บทที่ 234

“ท่านอคติกับจอมมารมาก ”ชายชุดแดงกล่าวอย่างสบายอารมณ์ และลูบสัมผัสผมของเขาอย่างมีเสน่ห์

กู้ชูหน่วนยิ้มเยือกเย็น

“อคติไม่มากได้หรือ?หากเขาไม่โรคจิตวิปลาส จะเลี้ยงดูผู้นำกองธงออกมาอย่างนั้นได้อย่างไร ”ดูซิว่าทำอะไรกับเยี่ยเฟิงบ้าง

“ท่านพี่หญิง ท่านเป็นคนแรกที่กล้าด่าจอมมารอย่างเปิดเผย แต่....ข้าชื่นชม”

กู้ชูหน่วนเกาะไหล่เขาไว้ ยิ้มแล้วกล่าวว่า“น้องชายรูปร่างหน้าตาหล่อเหลา พี่หญิงยิ่งชอบเจ้า ไปกัน พี่จะพาเจ้าไปสัมผัสประสบการณ์”

ชายชุดแดงมองมือน้อยๆของนางที่เกาะเกี่ยวอยู่บนไหล่เขา รอยยิ้มเบ่งบานสะพรั่งในดวงตาเฉียบแหลมราวกับหงส์ จากนั้นนางเลยพาเขาไปที่หุบเขากลืนวิญญาณ

รอยยิ้มจางๆของเขา แต่ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับชัดเจน กล่าวว่า“ท่านพี่หญิง ท่านจำไว้ให้ดีนะ ท่านกอดข้าสองครั้ง จะต้องรับผิดชอบข้า ไม่อย่างนั้น....ข้าโกรธ”

“อ๋อ.....อย่างนี้โกรธหรือไม่?”

กู้ชูหน่วนยื่นมืออกไปหยิกบีบคลึงที่แก้มของเขา

ใบหน้าของเขาทั้งนุ่มทั้งลื่นละมุน ที่สำคัญยังสบายตาด้วย ลูบสัมผัสแล้วสบายมาก กู้ชูหน่วนเลยอดไม่ได้ที่จะลูบหยิกบีบคลึงนานหน่อย

ชายชุดแดงปล่อยนางบีบคลึง และดวงตาดั่งหงส์ที่ยาวและแคบคู่หนึ่งก็สะท้อนดวงตาที่เปล่งประกายของกู้ชูหน่วน

“นอกจากท่าน ไม่มีผู้ใดกล้าคลึงบีบใบหน้าของข้า”พอเขายิ้ม ป่าไผ่ทั้งหมดต่างหมดสีสันไปเลย

กู้ชูหน่วนมองพิจารณาเขาซ้ายขวาขึ้นลงอย่างละเอียด

คนของเผ่าปีศาจ ไม่บีบคลึงเขาหรือ?

หรือว่าเขาหล่อเหลาเกินไป คนเหล่านั้นเลยตัดใจทำไม่ลง?

หรือว่าเขาตามผู้นำกองธงที่ดี?

เป็นผู้คอยปรนนิบัติเหมือนกัน เมื่อเทียบบุคลิกของเขากับเยี่ยเฟิงแล้ว แตกต่างกันอย่างมาก

ร่างกายของเยี่ยเฟิงแผ่ซ่านไปด้วยความเศร้าโศก แม้แต่การหายใจของเขาก็ยังเศร้า เขาใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง โดดเดี่ยวและสิ้นหวัง

และเขา..... ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยความงดงามหล่อเหลา แม้ว่าเขาจะเฉื่อยชาไม่ตกอยู่ภายใต้การบังคับ แต่ยังมีความอ่อนน้อมถ่อมตนระหว่างคิ้วของเขามีความต่ำต้อยด้อยค่าที่ไหนกัน?

หรือว่า.....