บทที่ 224

ฝูกวงทุกข์ใจเป็นอย่างยิ่ง เขาวางเยี่ยเฟิงลงจากหลังและประคองกู้ชูหน่วนให้นั่งลง “แผลของนายท่านเปิดแล้ว ข้าน้อยจะช่วยพันแผลให้ใหม่นะขอรับ”

“เอาสิ” กู้ชูหน่วนโยนขวดยาห้ามเลือดขวดสุดท้ายให้ฝูกวง

ฝูกวงคุกเข่าลงทำแผล ทุกการเคลื่อนไหวของเขาอ่อนโยนราวกับกำลังถือสมบัติล้ำค่าหายากเอาไว้ กลัวว่าถ้าลงแรงหนักเกินไปเพียงนิดจะทำให้นางบาดเจ็บได้

เลือดซึมออกมาจากผ้าพันแผล ฝูกวงพยายามแกะออกอยู่นานแต่แกะไม่ได้เพราะกลัวว่านางจะเจ็บ

กู้ชูหน่วนไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “พ่อหนุ่มหล่อ นี่เจ้ากำลังจั๊กจี้ข้าอยู่งั้นเหรอ”

กู้ชูหน่วนดึงผ้าพันแผลออกขณะที่พูด ทันใดนั้นเลือดก็ทะลักออกมาทันที ทว่านางเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ถ้าไม่ใช่เพราะเหงื่อเย็นๆ ที่ไหลอาบหน้าของนาง คนคงเข้าใจผิดแล้วว่าบาดแผลนั้นไม่ได้เจ็บอะไรเลย

ยิ่งนางอดทนมากเท่าไหร่ ฝูกวงก็ยิ่งทุกข์ใจมากขึ้นเท่านั้น มากจนน้ำตาแวววาวเอ่อคลอที่ขอบตา

“ร้องไห้ทำไมกัน กลัวว่าจะออกไปไม่ได้งั้นหรือ”

บรรยากาศซึมเซาขึ้นเล็กน้อย กู้ชูหน่วนก้มหน้าลง ภายใต้แสงสลัวนั้น นางเห็นฝูกวงคอยเช็ดน้ำตาเป็นครั้งคราว

เมื่อมองดูอีกทีจึงนึกได้ว่าเขาน่าจะอายุเพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น

ในยุคปัจจุบัน อายุสิบเจ็ดปียังเป็นเด็กนักเรียนอยู่เลย ถ้าจะกลัวบ้าง... ก็ถือว่าปกติไม่ใช่เหรอ

“ไม่ต้องกลัว ข้าจะพาเจ้าออกไปอย่างปลอดภัยให้ได้”

“ข้าน้อยมิได้กลัว ได้ติดตามนายท่าน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟข้าน้อยก็ไม่กลัว ข้าน้อยเกลียดที่ตัวเองไร้ความสามารถและปกป้องนายท่านไม่ได้ ทำให้นายท่านต้องหลั่งเลือดมากมายเช่นนี้”

กู้ชูหน่วนรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ขณะที่กำลังจะลูบศีรษะของเขา ฝูกวงกลับเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหันพร้อมกับเสียงสะอื้นไห้ ดวงตาที่ใสสะอาดคู่นั้นราวกับมีเรื่องราวมากมายซุกซ่อนเอาไว้

“ข้าน้อย... ข้าน้อยเคยมีผู้เป็นนายอยู่คนหนึ่ง ตอนที่ข้าน้อยอยู่ในช่วงแห่งความเป็นความตาย นายท่านก็บอกข้าน้อยว่าอย่ากลัว นางจะพาข้าน้อยออกไปอย่างปลอดภัย”