บทที่ 23

นางกังวลเกี่ยวกับตัวเองเสียที่ไหน เพราะกังวลเกี่ยวกับคุณหนู ชิวเอ๋อร์จึงเสี่ยงอันตรายหนีออกมาจากจวน นางต้องการพบคุณหนูและบอกทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในจวนให้คุณหนูฟัง “เรือถึงสะพานย่อมมีทางรอด ทหารมาก็ใช่ขุนพลรับ เมื่อน้ำมาก็ใช่ดินต้าน ทุกปัญหาย่อมมีหนทางรับมือเสมอ” กู้ชูหน่วนเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในแววตากลับมีประกายเย็นวาบ

จากการคำนวณของนาง ซย่าอวี่น่าจะตายอย่างเร็วที่สุดในช่วงบ่ายของวันนี้ แล้วนางตายไปตั้งแต่เมื่อคืนนี้ได้อย่างไร เป็นไปได้ว่าอาจจะมีคนอื่นในจวนทนรอไม่ไหวที่จะกำจัดมือขวาและมือซ้ายของอู่อี๋เหนียงทิ้ง

โชคดีที่ชิวเอ๋อร์เป็นห่วงนางจงรีบหนีออกมาก่อน ไม่อย่างนั้นนางไม่กล้าคิดเลยว่าผลที่ตามมาจะเป็นเช่นไร

ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนและมีนักเรียนสี่ห้ากลุ่มมาถึงสำนักศึกษาแล้ว กู้ชูหน่วนพูดเรียบๆ ว่า “วันนี้เจ้ารออยู่เฉยๆ ที่สำนักศึกษาวังหลวงนี่ อย่าไปไหนเด็ดขาด”

ชิวเอ๋อร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ในตอนกลางวันพวกนางซ่อนตัวอยู่ในสำนักศึกษาได้ก็จริง แต่ในเวลากลางคืนล่ะ จะทำอย่างไร

ชิวเอ๋อร์อยากจะถามอะไรอีก แต่กู้ชูหน่วนก้าวเข้าไปในสำนักศึกษาแล้ว

สำนักศึกษาแบ่งออกเป็นชั้นในและชั้นนอก พวกนางที่เป็นคนใช้จะรอได้อยู่ได้แค่ที่ชั้นนอกเท่านั้น

ตอนที่กู้ชูหน่วนเดินผ่านไป ทุกคนได้แต่มองนางด้วยสายตาแปลกๆ

หลิ่วเย่ว์ที่รออยู่มองเห็นนางด้วยสายตาที่แหลมคม จากนั้นจึงวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา

“พี่ใหญ่ เหตุใดท่านจึงใส่อาภรณ์ราคาถูกอย่างนี่เล่า ที่จวนอัครเสนาบดีตกต่ำขนาดนั้นเลยหรือ”

กู้ชูหน่วนอดลูบหน้าผากตัวเองไม่ได้

อย่าให้พูดเลยว่าเสื้อผ้าของนางถูกใช้ไปเป็นผ้าห่มของท่านหานอ๋องเทพเจ้าแห่งสงครามหมดแล้ว ถึงจะไม่ใช่เพราะอย่างนั้นนางก็ไม่กล้าใส่เสื้อผ้าเหล่านั้นมาอยู่ดี เพราะถ้าถูกเขาจำได้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไรล่ะ

“แค่อยากลองเปลี่ยนบ้างน่ะ”

“แต่เนื้อผ้าชุดนี้มันจะดูแย่ไปไหม ใส่แล้วไม่ดูแย่หรือ”

“ถ้าเจ้าสงสารข้างั้นก็ให้เงินมาสิ ข้าจะได้มีเงินไปเสื้อชุดใหม่”

หลิ่วเย่ว์ยิ้มแหย “ที่จวนอัครเสนาบดีของท่านไม่มีแม้แต่เงินแค่นั้นน่ะนะ จริงด้วย ท่านรู้ไหม หลายๆ คนกำลังพนันกันว่าใครจะเข้ารอบชิงชนะเลิศ ทุกคนพนันกันว่าท่านจะแพ้ ช่างมีตาหามีแววไม่

อวี๋ฮุยที่อยู่ด้วยกันอดไม่ได้ที่จะพูดแทรก “พี่รอง ท่านไม่ได้พนันว่าพี่ใหญ่จะแพ้เหมือนกันหรอกเหรอ”