ตอนที่ 1161
บทที่ 1161 เข้าใจผิด
October 21, 2026
เสียงประตูดังขึ้น
กู้ชูหน่วนยังไม่ทันได้พูดอะไร ประตูก็ถูกเปิดออก ชิวเอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยยาในมือ เห็นกู้ชูหน่วนอยู่กับเหวินเส่าอี๋ที่สวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ถูกมัดแขนมัดขาไว้กับเตียง
ชิวเอ๋อร์ตกใจจนส่งเสียงอุทานออกมา องครักษ์ที่อยู่ด้านนอกจึงรีบวิ่งเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก แม้แต่หยางโม่เองก็ตามเข้ามาเช่นกัน
หลังจากที่ได้เห็นฉากที่เกิดขึ้นได้ใน หยางโม่เบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย
สิ่งแรกที่กู้ชูหน่วนทำคือการสวมเสื้อผ้าให้เหวินเส่าอี๋ จากนั้นตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ “ออกไป”
เหล่าองครักษ์รีบออกไปทันที หยางโม่เองก็ออกไปเช่นกัน
ชิวเอ๋อร์กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอันแข็งทื่อ “คุณหนู ท่านเป็นถึงพระชายาหาน เหตุใดจึงทำเรื่องเช่นนี้กับคุณชายเหวิน หากท่านอ๋องรู้เรื่องนี้ขึ้นมา ท่านอ๋องจะคิดอย่างไร”
กู้ชูหน่วนอธิบายออกมาอย่างอดทน “ข้าไม่ได้มีอะไรกับเหวินเส่าอี๋ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นเหตุใดท่านต้องมัดเขา และถอดเสื้อผ้าเขาออกมาเช่นนี้? คุณหนู ก่อนหน้านี้ แม้ว่าท่านเคยจะทำเรื่องพวกนี้มาก็ไม่เป็นไร แต่เวลานี้......”
กู้ชูหน่วนปิดปากของนางไว้ จากนั้นผลักนางออกไปด้านนอก
“บรรพบุรุษตัวน้อยของข้า สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือปากของเจ้า ทุกครั้งที่พูดออกมา มันก็ไม่มีวันรู้จบ”
ชิวเอ๋อร์นำมือของนางออก จากนั้นพูดอย่างหดหู่ใจ “คุณหนู ช่วยฟังคำขอของชิวเอ๋อร์สักครั้งได้หรือไม่ ไม่ว่าท่านจะเป็นจักรพรรดินีของรัฐปิงหรือไม่ ท่านไม่อาจทำเรื่องที่ผิดต่อท่านอ๋องได้ คุณชายเหวินและคุณชายซือ......”
กู้ชูหน่วนหยุดคำพูดของนางไว้ “เจ้าอยู่ในจวนอ๋องไม่ใช่หรือ? เหตุใดถึงมาปรากฏตัวอยู่ที่ดินแดนวิญญาณเยือกแข็ง?”
“ผู้อาวุโสหกเป็นคนพาข้ามา เขาบอกว่าบางทีท่านอาจจะกลับมายังดินแดนวิญญาณเยือกแข็ง เขาจึงให้ข้ามารอท่านที่ดินแดนวิญญาณเยือกแข็ง คุณหนู เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ข้ายังพูดไม่จบเลย ท่าน......”
“เจ้าไม่เห็นหรือว่าข้ากำลังบาดเจ็บสาหัส? หากเจ้ายังพูดจาจู้จี้จุกจิกเช่นนี้ เจ้าอาจจะไม่สามารถรักษาชีวิตของตัวเองไว้ได้”
“อ่า ท่านบาดเจ็บตรงไหน ข้าจะไปเรียกหมอหลวง”
“ข้าพักผ่อนสักเล็กน้อยก็เพียงพอแล้ว เจ้าให้ข้าอยู่เงียบ ๆ สักหน่อยเถิด”
ไม่ว่าชิวเอ๋อร์จะเห็นด้วยหรือไม่ กู้ชูหน่วนก็ไล่นางออกไปด้านนอกโดยตรง จากนั้นก็ปิดประตูแน่น
“คุณหนู ท่านเปิดประตูให้ข้าหน่อย คุณหนู......”
หยางโม่กล่าวออกมาว่า “แม่นางชิวเอ๋อร์ ฝ่าบาทต้องการพักผ่อน”
“ก็ได้ งั้นข้าจะรอคุณหนูอยู่ตรงนี้”
หยางโม่นั่งลงข้างนาง กล่าวเตือนอย่างใจเย็น “ไม่ว่าสถานะก่อนหน้านี้ของฝ่าบาทจะเป็นอะไร แต่เวลานี้นางคือผู้นำของรัฐปิง เป็นจักรพรรดินี เป็นผู้มีอำนาจไร้ขีดจำกัด และต้าเฟิงโห้วก็เป็นคนของฝ่าบาทมาตั้งแต่แรก ไม่ว่าฝ่าบาทจะทำอะไรกับเขา ทั้งหมดก็เป็นเรื่องปกติ”
“แต่สามีของคุณหนูคือหานอ๋อง เหตุใดนางถึง......”
