บทที่ 124

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้ชูหน่วนก็อดไม่ได้ที่จะทุบเขาให้ตายไป

นางใช้หลักการของรูเล็กๆ ในกระจกเพื่อสะท้อนแสงผ่านบานหน้าต่างในระยะไกล เพียงแค่เซี่ยวอวี่เซวียนกดลงที่บานหน้าต่าง ไม่นานเขาก็สามารถเอาชนะปรมาจารย์หมากรุกได้อย่างง่ายดาย

แต่เขากลับเดินหมากผิดพลาดได้ทั้งที่เดินตามตาราง

กู้ชูหน่วนสงสัยอย่างมากว่าเขาเข้าใจเรื่องการคำนวณหรือไม่

หากไม่ใช่เป็นเพราะนางจับตาดู และการเดินหมากรุกทุกตัวได้มีแผนสำรองไว้ นางจะต้องแพ้อย่างแน่นอนในการแข่งขันครั้งนี้

ครั้งนี้ถึงแม้ว่าจะได้รับชัยชนะแต่ก็ใช้เวลาของนางไปไม่น้อยเลย แถมยังทำให้นางต้องใช้ความคิดหนักมากอีกด้วย

หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยเข้ามาล้อมเอาไว้ "พี่ใหญ่ ทักษะฝีมือการเดินหมากรุกของเจ้าเปลี่ยนไปเป็นยอดเยี่ยมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร"

เซี่ยวอวี่เซวียนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ "ก็แค่การเล่นหมากรุกเท่านั้น ข้าหลับตาข้าก็สามารถเอาชนะปรมาจารย์หมากรุกได้"

ปรมาจารย์หมากรุกเดินออกมาด้วยความสิ้นหวัง

พ่ายแพ้ให้กับท่านอาจารย์ก็แย่แล้ว แต่ทำไมถึงยังแพ้ให้กับคนไม่เอาไหนอย่างเซี่ยวอวี่เซวียนได้นะ?

หรือว่าทักษะฝีมือการเล่นหมากรุกของเขานั้นแย่มาก?

ทักษะฝีมือการเล่นหมากรุกที่ทำให้เขาภาคภูมิใจเมื่อก่อนนั้น ตอนนี้กลับเป็นเพียงเรื่องตลกในสายตาของปรมาจารย์หมากรุก

"ท่านอาจารย์......"

กู้ชูหน่วนรีบขัดจังหวะอย่างรวดเร็ว "ท่านแพ้แล้ว ดังนั้นคำสัญญาการเดิมพันของเราเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการนับแต่ตอนนี้ ข้าจะไม่เป็นอาจารย์ของท่านอีกต่อไป ท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าอาจารย์อีกต่อไปแล้ว"

"เป็นอาจารย์เพียงหนึ่งวัน ดังเป็นอาจารย์ไปตลอดชีวิต ท่านอาจารย์ ท่านถือเป็นอาจารย์ของข้าไปตลอด"

ฟังที่เขาพูดออกมาอย่างเที่ยงธรรมและดังกังวานเช่นนั้น แทนที่กู้ชูหน่วนจะรู้สึกซาบซึ้งใจ แต่นางกลับไม่รู้สึกเช่นนั้น

"หากข้ายังรับท่านเป็นศิษย์ต่อไป เช่นนั้นคนอื่นจะหาว่าข้าไม่รักษาคำพูดเอาได้" นางพูดโน้มน้าวให้เขายอมรับความจริง

"ข้าเพียงขอเป็นลูกศิษย์ของท่านต่อไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านเลย"

"......"

กู้ชูหน่วนแทบอยากมอบตั๋วเครื่องบินให้กับเขา ไปที่ไหนก็ได้ที่ไกลที่สุดประมาณนั้น

เซี่ยวอวี่เซวียนหัวเราะ "หากนางไม่ยอมรับท่านเป็นศิษย์ เช่นนั้นแล้วข้าก็สามารถฝืนรับท่านเป็นศิษย์ได้นะ"

"ขอถามคุณชายเซี่ยวว่า เห็นได้ชัดว่าเมื่อสักครู่เจ้าได้เปรียบในการแข่งขัน แต่ทำไมกลับเดินหมากไปที่ตำแหน่งของม้าด้วยหรือ?"