บทที่ 267

กู้ชูหน่วนโต้แย้งตามหลักเหตุผล "จะเป็นไปได้อย่างไร ภูมิหลังของเยี่ยเฟิงน่าสงสารเช่นนั้น ไม่ว่าใครก็จะต้องสะเทือนใจ ข้าเพียงแค่ปฏิบัติต่อเขาในฐานะเพื่อนเท่านั้น"

"งั้นหรือ？แล้วเซี่ยวอวี่เซวียนล่ะ？"

"เขาเป็นเพื่อนพ้องของข้า"

"อี้เฉินเฟยล่ะ？"

"เขาเป็นพี่น้องของข้า"

"ซือม่อเฟยล่ะ？"

"เขาเป็นน้องชายของข้า"

"ซั่งกวนฉู่ล่ะ？"

"เขาเป็น.....อาจารย์ของข้า"

เดิมทีกู้ชูหน่วนต้องการจะบอกว่าเพื่อน แต่หลังจากคิดดูแล้วก็รู้สึกไม่ค่อยเหมาะสม นางจึงเปลี่ยนเป็นอาจารย์

เมื่อพูดถึงซั่งกวนฉู่ กู้ชูหน่วนก็นึกถึงความหล่อเหลาของเขาเล็กน้อย

"ฮึ......คบสามคบสี่"

เยี่ยจิ่งหานพูดถากถาง

นี่เป็นการนับบุรุษรูปงามที่อยู่ข้างกายนาง และยังมีอีกหลายคนที่เขาไม่ได้ระบุ อย่างเช่นฝูกวงและคนอื่น ๆ

"ท่านอ๋อง สิ่งที่ท่านควรถามก็ถามแล้ว ท่านควรจะส่งคนไปที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอได้แล้ว หากไปช้าเกินไป แล้วเกิดโศกนาฏกรรมขึ้นจะทำอย่างไร？"

"ไม่ไป"

"ไม่ไปจริง ๆ หรือ？"

กู้ชูหน่วนม้วนแขนเสื้อขึ้น นัยน์ตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

เพื่อที่จะให้เขาส่งคนไปเพิ่มที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ นางจึงอยู่พูดคุยกับเขาที่นี่นานขนาดนี้ จนกระทั่งนางรู้สึกคอแห้ง

แต่บุรุษใจแคบและหยิ่งผยองผู้นี้ก็ไม่สะทกสะท้าน

"หยุดรถ เอาม้าเร็วมาให้ข้าสองตัว ข้ากับฝูกวงจะไปด้วยตนเอง"

เยี่ยเฟิงเปิดม่านบนรถม้า น้ำเสียงอันเยือกเย็นของเขาดูวิตกกังวล "ข้าด้วย ข้าจะไปกับท่าน"

บาดแผลของเขาเปิดออก เดิมทีควรจะเจ็บปวด แต่บนใบหน้าของกลับไม่มีร่องรอยของความเจ็บปวดใด ๆ และมีเพียงความวิตกกังวลเท่านั้น

"ไม่มีคำสั่งของข้า ไม่ว่าใครก็ห้ามออกไปจากที่นี่" เยี่ยจิ่งหานสั่งอย่างเย็นชาและไม่ชายตามอง

"พ่ะย่ะค่ะ"

กู้ชูหน่วนโกรธมากยิ่งขึ้น

ฝูกวงขี่ม้าไปที่หน้าต่างรถม้าและพูดด้วยเสียงต่ำ "นายท่าน ม้าของเทพแห่งสงครามเป็นม้าที่ดีที่สุดและเป็นม้าที่ฝีเท้าเร็ว แม้ว่าเราจะแยกกันกับพวกเขา ก็ไม่ได้เร็วมากยิ่งขึ้น"

ทำไมกู้ชูหน่วนถึงไม่รู้เรื่องนี้

แต่นางก็หวาดกลัวเช่นกัน