บทที่ 168

"ปัญหาทุกอย่างย่อมมีทางออก เรื่องของวันข้างหน้า ค่อยพูดถึงเยอะ"

กู้ชูหน่วนใช้มือทำเป็นหมอนและแนบพิงไปบนหินก้อนใหญ่ จากนั้นมองดูพระจันทร์เต็มดวงบนท้องฟ้าและถอนหายใจยาว

ใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการรักษาบาดแผล บวกกับการอยู่ในป่าหนึ่งวัน ทั้งสองคนเหนื่อยมาก แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับ

เมื่อรอให้เยี่ยเฟิงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา กู้ชูหน่วนและเซี่ยวอวี่เซวียนก็มีอาการง่วงนอนอย่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า

ทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามาในจิตใจของเขาก่อนที่เขาจะตกอยู่ในอาการสลบไป เยี่ยเฟิงตกใจและกอดกุมร่างกายเอาไว้โดยสัญชาตญาณ เพราะเขากระทบไปโดนบาดแผล เขาจึงอ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด

การเคลื่อนไหวของเขาทำให้กู้ชูหน่วนและเซี่ยวอวี่เซวียนตกใจตื่น

"เจ้าฟื้นแล้วหรือ ยังเจ็บอยู่หรือไม่?" เซี่ยวอวี่เซวียนรู้สึกดีใจ

เยี่ยเฟิงถอยหลังกลับและไม่ยอมสบตากับพวกเขา เขารู้สึกหวาดกลัวกับสายตาที่ดูถูกเยาะเย้ยเหลือเกิน

ในขณะที่เขาก้มหน้าลง เขาก็ค้นพบว่า ไม่รู้ว่าใครเปลี่ยนเสื้อผ้าของเซี่ยวอวี่เซวียนให้กับเขา

"ร่างกายของเจ้ายังมีบาดแผลอยู่ หากขยับไปมาละก็ จะทำให้บาดแผลฉีกขาดได้ง่าย" กู้ชูหน่วนรู้ว่าเขาไม่ต้องการให้คนอื่นเข้าใกล้ จึงตั้งใจอยู่ให้ห่างจากเขาประมาณสิบกว่าก้าว

ดวงตาที่อ้างว้างของเยี่ยเฟิงหรี่ลงเล็กน้อยและความโศกเศร้าก็ท่วมท้นเข้ามาในใจของเขา

พวกเขาได้เห็นฉากสถานการณ์ที่น่าอับอายของเขาแล้ว

แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้ที่ร่วงโรย และแสงสีขาวส่องเข้าไปในวัดร้าง แสงแดดที่แรงกล้า แต่กลับมองไม่เห็นแสงตะวันในหัวใจของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

เขาเอามือกุมหน้าท้องแน่นและลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก จากนั้นอ้าปากพูดด้วยเสียงแหบแห้งอย่างเชื่องช้า "เสื้อผ้า......พรุ่งนี้ข้าจะคืนให้กับเจ้า"

จากนั้นเขาก็เดินโซเซออกไปจากวัดร้างและมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ

"เฮ้ เจ้าบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น หากยังเดินทางต่อไปเช่นนั้นต้องหมดลมหายใจแน่ๆ"

"ท่านยายของข้ากำลังรอข้าอยู่ ไม่เช่นนั้นนางต้องเป็นกังวลแน่ๆ"

คำพูดของเขาแผ่วเบามาก เบาราวกับถูกยุงกัด หากไม่ใช่เป็นเพราะการได้ยินของพวกเขาเหนือกว่าคนปกติ เช่นนั้นต้องไม่ได้ยินสิ่งที่เยี่ยเฟิงพูดออกมาอย่างแน่นอน

เซี่ยวอวี่เซวียนต้องการจะเดินตามไป แต่กู้ชูหน่วนได้ดึงตัวเขากลับมา

"แม่สาวอัปลักษณ์ เขาบ้าไปแล้ว หรือเจ้าก็บ้าไปด้วยอีกคน เขาบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้น แถมยังเสียเลือดมากขนาดนั้น เขาจะเดินออกไปจากภูเขาลูกใหญ่นี้ได้อย่างไร?"