บทที่ 203

"พวกเจ้าถูกจับมานานแค่ไหนแล้ว？"

"ข้าถูกจับมาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว"

"ข้าครึ่งเดือนแล้ว"

"ข้าสองเดือน"

"แล้วพวกเจ้าเคยเห็นผู้นำกองธงกล้วยไม้หรือไม่？"

เหล่าผู้ปรนนิบัติรับใช้ทยอยกันส่ายหัว "ไม่เคย แต่ได้ยินว่าคืนนี้ยามจื่อ (ห้าทุ่ม-ตีหนึ่ง) จะส่งพวกเราไปที่นั่น และได้ยินมาว่าผู้นำกองธงกล้วยไม้โหดเหี้ยมทารุณ ผู้ปรนนิบัติรับใช้ที่ถูกส่งไป ไม่มีใครรอดชีวิตออกมา พวกเรา......พวกเราไม่อยากตาย"

ยามจื่อ？

ก่อนหน้านี้ได้ยินผู้ถือธงลั่วบอกว่าดูเหมือนเยี่ยเฟิงถูกส่งไปที่นั่นยามจื่อ

"พวกเจ้าอยู่ที่นี่มานานขนาดนี้แล้ว รู้หรือไม่ว่าเยี่ยเฟิงถูกขังอยู่ที่ไหน？"

"ข้ารู้ ว่าเขาถูกขังอยู่ในหอคอยเจ็ดชั้น และเป็นชั้นสุดท้ายของหอคอย"

"ข้าขอถามพวกเจ้าอีกสักคำถาม พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนถูกขังอยู่ในหอคอยนี้กี่คน？"

"ไม่ค่อยแน่ใจ แต่อย่างน้อยก็มีคนเกือบร้อยคน นอกจากหอคอยนี้แล้ว ยังมีหอคอยอีกหลายแห่งที่กักขังผู้คนไว้มากมาย"

กู้ชูหน่วนและอี้เฉินเฟยมองหน้ากัน พวกเขาเห็นความยากลำบากในสายตาของอีกฝ่าย

แค่ช่วยเยี่ยเฟิงเพียงคนเดียว บางทีอาจจะเป็นไปได้

แต่การพาผู้คนหลายร้อยคนหนีออกไปจากการเฝ้าระวังที่เข้มงวดของยอดฝีมือแห่งเผ่าปีศาจนั่นเป็นไปได้ยากมาก และโดยพื้นฐานแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำสำเร็จ

สวี่ซื่อตระหนักได้ว่าพวกเขาไม่เต็มใจ เหล่าคนปรนนิบัติรับใช้ทยอยกันคุกเข่าลงและโขกศีรษะอย่างแรง

"พวกท่านได้โปรดช่วยพวกเราด้วย ครอบครัวของพวกเรากำลังรอพวกเราอยู่ หากพวกเราถูกส่งไปยังยอดเขาหลัก สิ่งที่รอพวกเราอยู่คือความตาย ครอบครัวของข้ายังต้องการข้า ข้าจะตายไม่ได้"

"ใช่ ข้ายังมีท่านปู่ท่านย่าที่แก่ชราต้องดูแล พ่อแม่ของข้าตายก่อนเวลาอันควร ท่านปู่ท่านย่าจึงมีข้าเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่"

"ข้าไม่มีท่านปู่ท่านย่าและไม่มีพ่อแม่ ข้ามีเพียงน้องสาวอายุห้าขวบ นางยังเด็กมากขนาดนั้น หากข้าไม่สามารถกลับไปได้ ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่านางจะอยู่คนเดียวได้อย่างไร"

ทุกคนปาดน้ำตา ทั้งหวาดกลัวและวิตกกังวล

กู้ชูหน่วนเงยหน้าขึ้นมองอี้เฉินเฟย

อี้เฉินเฟยดึงนางออกด้านข้างและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "แม่สาวน้อย เจ้าอย่าหาเรื่องเลย ที่นี่คือเผ่าปีศาจ จะสามารถช่วยเยี่ยเฟิงออกมาได้หรือไม่ก็ยังไม่รู้ หากพาคนจำนวนมากเช่นนี้ไปด้วย พวกเราต้องออกไปไม่ได้อย่างแน่นอน"

"ข้ารู้ว่ามันยาก แต่หากไม่ลองดู จะรู้ได้อย่างไรว่าจะออกไปไม่ได้"