“แม่นางชิวเอ๋อร์โปรดระวังคำพูดด้วย ทุกวันนี้ไม่เหมือนกับอดีต”
“ก่อนหน้านี้ตอนที่นางยังไม่เป็นจักรพรรดินี นางก็เจ้าชู้เป็นอย่างมาก เวลานี้นางกลายเป็นจักรพรรดินี นางจะไม่พาผู้ชายเข้าพระราชวังทุกวันเลยงั้นหรือ ท่านอ๋องช่างน่าสงสารยิ่งนัก”
หยางโม่เริ่มรู้สึกสนใจ นั่งอยู่ด้านข้างของชิวเอ๋อร์พร้อมถามออกมาว่า “อ่า เมื่อก่อนฝ่าบาทเจ้าชู้มากเลยงั้นหรือ?”
“เรื่องนั้นก็แน่นอนอยู่แล้ว นางไปหาผู้ชายถึงหอนางโลม ทำให้เยี่ยเฟิงตกหลุมรัก และถูกท่านอ๋องจับมาถึงตอนนี้”
“เยี่ยเฟิงเป็นใคร?”
“เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาเป็นอย่างมาก คุณหนูมีความสัมพันธ์ที่ไม่ชัดเจนกับเขามาโดยตลอด แต่เวลานี้นางยังเข้าไปยุ่งกับจอมมาร ใครจะไปรู้ว่าระหว่างพวกเขานั้นเคยทำอะไรกันไปบ้างหรือเปล่า กอดกันแน่นขนาดนั้น ช่างดูอบอุ่นและสนิทสนมยิ่งนัก”
“จอมมาร? ซือกุ้ยจวิน?”
“ใช่ เท่านั้นยังไม่พอ นางยังมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือกับเซี่ยวอวี่เซวียน อี้เฉินเฟย และเหวินเส่าอี๋ ข้าได้ยินมาว่า นางเคยขึ้นเตียงกับเหวินเส่าอี๋มาแล้วด้วยซ้ำ”
กู้ชูหน่วนที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่ในห้อง สำลักน้ำชาออกมาจากปากทันที
นางเคยขึ้นเตียงกับเหวินเส่าอี๋?
นางไปทำเช่นนั้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
เหตุใดนางถึงไม่รู้ตัว?
เหวินเส่าอี๋หลับตาลง แต่ก็สามารถสังเกตได้ ใบหน้าของเขาน่าเกลียดเป็นอย่างมาก
หยางโม่ยิ้มและกล่าวออกมา “ดูเหมือนว่าฝ่าบาทกับต้าเฟิงโห้วจะลงรอยกันเสียที เรื่องนี้ช่างดียิ่งนัก”
“เรื่องดีอะไรกัน เหวินเส่าอี๋ไม่เคยเห็นคุณหนูของข้าอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย แต่คุณหนูกลับพยายามถอดเสื้อผ้าอีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามฝืนใจเขาให้ถึงที่สุด”
“ฝ่าบาทดุร้ายถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“เจ้าไม่เห็นหรือไงว่าเมื่อครู่ฝ่าบาทมัดคุณชายเหวินไว้กับเตียง? ไม่รู้หรือว่านางกำลังทำอะไร? คุณหนูไม่เพียงไม่รู้สึกผิดต่อท่านอ๋องท่านั้น แต่ยังไม่เกรงใจคุณชายเหวินอีกด้วย”
“ไสหัวไป”
กู้ชูหน่วนตะโกนออกมาดังลั่น ทำให้หยางโม่ตกใจไม่น้อย และรีบลากตัวของชิวเอ๋อร์ออกไป
เหวินเส่าอี๋กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแอ “หากเจ้าจะเลี้ยงดูข้าไว้ข้างกาย เช่นนั้นเจ้าก็เลิกมัดข้าไว้ได้แล้ว”
“ปล่อยให้เจ้าหนีไปงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ”
หลายวันต่อมา กู้ชูหน่วนยังคงหมกมุ่นอยู่ในห้องนั้น เอาแต่ฝึกฝนวรยุทธ์ ใช้พลังภายในรักษาอาการบาดเจ็บของเขา
ราวกับว่ามีเพียงงานที่ยุ่งเหยิงเท่านั้นที่สามารถทำให้นางสงบสติอารมณ์ลงได้