บทที่ 238

ลึกเข้าไปในหุบเขากลืนวิญญาณ มีวังที่งดงามและสูงตระหง่าน

กู้ชูหน่วนถือหญ้านรกไว้ในมือและมองอย่างเหม่อลอย จนเกือบจะกัดลิ้นตัวเอง

เพียงแต่......ได้หญ้านรกมาง่ายเช่นนี้เลยหรือ？

นางไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่？

นางตกตะลึงและเอามือกอดอก จากนั้นก็ถามจอมมารที่ยืนพิงประตูว่า "วังของจอมมาร เวรยามหละหลวมมากขนาดนี้เลยหรือ？"

"หากพี่สาวไม่ชอบ เช่นนั้นข้าจะเรียกทหารยามทั้งหมดมาที่นี่？"

เลอะเทอะ......

ผู้ที่นางช่วยชีวิตไว้เป็นผู้ชายแบบไหนกัน？

ทำไมสมองถึงได้ผิดเพี้ยนเช่นนี้

นางบอกว่าให้เรียกทหารยามมางั้นหรือ？

เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะอ้าปาก กู้ชูหน่วนก็รีบปิดปากเขาไว้ "ไป ๆ เรากลับไปที่เส้นทางลับกันเถอะ"

เดิมทีนางไม่ต้องการจะพาเขาเข้ามา แต่เขายืนกรานที่จะมา

อีกทั้งยังพานางมาตามเส้นทางลับ และมาถึงวังของจอมมารอย่างไร้อุปสรรค ราวกับว่าเป็นบ้านของตัวเอง

ยิ่งนางอยู่กับเขามากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งสงสัยในตัวตนของเขามากขึ้นเท่านั้น

แต่หลังจากคิดดูแล้ว ก็คิดไม่ออกว่าตัวตนของเขาเป็นอย่างไรกันแน่

เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีเจตนาร้าย จึงพาเขาติดตามไปด้วยตลอด

กู้ชูหน่วนวางหญ้านรกในมือลงในวงแหวนอวกาศ และถอนหายใจยาวในใจ

เมื่อมีหญ้านรกแล้ว ไม่นานรูปลักษณ์ของนางก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

ในขณะที่นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนอันเฉื่อยชาของจอมมารกำลังจ้องมองไปที่วงแหวนอวกาศ จิตใจของเขาก็สุขุมเยือกเย็นขึ้นเล็กน้อย

"วงแหวนอวกาศของนิกายเทพอสูร"

"เจ้ารู้จักนิกายเทพอสูร？"

อี้เฉินเฟยมอบแหวนอวกาศให้กับนาง

หรือว่าอี้เฉินเฟยจะเป็นคนของนิกายเทพอสูร？

หรือว่า......

อี้เฉินเฟยก็คือผู้ที่ถูกเรียกว่าประมุขชิง？

เมื่อนึกถึงรูปร่างของพวกเขาทั้งสองคนและวรยุทธ กู้ชูหน่วนก็ยิ่งแน่ใจมากขึ้น

"รู้เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น"

"อ้อ......เช่นนั้นเจ้าเล่าให้ข้าฟังสิว่าผู้นำนิกายเทพอสูรเป็นคนอย่างไร？"

"นาง......เป็นคนที่ดื้อรั้นมาก เพื่อสิ่งที่นางเรียกว่าภาระหน้าที่แล้ว ต่อให้บุกน้ำลุยไฟ นางก็พุ่งตรงเข้าไปอย่างไม่กะพริบตา"