ตอนที่ 1157
บทที่ 1157 เยี่ยเฟิงมาหา
October 21, 2026
กู้ชูหน่วนไม่สนใจว่าเหวินเส่าอี๋จะยอมหรือไม่ นางพยายามห้ามเลือดให้เขา
“ปล่อยข้า หยุดเดี๋ยวนี้”
“บาดแผลลึกมาก หากไม่รักษาจะเกิดการอักเสบ”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องมายุ่ง”
เหวินเส่าอี๋ผลักนางออกมา เขาพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เขามี แต่กู้ชูหน่วนก็ไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย่างใด
เห็นเขาดิ้นรนอย่างต่อเนื่อง กู้ชูหน่วนสกัดจุดของเขาให้หยุดนิ่ง อุ้มเขาขึ้นมา จากนั้นก็เดินทางออกจากภูเขาลูกนั้น
ในถ้ำแห่งหนึ่ง
กู้ชูหน่วนตั้งกองไฟหนึ่งกองและนำยารักษาจำนวนมากออกมาจากวงแหวนอวกาศ
นางเย็บแผลให้กับเหวินเส่าอี๋อย่างต่อเนื่อง เคลื่อนไหวอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลที่สุด
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน สุดท้ายนางก็จัดการบาดแผลภายในและภายนอกของเหวินเส่าอี๋จนเสร็จ
นางเช็ดเหงื่อให้ตนเอง หลังพิงหินด้วยความเหนื่อยล้า
“โชคดีที่จัดการได้ทันเวลา ไม่อย่างนั้นบาดแผลของเจ้าคงทำให้เจ้าได้ไปพบกับยมบาลไปแล้ว”
ในถ้ำนั้นเงียบสงบ มีเพียงเสียงของไฟปะทุดังขึ้นมาเป็นครั้งคราวเท่านั้น
เหวินเส่าอี๋หลับตาลง ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนไปจับปลามาจากที่ไหน หลังจากทำความสะอาดอย่างเชี่ยวชาญ นางก็นำมันลงไปย่างบนกองไฟ
อาจเป็นเพราะได้กลิ่นอันหอมหวน เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับแลบลิ้นอย่างตะกละตะกลาม
กู้ชูหน่วนมอบปลาสองสามตัวที่ย่างเสร็จแล้วให้กับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์กลืนปลาเหล่านั้นลงไปภายในคำเดียว จากนั้นก็มองมาที่นางด้วยความปรารถนาที่จะกินมันอีกครั้ง
“มีแค่สิบตัว มากไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
“สิบตัวจะไปพอได้อย่างไร อย่างน้อยต้องหนึ่งพันตัว นายท่าน ท่านยังติดค้างหมูย่างกับข้าอีกตั้งมากมาย”
“หมูย่างมันตัวใหญ่เกินไป ครั้งหน้าค่อยย่าง วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว”
“นายท่าน ท่านหลอกเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์อีกแล้ว”
“ไปทางโน้น”
กู้ชูหน่วนโยนปลาให้กับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์อีกสองสามตัว เวลานี้เหลือเพียงแค่สองตัว นางค่อย ๆ หยิบก้างปลาออกมาทีละชิ้นอย่างประณีต จากนั้นก็มอบมันให้กับเหวินเส่าอี๋
“นี่ กินเข้าไปเสียหน่อยเพื่อฟื้นฟูร่างกาย”
เหวินเส่าอี๋เบือนหน้าหนีไปทางอื่น
หากไม่ใช่เพราะถูกสกัดจุดเอาไว้ เขาคงหนีไปตั้งแต่แรกแล้ว
“กุรุก กุรุก......”
เสียงท้องร้องของเขาดังราวกับเสียงฟ้าผ่า
กู้ชูหน่วนยิ้มออกมา “ข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดข้า แต่หากเจ้าหิวตายไปเสียก่อน เช่นนั้นเจ้าจะแก้แค้นให้กับพ่อของเจ้าได้อย่างไร”
ดวงตาของเหวินเส่าอี๋ฉายให้เห็นถึงความเยือกเย็น
“ข้าจะสกัดจุดเจ้าไว้เพียงแค่ครึ่งเดียว เจ้าอย่าได้คิดจะสังหารข้า เนื่องจากเจ้าไม่อาจสู้ข้าได้ และยังทำให้บาดแผลของเจ้าฉีกขาด ยิ่งบาดแผลตึงเท่าไหร่ คนที่เจ็บก็คือเจ้า ไม่ใช่ข้า”
เหวินเส่าอี๋ไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว กู้ชูหน่วนปลดสกัดจุดเขาออกครึ่งหนึ่ง ยื่นปลาย่างที่แกะก้างออกไปแล้วให้กับเหวินเส่าอี๋
เหวินเส่าอี๋โยนมันทิ้ง
เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ทุกข์ทรมานจากก้นบึ้งของหัวใจ
“เจ้านี่มันช่างบ้าบิ่นยิ่งนัก นายท่าน หลังจากนี้ไม่ต้องให้เขาแล้ว ให้ข้ากินเถอะ ข้ารับรองว่าไม่มีวันปล่อยให้เสียของ”
กู้ชูหน่วนไม่รู้สึกหิวเลยแม้แต่น้อย ปลาที่เหลืออยู่อีกตัวหนึ่ง นางโยนมันให้กับเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์
“แผลเก่าบนร่างกายของเจ้า เกิดจากการต่อสู้ครั้งนั้นอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้าบาดเจ็บเพราะเข้าไปช่วยเยี่ยจิ่งหานงั้นหรือ?”
“หากต้องการคลี่คลายความเกลียดชังในใจของเยี่ยเฟิง คงมีเพียงวิธีเดียวที่พอจะเป็นไปได้ นั่นก็คือส่งตัวรองหัวหน้าเผ่าซือคงให้กับเยี่ยเฟิง ไม่อย่างนั้นเขาก็จะตามล่าเจ้าอย่างดุเดือดเช่นนี้”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของกู้ชูหน่วน เหวินเส่าอี๋ยังคงไม่พูดอะไรออกมา
กู้ชูหน่วนหันมองท้องฟ้า กล่าวออกมาว่า “ฟ้าสว่างแล้ว ถึงเวลาที่ข้าต้องไป ข้าได้ร่ายมนตร์ไว้ในถ้ำแห่งนี้ คนทั่วไปไม่อาจสังเกตเห็น และจุดที่ถูกสกัดไว้บนตัวเจ้า อีกไม่นานมันก็จะคลายออก”
“ข้ายังมีเรื่องต้องทำ ขอตัวก่อน หาก......หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือจากข้า เจ้าสามารถไปตามหาข้าได้ที่หออันดับหนึ่งในใต้หล้า”
กู้ชูหน่วนถอนหายใจออกมาและจากไป
หลังจากเดินทางออกมาได้ไม่นาน นางสัมผัสได้ถึงลมปราณที่ดูคุ้นเคยและแปลกจากทางถ้ำซึ่งนางเพิ่งจากมา
ร่างกายของกู้ชูหน่วนสั่นเทาในทันใด
เยี่ยเฟิง......