บทที่ 1165 แตกแยก

เยี่ยเฟิงสิ้นหวังจนถึงขีดสุด

ในขณะนี้ มิตรภาพในอดีตที่ผ่านมาสูญหายไปอย่างบ้าคลั่ง

เขารู้ว่ากู้ชูหน่วนจะมาที่นี่เพื่อคิดบัญชีกับเขา

แต่เขาคิดไม่ถึงว่านางจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้

“ข้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ส่งตัวซือม่อเฟยออกมาให้ข้า”

กู้ชูหน่วนนั้นแข็งแกร่งและไม่มีทางถอยกลับอย่างแน่นอน ทุกคนต่างรู้ดี หากเยี่ยเฟิงไม่คืนตัวจอมมารให้กับนาง การต่อสู้ครั้งนี้ก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

เหวินเส่าอี๋ก้าวมาด้านหน้าและเตรียมพร้อมสำหรับการต่อสู้เช่นกัน

ทันใดนั้น เยี่ยเฟิงก็ยิ้มออกมา ลูบผมสีดำของเขาที่ถูกลมพัดปลิวไสวด้วยการเคลื่อนไหวอันสง่างาม

พูดออกมาทีละพยางค์ “เขา ตาย ไป แล้ว”

“ข้ารู้สึกเสียใจจริง ๆ ที่ตอนนั้นช่วยเจ้าเอาไว้”

เพียงแค่ประโยคสั้น ๆ แต่มันกลับทำให้สีหน้าของเยี่ยเฟิงเปลี่ยนไป เท้าของเขาไม่มั่นคง ทำให้โซเซไปสองสามก้าว

เสียใจ......

ช่วยเขา......

อ่า......

ที่แท้นางก็คิดแบบนี้นี่เอง

กู้ชูหน่วนดึงอาวุธออกมาจากเอวของนาง ยกดาบชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า จากนั้นท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนสี

ท้องฟ้าที่แจ่มใสในตอนแรก เวลานี้มันถูกปกคลุมไปด้วยเมฆสีดำ จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งพระราชวัง รวมถึงสวรรค์และโลก

ร่างกายของพวกองครักษ์ต่างสั่นเทาจะแทบยืนไม่ไหว

เป็นจิตสังหารที่รุนแรงเป็นอย่างมาก

เป็นแรงกดดันที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

พวกเขาถูกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก

ผู้หญิงคนนี้ แท้จริงแล้วนางแข็งแกร่งมากแค่ไหน

เมื่อเทียบกับนายท่านของพวกเขา นางก็คงไม่ได้อ่อนแอกว่าสักเท่าไหร่

กู้ชูหน่วนตะโกนออกมาอย่างเยือกเย็น “ปีศาจกลืนกิน”

เพียงแค่กล่าวว่าปีศาจกลืนกิน พลังอันยิ่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยจิตสังหารก็พุ่งไปทางเยี่ยเฟิง องครักษ์ที่อยู่ใกล้กับเยี่ยเฟิง สลายกลายเป็นควันไปในทันที แม้แต่เศษซากของกระดูกก็ไม่เหลือ

“กระจายตัว รีบหนีไป”

ไม่รู้ว่าองครักษ์คนไหนในกลุ่มเป็นคนพูดประโยคนี้ออกมา แต่มันให้เหล่าองครักษ์วิ่งหนีออกไปด้านนอกกันอย่างอลหม่าน

ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่องครักษ์ที่ไม่รวดเร็วพอก็ยังถูกการโจมตีของกู้ชูหน่วนพรากชีวิตไป