บทที่ 232

ไร้ซึ่งกำลังภายในแล้วยังกล้ามาเข้ามาร่วมด้วย

นางรู้หรือไม่ว่าแท้ที่จริงแล้วชายชุดแดงผู้นั้นคือจอมมารแห่งเผ่าปีศาจ

พวกเขาสูญเสียเรี่ยวแรงไปมากเท่าใดและยังเสียสละคนมากเท่าใดถึงได้ขังเขาเอาไว้ในป่าไผ่ได้

และนี่ก็ยังเป็นช่วงเวลาสำคัญที่เขาได้สูญเสียยุทธ์และสูญเสียกำลังภายในส่วนใหญ่ไปจึงจะทำได้

กลิ่นคาวแห่งการสังหารในกายของลูกน้องของชายชุดแดงเยือกเย็นขึ้นกะทันหันและรอที่จะก้าวไปด้านหน้า

มืออันขาวของชายชุดแดงโบกเล็กน้อยเป็นการส่งสัญญาณว่าอย่าขยับ ลูกน้องนั้นถึงได้หยุดฝีเท้าลง

“น้องชาย เจ้าหน้าตาหล่อเหลา ไม่ต้องกลัวพี่สาวจะบังให้เจ้าเอง”

พรึ่บ......

คนบางส่วนตกใจเสียจนล้มลงกับพื้นไปเลย

แม้แต่ลูกน้องนักสังหารของจอมมารก็ขยับเท้าไปมาเช่นกัน และมองไปยังกู้ชูหน่วนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

บรรยากาศราวกับว่าเย็นลงแล้ว

กู้ชูหน่วนแตะคาง

มารผู้นี้เป็นควรมาจากไหนนะ? ทุกๆคนลักษณะอารมณ์เช่นเดียวกันทั้งนั้น?

ดูเหมือนว่าจะไร้ซึ่งกำลังภายในเคลื่อนไหวในตัวของเขา

ทุกคนคิดว่าจอมมารถูกลวนลามเช่นนี้ต้องรู้สึกโกรธเคืองเป็นแน่และตบฝ่ามือลงไปต่อหญิงผู้นั้น คิดไม่ถึงว่าจอมมารจะเงยหน้าอันเย้ายวนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยนั้นปรากฏขึ้นที่มุมปากราวกับเด็กน้อยผู้เชื่อฟัง

“ดีสิ พี่สาวช่างดีนักน่ารัก”

"พรึ่บ......"

ในฝูงชนก็มีคนสองสามคนตกใจจนล้มลงไปเสียแล้ว

ใบหน้ากลิ่นไปสังหารอันเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งนั้นกระตุกขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาและหูของตนเอง

นายท่านเรียกนางว่า......พี่สาว......

แล้วยัง.....ยิ้มให้กับนาง......

เขาไม่ได้ยินผิดหรอกหรือ?

กู้ชูหน่วนยิ้มเล็กน้อยจากนั้นหยอกล้อต่อขากรรไกรล่างอันขาวบอบบางของเขาแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "น้องชายเข้าทางพี่สาวนั้นชื่นชอบนัก"

จอมมารยิ้มราวกับไม่ได้ยิ้มช่างสวยงามเสียจนผู้คนตาพร่ามัว คำพูดที่กล่าวออกมาก็น่าหลงใหลจนคนนั้นทนไม่ได้ที่จะต้องจมดิ่งลงไป