บทที่ 191

ณ จุดพักรถม้าของคณะทูตรัฐจ้าว

กู้ชูหน่วนกระโดดข้ามกำแพงเข้าไปในห้องนอนของอี้เฉินเฟย

นางเอามือกอดอก พลางพิงประตู ใบหน้ายิ้มมองเบื้องล่างอย่างเกียจคร้าน ซึ่งกำลังมองอี้เฉินเฟยอาบน้ำอยู่

ไอหมอกจากน้ำร้อนลอยตลบอบอวล ดวงตาคู่ที่ไม่คิดปกปิดจ้องมองเขา ยากนักที่อี้เฉินเฟยจะไม่รู้ตัว เขายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างขมฝาด

"คุณหนูสาม ท่านบุกจุดพักม้ายามวิกาลเช่นนี้ เพื่อจะมองข้าอาบน้ำหรือ?"

"ภาพบุรุษงามอาบน้ำน่าจะหล่อเลี้ยงดวงตาได้ดีเยี่ยมเลย"

ใบหน้าอี้เฉินเฟยแดงระเรื่อ

ร่างกายเขาเปลือยเปล่า ส่วนกู้ชูหน่วนพิงอยู่ที่ประตูด้วยเสื้อผ้าครบครันและสะอาดเรียบร้อย จ้องเขาอย่างไม่กระพริบตา ทำให้เขากระอักกระอ่วนจริงแท้

เขาไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี "ให้ข้าเปลี่ยนเสื้อก่อนได้ไหม"

"เจ้าเปลี่ยนของเจ้าสิ ข้าไม่ได้ขวางสักหน่อย"

"......"

นางจ้องอยู่ตรงนั้น แล้วเขาจะเปลี่ยนได้อย่างไร?

ระหว่างที่กำลังกลุ้มใจอยู่นั้น กู้ชูหน่วนก็หมุนกายกะทันหัน

หลายวันก่อนเขาทำตัวโอหังยิ่งนัก ยามนี้คว้าโอกาสมาได้อย่างยากเย็น ไหนเลยจะไม่ให้นางหยอกเย้าเขาเล่นเสียหน่อย

มือขวาเคลื่อนไหว อาภรณ์ขาวสะอาดดั่งหิมะพลันอยู่ในมือ อี้เฉินเฟยสวมเสื้ออย่างสง่างาม จากนั้นก็แขวนหยกบริเวณเอว แล้วค่อย ๆ เดินไปหากู้ชุหน่วน

"คุณหนูสาม ที่อุตส่าห์มาเยือนนี้ ไม่ทราบว่ามีอะไรชี้แนะ"

เขาพึ่งอาบน้ำเสร็จ ผมดกดำยังไม่แห้ง เดิมที่มีหน้าตาคล้ายเทพบุตรอยู่แล้ว ยามนี้ใบหน้าแดงก่ำด้วยไอร้อนของน้ำ ช่างสะกดสายตายิ่งนัก

กู้ชูหน่วนอดยื่นมือออกไปไม่ได้ ก่อนจะลูบจับผิวอันเนียนนุ่มของเขา

"แม้แต่สตรีอย่างข้ายังอิจฉาผิวของเจ้าเลย"

"เช่นนี้ก็เป็นเกียรติของข้าน้อยอี้ล่ะสิ"

กู้ชูหน่วนเข้าไปในห้อง พลางมองสำรวจห้องของเขาหนึ่งรอบ

เขาเป็นคนถ่อมตัวและมีมารยาท แลดูมีการศึกษาและสง่างาม ห้องนอนของเขามีกลิ่นอายของตำรา แค่อยู่เฉย ๆ ที่นี่ก็ให้ความรู้สึกสบายอกสบายใจเสียแล้ว