหน้าของนาง
กู้ชูหน่วนอยากจะอธิบาย แต่ก็ไม่รู้ว่าควรอธิบายออกมาเช่นไร
ตรงกันข้าม ดูเหมือนว่าจอมมารรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จูงมือของนาง พานางก้าวเดินไปบนทุ่งดอกไม้ แนะนำนางด้วยความร่าเริงตลอดการเดินทาง ราวกับว่าความทุกข์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นมันไม่มีอยู่จริง
“ตอนนี้ยังเร็วเกินไป ในวงแหวนอวกาศของข้ามียารักษาโรคอยู่ ข้าจะช่วยเจ้าปลูกถ่ายผิวหนังในรอบแรก”
จอมมารคลำใบหน้าของตนเอง จากนั้นก็เบือนหน้าหนีออกไป
“เปลี่ยนคนได้หรือไม่?”
“ทำไมงั้นหรือ? หรือว่าเจ้ากลัวว่าทักษะทางการแพทย์ของข้าไม่ดีพอ?”
กู้ชูหน่วนยืดร่างกายของเขาให้ตรง และพูดกับเขาทีละคำอย่างชัดเจน
“ในใจของข้า เจ้าคือชายที่หล่อเหลาที่สุด เจ้าอย่ามาทำให้ข้าตกใจ”
“ใบหน้าใบนี้น่าเกลียดจริง ๆ ร่างกายนี้ก็น่าเกลียดเช่นกัน”
“ข้าชอบก็เพียงพอแล้ว ตรงนั้นมีกระท่อมไม้อยู่ พวกเราไปทำการผ่าตัดที่นั่นกัดเถอะ”
จอมมารยังคงไม่เคลื่อนไหว
กู้ชูหน่วนกล่าวออกมา “อาม่อ เจ้ากำลังโกรธข้าอยู่อย่างนั้นหรือ?”
“ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้าก็ไม่มีวันโกรธเจ้า”
“ให้เวลาข้าอีกหน่อย ข้าขอพูดคุยทำความเข้าใจกับเยี่ยจิ่งหานก่อน ไม่ว่าเขาจะเห็นด้วยกับการอยู่ด้วยกันของพวกเราหรือไม่ ข้าก็จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้กับเขา”
“ไม่เป็นไร”
บรรยากาศเงียบสงบจนน่าขนลุก
เป็นเวลานานที่ทั้งสองไม่พูดคุยกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จอมมารถึงเอ่ยปากออกมา
“สาวกของเผ่าปีศาจที่เหลือ ข้าจะไปจัดการและปลอบโยนพวกเขาก่อน และหลังจากนี้เป็นต้นไป โลกใบนี้ก็จะไม่มีเผ่าปีศาจอีกต่อไปแล้ว”
“ได้”
“เช่นนั้นข้าคงต้องปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี้เพียงลำพังอีกสองสามวัน”
“ข้าขอตัวไปตามหาเยี่ยจิ่งหานก่อน ตามหาเขา จากนั้นข้าจะพาเขามายังป่าบุปผา”
“ได้”
ทั้งสองคนแยกทางกัน
หัวใจของพวกเขาทั้งสองเต็มไปด้วยคำพูด แต่ก็ไม่อาจพูดออกมาได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องตัดสินเท่านั้น
ด้านนอกของเผ่าปีศาจ
ฝูกวงตามหาฝูกวงอย่างเหนื่อยหอบ
“นายท่าน ท่านไปอยู่ที่ใดมา ข้าตามหาท่านทุกซอกทุกมุมของเผ่าปีศาจก็ไม่พบท่าน”
“โต๋เต๋ไปเรื่อย” กู้ชูหน่วนตอบกลับไปอย่างไร้ความรู้สึก จากนั้นก็เดินไปที่โรงน้ำชาและดื่มชาอยู่เงียบ ๆ
ฝูกวงถามออกไปอย่างระมัดระวัง
“นายท่าน เกิดเรื่องอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ? พวกเรานำยอดฝีมือของเผ่าหยกทั้งหมดมาเพื่อปกป้องเผ่าปีศาจ แต่คนของรัฐฉู่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นศัตรูกับพวกเราเลยแม้แต่น้อย”
“เสี่ยวฝูกวง เจ้าว่าเยี่ยจิ่งหานจะรับได้หรือไม่หากข้าต้องการอยู่ร่วมกับอาม่อ?”
“เรื่องนี้......ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”