บทที่ 269

กู้ชูหน่วนกล่าวว่า "ดังนั้น ผู้นำกองธงกล้วยไม้ต้องการที่จะฆ่าล้างหมู่บ้านเสี่ยวเหอตั้งแต่แรก"

เยี่ยเฟิงเดินโซซัดโซเซและแทบจะยืนไม่อยู่

เขารู้ดีว่าต่อให้เขาจะเอาระฆังวิญญาณสะบั้นกลับมาได้ ผู้นำกองธงกล้วยไม้ก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเขาไป

ไม่ว่าวันนั้นเขาจะสามารถเอาระฆังวิญญาณสะบั้นกลับมาได้หรือไม่ ผู้นำกองธงกล้วยไม้ก็ต้องการที่จะฆ่าคนทั้งหมู่บ้านเสี่ยวเหออยู่แล้ว

ต้องโทษเขา......

ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา เขาไม่ควรพาท่านยายมาที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ

หากเขาไม่มาที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ ก็คงจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

กู้ชูหน่วนมองดูสีหน้าที่อึมครึมของเยี่ยจิ่งหานและกล่าวต่อว่า "ดังนั้น ตอนที่ผู้นำกองธงกล้วยไม้ปรากฏตัวที่วัดไป๋อวิ๋น เยี่ยจิ่งหานก็สั่งให้คนรีบไปสนับสนุนและปกป้องหมู่บ้านเสี่ยวเหอแล้ว เพียงแต่ช้าไปหนึ่งก้าว"

เซี่ยวอวี่เซียนไม่รู้สถานการณ์มากนัก ดังนั้นเขาจึงกล่าวว่า "คนของเทพแห่งสงครามมาถึงตั้งแต่เมื่อวาน แต่น่าเสียดายที่สายเกินไปเสียแล้ว"

เปรี้ยงปร้าง......

ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำ และฟ้าร้องเสียงดึงกึกก้อง

ราวกับว่ารู้อารมณ์ของพวกเขา สวรรค์หลั่งน้ำตา และฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก จนกระทบกับพื้นที่เต็มไปด้วยเลือด และยังกระทบจิตใจของเยี่ยเฟิงและคนอื่น ๆ ด้วย

น้ำฝนและเลือดไหลมารวมกันจนเป็นธารน้ำสายใหญ่ที่คดเคี้ยว

ชิงเฟิงกางร่มให้เยี่ยจิ่งหาน

เยี่ยจิ่งหานขยับมุมปาก เขาต้องการส่งร่มไปให้กู้ชูหน่วน แต่ฝูกวงเร็วกว่าเขาหนึ่งก้าว

ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก ขาทั้งสองข้างของเยี่ยเฟิงอ่อนแรง เขาคุกเข่าลงตรงหน้าชาวบ้านที่ตายและร้องไห้ออกมา

เขารู้สึกผิดและโทษตัวเอง มือทั้งสองข้างของเขาสั่นเทา เขายกศพที่นอนจมกองเลือดขึ้นมาวางเรียงกัน

จากนั้นก็ขุดหลุมที่ทางเข้าหมู่บ้านด้วยตนเอง

นิ้วมือทั้งสิบของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่เยี่ยเฟิงไม่รู้อะไรทั้งสิ้น เขาเพียงแค่ขุดหลุมอย่างเฉื่อยชาและทำซ้ำ ๆ

เขาขุดหลุมในขณะที่ฝนตก ไม่นานก็ถูกน้ำฝนชะล้าง แต่เขากลับไม่เหน็ดเหนื่อย และทำซ้ำ ๆ ต่อไป ราวกับว่ามีเพียงการขุดหลุมเท่านั้นที่สามารถทำให้หัวใจที่เป็นรูพรุนของเขารู้สึกดีขึ้น

กู้ชูหน่วนและคนอื่น ๆ ต้องการจะช่วย แต่พวกเขาก็เยี่ยเฟิงถูกปฏิเสธ ดังนั้นพวกเขาจึงทำได้เพียงมองดูเขาความดื้อรั้นของเขาท่ามกลางฝนที่ตกหนัก