บทที่ 162

เซี่ยวอวี่เซวียนขี้เกียจที่จะเดินต่อ จึงมองหาก้อนหินเพื่อนั่งลง "ข้าเดินต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ เราพักที่นี่กันสักหนึ่งคืนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางอีกครั้ง"

"เจ้าไม่กลัวจะมีฝูงหมาป่าออกมากัดเลยหรือ?"

"หมาป่า? หมาป่าอยู่ที่ไหนหรือ?" เซี่ยวอวี่เซวียนได้ยินเข้าก็ตกใจจนลุกขึ้นมาแอบที่หลังนาง

กู้ชูหน่วนกลอกตาขาวให้เขาแล้วเดินไปข้างหน้า "มีเวลาไม่มากแล้วที่เราจะทำให้คดีนี้จบลง หากไม่ไปเยี่ยมยายของเยี่ยเฟิงละก็ ข้ารู้สึกไม่วางใจ เจ้าอดทนอีกหน่อยเถอะ"

"แม่สาวอัปลักษณ์ เจ้าคิดว่าเด็กหนุ่มที่ปกปิดใบหน้าคืนนั้นเป็นเยี่ยเฟิงจริงหรือไม่?"

"ไม่เช่นนั้นล่ะ"

"เช่นนั้นแล้วทำไมเขาต้องฆ่าหัวหน้าสำนักศึกษาด้วย? ทำไมคนของสำนักศึกษาพูดถึงเยี่ยเฟิงเช่นนั้นด้วย?"

"ข้าจะรู้ได้อย่างไร"

"แล้วทำไมเจ้าถึงเชื่อเขาล่ะ?"

"เพราะเขาคือเพื่อนของข้า ในเมื่อเป็นเพื่อนกันแล้ว ไม่ว่าตรงหน้าจะมีหลักฐานมากมายเพียงใดที่ยืนยันว่าเขาเป็นฆาตกร ถึงอย่างไรข้าก็เชื่อเขา"

เส้นผมของกู้ชูหน่วนปลิวไปตามลมหนาว แววตาที่สดใสแสดงถึงความเชื่อใจ

เซี่ยวอวี่เซวียนเก็บความรู้สึกสีหน้าอันเหนื่อยล้า สีหน้าของเขาเคร่งขรึมขึ้นแทนที่ใบหน้าที่มีรอยยิ้ม "แม่สาวอัปลักษณ์ หากวันหนึ่ง ทุกคนต่างใส่ร้ายข้าและต้องการกำจัดข้า เช่นนั้นแล้วเจ้าจะเชื่อใจข้าหรือไม่?"

กู้ชูหน่วนเอียงศีรษะและมองไปที่ใบหน้าอันเคร่งขรึมนั้น หัวใจเต้นแรงเล็กน้อย แต่ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มและพูดออกมา "เจ้าทำผิดอะไร? หรือว่าแอบไปขโมยเนื้อสดที่หอไร้กังวลล่ะสิ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มุมปากของเซี่ยวอวี่เซวียนก็กระตุกเล็กน้อย

"เจ้ายังไม่ตอบคำถามของข้าเลย"

"คำถามที่โง่เง่าเช่นนี้ ข้าขอปฏิเสธที่จะตอบ"

"......."

คำถามนี้เป็นคำถามที่โง่เง่ามากเลยหรือ?

เมื่อมองขึ้นไป เขาเห็นว่ากู้ชูหน่วนกำลังมองดูยอดเขาในขณะที่กำลังเขียนและวาดแผนที่เส้นทางไปยังหมู่บ้าน เสี่ยวเหอบนพื้น นางไม่สนใจเกี่ยวกับคำถามที่เขาเพิ่งถามไปเลยสักนิด

เซี่ยวอวี่เซวียนรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจกับสิ่งที่กู้ชูหน่วนเพิ่งพูดไปเมื่อสักครู่