บทที่ 145

กู้ชูหน่วนหยิบพู่กันขึ้นมาและเขียนใบสั่งยาสองสามใบลงบนกระดาษเปล่า เดิมทีต้องการให้พวกเขาซื้อยาตามใบสั่งยาแต่เมื่อนึกถึงฐานะด้านการเงินของพวกเขากู้ชูหน่วนก็ถอนหายใจแล้วไปในเมืองซื้อยาให้นางด้วยตนเองและก็ต้มยาให้นางดื่มด้วยตนเอง

ท่านยายเยี่ยปฏิเสธทุกวิถีทางกู้ชูหน่วนยิ้มแล้วกล่าวว่า "ยาได้ซื้อแล้วและต้มเรียบร้อยแล้ว หากท่านไม่ดื่มไม่งั้นจะให้ข้าดื่มหรือว่าเททิ้งไป?"

"คือว่า......"

“ในร่างของท่านถูกพิษอันประหลาด แม้ว่ายานี้จะไม่สามารถรักษาพิษของท่านให้หายได้ แต่ก็สามารถบรรเทาอาการปวดของท่านให้ทุเลาลงได้และก็อาการไอและปวดกระดูกขาของท่านก็สามารถรักษาให้หายได้”

“แม่นาง......” ท่านยายเยี่ยดูเหมือนว่าจะประหลาดใจอยู่บ้างที่สามารถมองออกว่านางถูกพิษที่พบเจอกันน้อยนัก แต่นางนั้นอายุยังน้อยซึ่งยังไม่ทันตรวจดูชีพจรก็สามารถรู้อาการป่วยของนาง

“ข้าบอกแล้วว่าครอบครัวของข้าเป็นหมอรักษามาหลายชั่วอายุคนดังนั้นข้าก็รู้อยู่บ้างเล็กน้อย”

“ท่านเป็นคนดี ชาวบ้านทุกคนในหมู่บ้านนี้ก็เป็นคนดีกันทั้งนั้น” ท่านยายเยี่ยสำลักและยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว

ดวงตาของนางนั้นว่างเปล่า สิ่งที่ไหลลงมานั้นไม่ใช่หยดน้ำตาแต่เป็นหยดเลือด

กู้ชูหน่วนมองดูอย่างทุกข์ใจโดยที่อธิบายไม่ได้

ชีวิตนั้นยากลำบากเช่นนี้และสุขภาพก็ย่ำแย่ยิ่งนัก ด้วยความสามารถของเยี่ยเฟิงกลับเพียงแค่หาเงินตามกำลังอันแท้จริงและใช้ชีวิตเรียบง่ายของพวกเขา

จากหมู่บ้านเสี่ยวเหอถึงสำนักศึกษาหลวงก็เกือบจะพลบค่ำแล้ว

เป็นตามที่คาดไว้ ทุกคนในสถานศึกษามองนางด้วยสายตาแปลกประหลาด

อาจารย์หรงก็ชี้ไปจมูกของนางพร้อมดุด่าว่ากล่าว

“กู้ชูหน่วนเจ้ายังมีสำนักศึกษาหลวงอยู่ในสายตาหรือไม่? ตอนนี้เวลาใดแล้วเจ้าพึ่งจะมาเข้าเรียน?"

“ท่านอาจารย์ ท่านผู้ซึ่งมีสถานะเป็นถึงอาจารย์ของผู้คนเหตุใดท่านถึงไม่เป็นห่วงลูกศิษย์เลยแม้แต่น้อย เมื่อวานได้มีการลอบสังหารหลายครั้งหลายคราในตรอกของเมืองหลวง คิดว่าทุกๆคนในเมืองหลวงคงจะรู้เรื่องกันหมดแล้ว ท่านอาจารย์ก็น่าจะรู้ว่าเป้าหมายของการลอบสังหารคือข้า แต่ลำดับแรกที่เห็นข้านั้นไม่ได้ถามข้าว่าได้รับบาดเจ็บหรือไม่แต่กลับสอบถามเรื่องข้าเข้าเรียนสาย ท่านว่าหากว่าข้ากราบทูลต่อฝ่าบาทหรือว่าประกาศให้ทุกคนทั่วทั้งใต้หล้าแล้วพวกเขาจะคิดอย่างไรกับท่านนะ?”

อาจารย์หรงหน้าตาโมโหโทโส