บทที่ 272

กู้ชูหน่วนหัวเราะด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ

เกิดความเมตตากรุณาอะไรล่ะ เพียงแค่ตักเตือนให้เยี่ยเฟิงเชื่อฟังคำสั่งของเขาเท่านั้น ไม่เช่นนั้น เพียงแค่เขาต้องการเขาก็สามารถทำให้เขาแทบตายทั้งเป็นได้ทุกเมื่อ

น่าขยะแขยง

ช่างน่าขยะแขยงเหลือเกิน

ทำไมคนต่ำช้าเช่นนั้นถึงไม่ไปตาย

"รู้สึกว่าข้าเป็นคนต่ำต้อยไร้ค่ามากเลยใช่หรือไม่?"

"ไม่เลย"

"ข้าเป็นเพียงของเล่นสำหรับให้คนอื่นเล่นและเหยียบย่ำก็เท่านั้น เพื่อการมีชีวิตอยู่ เพื่อถูกทรมานน้อยลง ข้าจึงต้องก้มหัวและถ่อมตัว ผู้ที่ต่ำต้อยอย่างข้า ไม่ควรมีชีวิตต่อไปบนโลกใบนี้ ข้าถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทั้งหมดของข้าในฐานะมนุษย์คนหนึ่งไปแล้ว"

"ไม่ เจ้าเป็นคนกล้าหาญมากและมีความรับผิดชอบมาก หากเป็นคนอื่นคงตายไปนานแล้ว การมีชีวิตอยู่เป็นความทุกข์ทรมานมากกว่าการตายเสมอ ยิ่งไปกว่านั้น......"

ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นคนที่มีศักดิ์ศรีเช่นนั้น

เขาให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีของตัวเองมากกว่าคนอื่น

ตั้งแต่ที่เกิดมาก็ต้องใช้ชีวิตอยู่ในโลกที่ทุกข์ทรมานโหดร้ายเช่นนั้น

ตั้งแต่อายุห้าขวบ แขนตั้งสองข้างของเขาก็ถูกหักลงและถูกกักขังเพื่อรับกับความทุกข์ทรมาน

แต่เขายังรักษาความตั้งใจเดิมเอาไว้ได้ เช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากแล้ว

"สิ่งเหล่านั้นต่างผ่านพ้นไปแล้ว ต่อไปเจ้าจะมีชีวิตที่ดีมากยิ่งขึ้น เรื่องยายของเจ้า เรามาร่วมกันคิดหาวิธีช่วยนางออกมา เมื่อช่วยเหลือท่านยายออกมาได้ ข้าจะให้ฝูกวงเป็นคนดูแล

พวกเจ้าไปที่นิกายเทพอสูร ต่อให้มือของเผ่าปีศาจจะยื่นออกไปได้ไกล แต่ก็ไม่อาจไปถึงนิกายเทพอสูรได้หรอก"

เยี่ยเฟิงเผยรอยยิ้มที่งงงวย "ขอบใจมาก"

แต่น่าเสียดาย......

เกรงว่าเขาจะไม่มีโอกาสนั้น ท่านยายของเขาคงจะช่วยเหลือออกมาได้ยาก

เขาอยู่ข้างกายของผู้นำกองธงกล้วยไม้มาสิบสามปี นับว่าเขารู้นิสัยของผู้นำกองธงกล้วยไม้อยู่ไม่น้อย

เดิมทีชีวิตของเขานั้นไม่มีคุณค่า จะให้พวกนางมาร่วมเผชิญชะตากรรมที่อันตรายเช่นนี้ได้อย่างไร

"ขอบใจเจ้ามาก ขอบใจที่เจ้าและคุณชายเซี่ยวไม่รังเกียจภูมิหลังของข้าและยอมเป็นเพื่อนกับข้า"