บทที่ 184

หลี่เหิงยังพูดไม่ทันจบก็ได้ยินเสียงโครมโครมกระแทกพื้นอย่างแรง

จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องเหมือนหมู

เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อเห็นว่าพี่ ๆ น้อง ๆ ของเขาถูกกู้ชูหน่วนโยนออกไป และแต่ละคนก็กอดขาร้องโอดโอย

นี่......

นางทำได้อย่างไร？

พี่ ๆ น้อง ๆ ของเขาล้วนแต่มีวรยุทธในการป้องกันตัว

กู้ชูหน่วนเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว นางยิ้มเยาะและกล่าวว่า "เจ้าจะออกไปเอง หรือว่าจะให้ข้าโยนเจ้าออกไป？"

หลี่เหิงกลืนน้ำลาย "ข้าจะบอกเจ้าให้นะ ข้าเป็นผู้สืบสกุลของจวนกั๋วกง.....อ่า......"

หลี่เหิงยังพูดไม่ทันจบก็ถูกกู้ชูหน่วนโยนออกไปทางหน้าต่างเหมือนไก่ ร่างของเขากระแทกกับพื้น เขาหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

"เจ็บจะตายอยู่แล้ว กู้ชูหน่วน เจ้ามันเป็นหญิงชั่วช้า ข้า......"

"เพียะเพียะเพียะเพียะ..."

กู้ชูหน่วนตบเขาหลายสิบครั้งในลมหายใจเดียว และใบหน้าของหลี่เหิงก็ดูงุนงง

"น้องสาม นี่เจ้ากำลังทำอะไรอยู่ สำนักศึกษาห้ามทำการต่อสู้ เจ้าทำเช่นนี้อาจจะถูกไล่ออกจากสำนักศึกษา เหล่าท่านอาจารย์ น้องสามไม่ได้ตั้งใจจะลงมือหนักเช่นนี้ เหล่าท่านอาจารย์ได้โปรดให้โอกาสน้องสามได้แก้ตัวด้วยขอรับ"

ไม่รู้ว่ากู้ชูอวิ๋นมาถึงตั้งแต่เมื่อไร นางดูเหมือนพระแม่มารีที่มีบรรดาอาจารย์และเหล่าผู้อาวุโสตามหลังมา

"เจ้าทำอะไร？" อาจารย์ฉางตะโกน

เขาสอนขี่ม้าและยิงธนู เขาลาพักร้อนเมื่อหลายวันก่อน จึงไม่ได้มาสอนที่สำนักศึกษา ไม่คิดว่าเมื่อกลับมา หัวหน้าสำนักศึกษาและอาจารย์หรงจะถูกฆ่าตายแล้ว

เดิมทีเขาก็โกรธอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นกู้ชูหน่วนลงมือกับเพื่อนร่วมชั้นเช่นนี้ เขาก็โกรธมากยิ่งขึ้น

กู้ชูหน่วนปล่อยหลี่เหิง นางกวาดสายตามองเหล่าอาจารย์อย่างเยือกเย็น และในที่สุดก็มองไปที่กู้ชูอวิ๋น