บทที่ 205

"แค่ก ๆ ๆ ......"

หลังจากกรอกจนหมดไห เยี่ยเฟิงก็หาโอกาสไอออกมาอย่างแรง และดูเหมือนจะสำลัก

เขายังไอไม่ทันเสร็จ ก็กรอกเหล้าเข้าไปในปากอีกหนึ่งไห

เสียงที่พึงพอใจของเจียงซวี่ดังขึ้นข้าง ๆ หู

"ต่อให้เจ้าจะเอาระฆังวิญญาณสะบั้นกลับมาได้ เจ้าคิดว่าผู้นำกองธงจะปล่อยให้เจ้าเป็นอิสระได้จริง ๆ หรือ？ เหอะ ช่างโง่เขลาเสียจริง เจ้าเป็นคนของผู้นำกองธง เว้นแต่ผู้นำกองธงจะมอบเจ้าให้ผู้อื่น แต่เขายอมที่จะทำลายเจ้า ดีกว่าให้โอกาสเจ้าหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของเขา"

"ที่เขาพูดเช่นนั้นก็เพื่อที่จะหลอกใช้เจ้า เจ้าต้องเป็นคนของผู้นำกองธงไปตลอดชีวิต และตลอดไป ฮ่าฮ่าฮ่า......"

"เพล้ง......"

เจียงซวี่โยนไหเหล้าเปล่าทิ้งไป และปล่อยมือที่จับคางของเขา จากนั้นก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย

เยี่ยเฟิงไออย่างทุกข์ทรมาน จนปอดของเขาแทบจะกระเด็นออกมา

และนานกว่าเขาจะสงบลง

เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงซวี่กล่าว น้ำตาก็ไหลลงมาจากหางตาของเยี่ยเฟิง ผสานรวมกับเหล้าและหยดลงมาเสียงดัง

เขาโศกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก

ความสิ้นหวังปกคลุมไปทั่วร่างกายของเขา

ในตอนแรกที่ผู้นำกองธงบอกว่าจะปล่อยเขาไป เขาดีใจอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

อย่างไรก็ตาม เขาสงสัยมาโดยตลอด

เขาเป็นคนของผู้นำกองธง ด้วยนิสัยของผู้นำกองธงแล้ว จะปล่อยให้เขาเป็นอิสระได้อย่างไร

แต่เขาก็ไม่อยากจะพลาดโอกาส

เขาจึงพยายามอย่างเต็มที่