บทที่ 249

ในใจของเยี่ยเฟิงมีเสียงตะโกนว่าให้เขาไปทำความรู้จักอยู่ตลอดเวลา

แม้ว่าเขาจะหวาดกลัว แต่เขาก็อยากจะรู้จัก

แต่คำพูดของซิ่งเอ๋อร์ทำให้เขาก้าวขาไม่ออก

องค์ชาย......

องค์ชายของรัฐฉู่？

เช่นนั้นนางก็คือ......พระมเหสีของรัฐฉู่？

พระมเหสีฉู่ตำหนิ "ระวังด้วย กำแพงมีหู ประตูมีช่อง"

"พระนาง พระองค์ทรงกังวลพระทัยมากเกินไปแล้วเพคะ ที่นี่ไม่มีใคร เรามาจุดธูปกราบไหว้ที่วัดไป๋อวิ๋นกันทุกปี และไม่เคยเห็นคนเลวเลยแม้แต่คนเดียว อีกอย่างการจัดการของที่นี่ก็เรียบร้อยดี"

"แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้นก็มิอาจพูดจาส่งเดชได้"

"เพคะ ๆ ๆ บ่าวผิดไปแล้ว เพียงแต่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งนางสนมในวังหลังไว้มากมาย แต่นอกจากพระองค์แล้ว ฝ่าบาทก็ไม่ทรงโปรดปรานนางสนมคนใด พระองค์กับฝ่าบาททรงมีพระโอรสเพียงพระองค์เดียว และฐานะขององค์ชายก็สูงส่ง หากสวรรค์ไม่คุ้มครององค์ชายแล้วจะคุ้มครองใครเล่าเพคะ"

"ข้าขอเพียงให้เขาแข็งแรงและปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว ส่วนเขาจะเป็นองค์ชายผู้สูงส่งของรัฐฉู่หรือไม่นั้น ไม่สำคัญเลยแม้แต่น้อย" พระมเหสีฉู่ปักธูปลงในกระถางธูป แล้วถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม

เยี่ยเฟิงเอนตัวพิงขอบประตูอย่างอ่อนแรง และน้ำตาก็ไหลลงมาจากหางตาทั้งสองข้าง

สีหน้าของเขาซีดขาวอย่างฉับพลัน

องค์ชาย......สูงส่งเพียงใด......แต่เขา......

เขาเป็นเพียงของเล่นของผู้นำกองธงกล้วยไม้

อดีตของเขาเต็มไปด้วยความมืดมนและสกปรก เขาไม่คู่ควรเลยจริง ๆ

หากเขาทำความรู้จักกับนาง พวกเขาก็จะมีมลทินไปตลอดชีวิต และจะกลายเป็นที่น่าขบขันของผู้คนทั้งใต้หล้า

เหอะ......ช่างน่าขันยิ่งนัก

เยี่ยมองไปที่พระมเหสีของรัฐฉู่ผ่านรอยแยกของประตูอย่างอาลัยอาวรณ์ นานมากจนไม่อยากจะกลับคืนมา

เขาน้ำตาคลอเบ้า ความเจ็บปวดในใจมากเสียจนทำให้เขาหายใจไม่ออก

สวรรค์รู้ดีว่าเขาอยากจะถลันออกไปทำความรู้จักนาง และบอกนางว่าเขาคือบุตรชายของนาง

เยี่ยเฟิงกลัวว่าหากเขาอยู่ต่อไป เขาจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาจึงออกไปจากพระอุโบสถอย่างโซซัดโซเซ และวิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเอง