บทที่ 256

"แล้วครอบครัวเจ้ายังมีใครอีก?"

"ข้าเป็นเด็กกำพร้าขอรับ ไร้บิดามารดาแต่เด็ก"

ได้ยินคำว่าเด็กกำพร้า หัวใจอัครมเหสีฉู่คล้ายกับถูกบีบ

"เด็กที่น่าสงสาร แล้วเจ้าเติบโตได้เยี่ยงใด?"

"ข้ามีวาสนาดีได้เจอคนจิตใจงามหลายคน พวกเขาชุบเลี้ยงข้าจนเติบใหญ่ขอรับ ข้ายังมีท่านยายอีกหนึ่งคน ถึงแม้ท่านจะตาบอด แต่ก็เอ็นดูข้าเหมือนหลานแท้ ๆ เลยขอรับ"

เยี่ยเฟิงคลี่ยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มระคนคราบน้ำตาไว้นิด ๆ ชวนให้ยิ่งสงสารมากขึ้น

ถ้าวาสนาดี ไหนเลยจึงมีแต่รอยแผลมากมายปานนั้น รอยแผลที่แขนเขามีทั้งเก่าและใหม่ ซึ่งไม่รู้ว่ารอยแผลเก่าจึงเกิดขึ้นปีไหน

เด็กคนนี้......

ต้องลำบากยากเข็ญตั้งแต่วัยเยาว์แน่แท้

"ข้าก็มีบุตรชายหนึ่งคน แต่เสียดาย วันที่คลอดก็ถูกคนอื่นแย่งชิงไปเสียแล้ว ข้า......ข้ายังไม่ทันอุ้มเขาแม้แต่ครั้งเดียว หากเขายังมีชีวิตอยู่ก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าแหละ" อัครมเหสีฉู่ปาดน้ำตาออก

เยี่ยเฟิงกำหมัดโดยที่ไม่ให้อัครมเหสีฉู่เห็น เขาพยายามข่มอารมณ์ให้สงบ ทว่าฟันก็ยังคงสั่นเทาอยู่ดี

"เหตุใด......เหตุใดจึงถูกแย่งชิง?"

"ไม่รู้"

นี่คือความเจ็บปวดทั้งชีวิตของพระนาง

พระองค์ไม่รู้ว่าคนที่ชิงตัวลูกมีวัตถุประสงค์เพื่ออำนาจของจักรพรรดิ หรือเพื่อแก้แค้นพวกนาง

ถ้าหากแก้แค้นพวกพระองค์ เวลาสิบแปดปีก็น่าจะเพียงพอแล้ว

แต่ถ้าเพื่ออำนาจจักรพรรดิ ของเพียงเขามีฝีมือประคองรัฐฉู่ ขอเพียงคืนบุตรชายให้แก่พระองค์ พวกพระองค์ก็จะพิจารณาเรื่องสละบัลลังก์

แต่ก็ไม่มีเลย.......

ผู้ที่แย่งหลินเอ๋อร์ของพระองค์ สิบแปดปีมานี้ไม่เคยโผล่หน้าให้เห็น ยิ่งไม่เคยเรียกร้องอันใด

"หากบุตรชายของท่านรู้ว่าท่านคิดถึงเขามาก เขาคงปลื้มใจมากขอรับ"