บทที่ 303

กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้มาจากปลายจมูก จอมมารกำลังโอบแขนของนาง เมื่อปลายจมูกกระตุกและเสียงก็ค่อยๆ ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา "พี่หญิง อาม่อคิดว่าจะไม่ได้เจอท่านเสียแล้ว"

กู้ชูหน่วนประคับประคองเขาให้ยืนตรง

เจ้าหมอนี่ แอบแต๊ะอั๋งนางจนได้ใจหรืออย่างไร? มีโอกาสก็โถมตัวเข้ามาที่นางอยู่เรื่อยเลย

อย่าคิดว่านางเป็นคนโง่

ตอนแรกที่นางปรากฏตัวขึ้นที่หุบเขากลืนวิญญาณ จากนั้นก็เกิดเหตุการณ์แปลกประหลาดขึ้น หุบเขาพิศวิญญาณอยู่ห่างไกลจากหุบเขากลืนวิญญาณไกลเช่นนั้น หากเขาไม่ได้มีความสามารถสูงละก็ เช่นนั้นเขาจะมาที่หุบเขากลืนวิญญาณได้อย่างไร

ตัวตนของเขาช่างน่าประหลาดใจมากเหลือเกิน

กู้ชูหน่วนกะพริบตาเจ้าเล่ห์และดวงตาที่สวยงามคู่นั้นก็เผยให้เห็นความคิดของนาง

"อาม่อ เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

"ข้าถูกคนจับตัวมา"

"อ้อ ใครกันนะช่างโหดร้ายเช่นนี้ กล้าที่จับตัวอาม่อของข้ามา"

จอมมารยิ้มอย่างหยดย้อย แม้แต่ดอกไม้ก็ยังสู้ความหวานของรอยยิ้มเขาไม่ได้ "พี่หญิง ท่านต้องการแก้แค้นให้กับข้าอย่างนั้นหรือ?"

"แน่นอน ใครให้เจ้ามาเป็นน้องชายของข้าล่ะ"

คำนี้เมื่อพูดออกไป ความหดหู่เล็กน้อยของจอมมารก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ และแม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ยังเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

เสียงของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไปและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เสี่ยวอาม่อ หากข้าถูกรังแก เจ้าจะช่วยข้าหรือไม่?"

จอมมารเหลือบมองไปยังคราบเลือดที่มุมปากของนางภายใต้ผ้าคลุม จากนั้นรู้สึกถึงบาดแผลภายในที่นางได้รับ และรอยยิ้มของเขาอดไม่ได้ที่จะห่อเหี่ยวลงเล็กน้อย "ใครหน้าไหนกล้ารังแกพี่หญิง คอยดูอาม่อจะทำให้เขาเสียใจที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้"

"พูดเช่นนี้ เจ้าจะล้างแค้นให้กับข้า?"

"แน่นอน"

"อาม่อ คือเขา" กู้ชูหน่วนชี้ไปยังเหวินเส่าอี๋ชายชุดขาวที่กำลังต่อสู้กับเยี่ยจิ่งหาน "รังแกข้า"

หากเขาไม่เข้ามาก่อกวน เช่นนั้นเยี่ยจิ่งหานก็ฆ่าผู้นำกองธงกล้วยและถล่มหุบเขาพิศวิญญาณไปได้นานแล้ว

เมื่อเห็นเขาลงมืออย่างไม่ลดละและโจมตีให้เยี่ยจิ่งหานพ่ายแพ้ ต่อให้เขารูปร่างหน้าตาดีเช่นไรเขาก็ไม่ใช่คนดีอะไร