บทที่ 200

ผู้ถือธงหลิวปฏิเสธ

แต่ทุกคนในห้องต่างพากันจ้องมองเขา หากเขาไม่กล้าแม้แต่จะพนันกับสิ่งนี้ เช่นนั้นต่อไปจะเป็นหัวหน้าได้อย่างไร?

รวมไปถึงคืนนี้เขาก็แพ้ไปเกือบจะหมดตัวแล้วและเขาก็เก็บกดกองไฟในใจของเขาเอาไว้ เขากัดฟันกรอดและพูดออกมา "ก็ได้ พนันกัน"

"เจ้าพนันด้วยอะไร?"

"บ้านของข้าและเรือนคฤหาสน์ของข้า"

"ได้ เจ้าเดิมพันสูงหรือต่ำ?" ผู้ถือธงลั่วกลัวว่าเขาจะรู้สึกเสียดาย

ผู้ถือธงหลิวได้ซื้อเรือนคฤหาสน์หลังหนึ่งในเมืองหลวงเป็นการส่วนตัว ผู้ถือธงไม่น้อยที่ได้ยินต่างพากันอิจฉาเขา

เขาก็อิจฉามากเช่นกัน

หากเขาสามารถชนะและได้เรือนคฤหาสน์มาครอบครอง เช่นนั้นก็ถือว่าคุ้มค่าอย่างมาก

"เอ่อ......พนันสูงแล้วกัน ไม่ พนันต่ำ"

"จะพนันสูงหรือต่ำกันแน่?"

"ต่ำ"

"น้องอี้ เช่นนั้นเราจะพนันอะไรดี?"

ใบหน้าของอี้เฉินเฟยยังคงดูสง่างามเช่นเคย เขายิ้มและกล่าวว่า "ในเมื่อเขาพนันต่ำ เช่นนั้นเราก็พนันสูงเถอะ"

"พนันสูงจริงหรือ? เจ้าลองทบทวนให้ดีอีกครั้ง" ครั้งนี้เขาเดิมพันด้วยเงินจำนวนมากและไม่สามารถแพ้ได้ หากแพ้จริง เขาจะไม่เหลือแม้แต่สมบัติสักชิ้นเดียว

"ไม่เช่นนั้น เจ้ามาพนัน?" อี้เฉินเฟยขยับที่นั่งให้กับเขา

ผู้ถือธงหลิวโบกมือ "เจ้าเล่นก็ได้แล้ว"

ทั้งสองฝ่ายได้ซื้อเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ส่วนลูกเต๋านั้นมีผู้ถือธงหลิวเป็นผู้เขย่า

ผู้ถือธงหลิวเหงื่อไหลออกมา เขย่าไปพร้อมกับอาการสั่นในมือ

เขาเขย่าอยู่นานโดยไม่วางลง ผู้ถือธงหลิวเห็นแล้วก็รู้สึกร้อนใจ

"เจ้าเขย่าเสร็จหรือยัง?"

"จะเร่งอะไรล่ะ"

"เจ้าก็รีบๆ เข้าสิ"