บทที่ 174

หลังจากออกจากหมู่บ้านเสี่ยวเหอ ม่านรัตติกาลก็โรยลงมา

สิ่งที่เหลือความคาดหมายคือ เยี่ยเฟิงมาหา

เขาเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่ แม้นเนื้อผ้าจะไม่ดี ทว่ากลับถักทออย่างประณีต

"ข้าซักเสื้อของเจ้าแล้ว แต่มีจุดขาด ขอโทษด้วย เสื้อของเจ้าราคาเท่าใด ข้าจะชดใช้คืนให้"

อาจเป็นเพราะมุมปากบวมขึ้น ใบหน้ายังมีร่องรอยของการนัวเนียและรอยฝ่ามือ เยี่ยเฟิงจึงใช้ผ้าสีเทาดำบดบัง จึงเผยแค่ใบหน้าครึ่งซีก

สิ่งที่เผยสู่ภายนอกมีเพียงดวงตาทั้งคู่ของเขาเท่านั้น

เขาไม่ค่อยมีชีวิตชีวามากนัก ดวงตายังมีเส้นเลือดผุดขึ้นด้วย เพราะเปลี่ยนอาภรณ์ตัวใหม่ มองภายนอกแล้วจึงไม่เห็นรอยแผลมากมาย

เซี่ยวอวี่เซวียนโบกมืออย่างจนปัญญา "ก็แค่เสื้อตัวหนึ่ง ขาดก็ขาดสิ โยนทิ้งก็สิ้นเรื่อง อาการเจ้าดีขึ้นหรือยัง?"

"ดีขึ้นเยอะแล้ว ขอบคุณ"

ดวงตาเยี่ยเฟิงเป็นประกาย ก่อนจะก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาพวกเขา

ทันใดนั้นกู้ชูหน่วนกลับยกยิ้ม เหินเดินมาตรงหน้าเยี่ยเฟิงอย่างขี้คร้าน จากนั้นก็ชี้เสื้อผ้าที่ทับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ แล้วหัวเราะกล่าว

"เยี่ยเฟิง เจ้ารู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้ใช้เนื้อผ้ากระไร?"

เยี่ยเฟิงชะงักงัน

เซี่ยวอวี่เซวียนก็ชะงักเช่นกัน

ไม่เข้าใจในสิ่งที่นางกล่าว

"นี่มันผ้าไหมหลิวหยุนจิ่น คาดว่าเจ้าคงรู้ว่าผ้าไหมหยุนจิ่นราคาแพงขนาดไหน ลือกันว่าผ้าหนึ่งนิ้วเทียบกับทองคำได้เลย ซึ่งไม่ได้พูดเกินจริงแต่อย่างใด ถึงแม้เจ้าจะเย็บซ่อมผ้าที่ขาดแล้ว แต่ถึงกระนั้นมันก็เคยขาดแล้ว เจ้าว่าใช่หรือไม่ เสี่ยวเซวียนเซวียน"

"หา......."

อะไรกัน?

ก็แค่ผ้าไหมหลิวหยุนจิ่น เขามีปัญญาซื้อไหว

ขาดหรือไม่ สำคัญรึ?

เซี่ยวอวี้เซวียนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

เยี่ยเฟิงกล่าวเสียงเคร่งขรึม "เท่าไหร่ ข้าจะชดใช้"