บทที่ 156

"ข้าก็เชื่อเจ้าเช่นกัน"

สิ่งที่ทำให้เยี่ยเฟิงรู้สึกประหลาดใจมากกว่านั้นคือ เซี่ยวอวี่เซวียนที่ก่อนหน้านี้มักกลั่นแกล้งเขากลับยืนขึ้น เขามีบาดแผลเต็มตัวและรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนแรง มือข้างหนึ่งพันด้วยผ้าพันแผลและแขวนไว้ที่คอของเขา แต่กลับส่งยิ้มให้กับเขา ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความเชื่อใจ

"เพราะอะไร..."

"เพราะว่าเราเป็นเพื่อนกันยังไงล่ะ"

เมื่อได้ยินคำว่าเพื่อน เยี่ยเฟิงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และในใจก็รู้สึกแยกสลาย

เขาไม่มีเพื่อน

ไม่มีเพื่อนเลยตั้งแต่เล็กจนโต

เขา...ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนเล่นด้วยกันกับเขา...

ในตอนนี้ทุกคนต่างพากันชี้หอกแหลมมาที่เขา ทำให้พวกเขาไม่ต้องพลอยได้รับความเดือดร้อนไปด้วยในครั้งนี้

ดวงตาที่อบอุ่นและเย็นชาของกู้ชูหน่วนเหลือบไปมองทุกคนที่อยู่ตรงนั้นและค่อยๆ อ้าปากพูดขึ้นช้าๆ "พวกเจ้าบอกว่าเยี่ยเฟิงฆ่าคน? หากเขาฆ่าคนจริง เช่นนั้นแล้วทำไมเขาต้องกลับมาด้วย?"

ทุกคนต่างพากันสำลัก

ไม่นานก็มีคนตอบขึ้นมา "เขามาที่สำนักศึกษาต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่ๆ อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เขายังทำไม่สำเร็จ ฉะนั้นเขาก็เลยกลับมา"

"โอ๊ะ เช่นนั้นแล้วเขามีจุดประสงค์อะไรหรือ?" กู้ชูหน่วนยิ้มและดวงตาที่หรี่ลงก็เต็มไปด้วยสัญญาณการตักเตือน

คนคนนั้นพูดไม่ออกเป็นเวลานาน

แต่อาจารย์หรงกลับแย่งพูด "ใครจะไปรู้ว่าเขามีจุดประสงค์อะไร?"

"ในเมื่อพวกเจ้าไม่มีหลักฐาน เช่นนั้นแล้วพวกเจ้าพูดได้อย่างไรว่าเขามีจุดประสงค์อื่น? ในการชุมนุมแข่งขันทางวิชาการ เขาก็คว้าอันดับสองมาได้ ซึ่งเป็นที่ประจักษ์แล้วกับทุกคน การที่เขาได้เข้ามาเรียนในสำนักศึกษา ก็เป็นราชโองการของฝ่าบาท หากจะพูดว่าเยี่ยเฟิงมาเรียนที่สำนักศึกษาเพื่อจุดประสงค์อื่นนั้น เช่นนั้นแล้วข้าก็สามารถคิดได้ว่า คนที่อยู่เบื้องหลังของเขาก็คือจักรพรรดิองค์ปัจจุบันใช่หรือไม่?"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป