บทที่ 212

“ขอรับๆๆ”

ที่หอคอยชั้นแรกผ่านไปได้ด้วยดี พวกกองธงเหล่านั้นคุมตัวทุกคนไปยังป้อมปราการตามที่พวกเขาต้องการ

กู้ชูหน่วนเป็นห่วงอี้เฉินเฟยที่ต้องไปนำผู้ปรนนิบัติจากทั้งสองหอคอยที่เหลือด้วยตัวคนเดียว นางจึงให้ผู้ปรนนิบัติคนอื่นประคองเยี่ยเฟิงไปที่ป้อมปราการ ส่วนตัวเองก็ตามหลังอี้เฉินเฟยไป

ที่หอคอยแห่งที่สองผ่านพ้นไปด้วยดี

เมื่อลงไปถึงชั้นหนึ่งของหอคอยหลังที่สาม พวกเขาไม่ได้เจอกับปัญหาอะไรมากมายและคิดว่าน่าจะพาทุกคนไปที่ป้อมปราการได้

แต่ทันใดนั้นเอง ใครบางคนก็ตะโกนเรียกพวกเขา

“หยุดอยู่ตรงนั้น พวกเจ้าจะพาคนมากมายเช่นนี้ไปไหนกัน”

“ถอยไปเถิดปรมาจารย์หลิน ท่านผู้นำกองธงมีคำสั่งให้นำคนปรนนิบัติทุกคนไปส่งที่ยอดเขาหลัก”

“คนปรนนิบัติทุกคนเลยน่ะรึ เหตุใดข้าจึงไม่ได้รับคำสั่ง”

“นี่มัน...”

คนถือธงมองอี้เฉินเฟยอย่างลำบากใจ

พวกเขาเองก็ไม่ได้รับคำสั่งและไม่อยากจะปล่อยคนเหล่านี้ออกไปเช่นกัน แต่ปรมาจารย์เจียงมีท่าทีแข็งกร้าว ถ้าพวกเขาไม่ปฏิบัติตาม ทุกคนจะต้องซวยแน่นอน จากที่เห็นท่าทีของปรมาจารย์เจียง ก็ดูไม่เหมือนว่านี่จะเป็นคำสั่งปลอม ดังนั้นพวกเขาจึงจำเป็นต้องปฏิบัติตาม

“ที่แท้ก็ปรมาจารย์เจียงนี่เอง ข้าคิดว่าใครซะอีก เจ้าออกจะยืดมือยาวไปหน่อยนะปรมาจารย์เจียง แม้แต่ผู้ปรนนิบัติจากหอคอยลมเมฆก็ยังคิดจะมายุ่ง”

อี้เฉินเฟยที่ปลอมตัวกับกู้ชูหน่วนหันไปมอง

พวกเขาเห็นว่าปรมาจารย์หลินที่ว่านี้อายุเพียงแค่สามสิบกว่าๆ ทว่าหน้าตาดูชั่วร้ายเป็นอย่างยิ่ง แค่มองแวบแรกก็รู้แล้วว่าไม่ใช่เรื่องดี

เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเจ็บแสบ ราวกับกำลังเหน็บแนมพวกเขาที่ดูแลหละหลวมเกินไป ถึงขนาดโยกย้ายคนจากหอคอยที่อยู่ภายใต้การปกครองของเขาโดยไม่ถามความยินยอมจากเขาก่อน

อี้เฉินเฟยกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านผู้นำกองธงให้รีบพาพวกผู้ปรนนิบัติไป ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก ต้องโยกย้ายคนไปก่อนแล้วค่อยมาแจ้งท่านทีหลัง”

ปรมาจารย์หลินหัวเราะอย่างเหยียดหยาม น้ำเสียงแฝงไปด้วยความสงสัย

“หอคอยลมเมฆอยู่ภายใต้การดูแลของข้า หากผู้นำกองธงต้องการคน เหตุใดจึงไม่เรียกหาข้า แต่ไปเรียกหาเจ้า”

อี้เฉินเฟยชักสีหน้า “ท่านกำลังสงสัยว่าข้าโกหกงั้นสิ”

“จะโกหกหรือไม่ แสดงใบคำสั่งมาเดี๋ยวก็รู้”

ได้ยินเช่นนั้นอี้เฉินเฟยจึงสาวเท้าเข้าไปหาและจ้องตรงไปที่ปรมาจารย์หลิน มองเขาอย่างโอหัง “ท่านผู้นำกองธงต้องการคนเพียงแค่ไม่กี่คน ถึงกับต้องให้ใบคำสั่งกับข้าด้วยตัวเองเพื่อมานำตัวคนไปเลยงั้นรึ”