บทที่ 252

เยี่ยเฟิงจัดระเบียบอีกครั้งหนึ่งเพื่อให้มันเข้าที่เข้าทางกว่านี้และมุมปากของเขาก็ยกขึ้นเล็กน้อย "ข้าก็คิดว่าดูดีเช่นกัน"

"อันที่จริงเจ้าไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้ ข้าเป็นคนเรียบง่าย เพียงแค่ผัดกับข้าวจานเล็กๆ สักสองอย่างก็ได้แล้ว เจ้า......"

ยังไม่ทันที่กู้ชูหน่วนจะพูดจบ เยี่ยเฟิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า คลุมตะกร้าสำรับ แล้วพูดเบาๆ ว่า "พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว เกรงว่าจะไม่ทันแล้ว เช่นนั้นยกให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ"

"อ๋า......"

กู้ชูหน่วนตกตะลึง

อาหารเหล่านี้ไม่ได้เตรียมไว้ให้นางหรอกหรือ?

หรือว่าจะเขินอาย จึงจะส่งไปที่ในห้องนอนของนาง?

ท่ามกลางความสงสัย เยี่ยเฟิงก็หันกลับมาและดึงผ้าคลุมหน้าของนางออก จากนั้นถามว่า "แม่นางกู้ สีหน้าของข้าแย่มากเลยใช่ไหม?"

"ไม่......ไม่เลย" เพียงแค่ตาบวมเล็กน้อย

"ขอบใจ"

เยี่ยเฟิงพูดขอบคุณ จากนั้นจึงหันหลังเดินออกไปจากห้องถือศีลอดอาหาร และหลงเหลืออยู่เพียงกู้ชูหน่วนและฝูกวงที่ยืนจ้องหน้ากัน

นี่คืออะไรกัน?

เยี่ยเฟิงมองไม่เห็นหรืออย่างไรว่านายท่านยืนอยู่ตรงนี้?

กู้ชูหน่วนกระแอมเบาๆ "เยี่ยเฟิงเป็นคนขี้อาย เราต้องเข้าใจเขาเสียหน่อย ไปกันเถอะ กลับห้องไปกินอาหารเจที่เยี่ยเฟิงทำให้ดีกว่า"

"ขอรับ"

ทั้งสองเดินออกมาจากห้องถือศีลอดอาหาร แต่พวกเขาค้นพบว่า เยี่ยเฟิงกลับไม่ได้เดินไปทางห้องพักของพวกเขา แต่กลับเดินเลี้ยวไปที่ห้องพักอีกแห่งหนึ่ง

อีกทั้ง......

พวกเขายังเห็นว่าเยี่ยเฟิงกำลังเดินไปมาอยู่บ้านห้องพักด้วยความเป็นตื่นเต้นเป็นกังวล ราวกับต้องการจะส่งสำรับอาหารเข้าไป แต่ก็ไม่กล้า

ในที่สุดเขาก็นำอาหารที่อยู่ในตะกร้ามอบให้กับพระที่เดินผ่านมา

"ท่านอาจารย์ รบกวนท่านนำสำรับอาหารนี้เข้าไปมอบให้กับฮูหยินที่อยู่ข้างในได้หรือไม่?"

"โยมคือโยมคนที่ทำอาหารเจเมื่อเช้านี้ใช่ไหม?"

"ขอรับ......"

ใบหน้าของเยี่ยเฟิงแดงก่ำ รู้สึกร้อนรนและรู้สึกอธิบายไม่ถูก