บทที่ 306

ในขณะที่กู้ชูหน่วนและเยี่ยเฟิงกำลังบอกลากันนั้น มีการเคลื่อนไหวที่แทบจะไม่ได้ยินในพงหญ้าที่อยู่ไม่ไกลนัก

ดวงตาของกู้ชูหน่วนหรี่ลง "ใคร ใครอยู่ตรงนั้น?"

เมื่อพูดจบ ฝูกวงก็ได้รีบเดินไปเพื่อจะนำตัวคนที่พงหญ้าออกมา

"อย่าฆ่าข้า อย่าทุบตีข้า ขอร้องล่ะ ข้าไม่ใช่เยี่ยเฟิง ขอร้องล่ะอย่าทำอะไรข้าเลย"

ทุกคนต่างพากันมองและรู้สึกประหลาดใจ

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เจียงซวี่หรอกหรือ?

ในอดีตเจียงซวี่นั้นเลือดเย็นและโหดร้าย วิธีการของเขานั้นโหดเหี้ยมและดูเย่อหยิ่งผยอง

แต่เขาในตอนนี้ ผมของเขายุ่งเหยิงเหมือนรังนกและเสื้อผ้าของเขาเลอะเทอะและขาดรุ่งริ่ง เผยให้เห็นรอยแส้และรอยไหม้ไขว้เกี่ยวกันไม่น้อย

ใบหน้าของเขาสกปรกโสโครกไม่เหมือนอดีตที่หล่อเหลา แววตาของเขาขุ่นมัวและอยู่ไม่นิ่ง เขาขยับตัวหดไปมาซ้ายขวาเพื่อทำทีท่าหลบและกอดร่างแน่นบ่นพึมพำกับตัวเอง "อย่าทุบตีข้า ขอร้องพวกเจ้าล่ะ อย่าทำอะไรข้าเลย"

ท่าทางที่น่าอดสูของเขา ทำให้ทุกคนต่างพากันแปลกใจ

กู้ชูหน่วนไม่มีความรู้สึกดีเมื่อเห็นเขา ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานตลอดชีวิตของเยี่ยเฟิง เขาไม่อาจหลุดพ้นไปได้อย่างแน่นอน

"คนชั่วช้าเช่นนี้หากไม่ฆ่าทิ้งเสีย จะเก็บเอาไว้ทำไม ฝูกวง จัดการเขาเสีย"

"ขอรับ"

"อย่า อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้าเลย ข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ขอร้องพวกเจ้าล่ะ ฮือ......ขอร้องล่ะ"

เจียงซวี่คลานมาที่ข้างกายของเยี่ยเฟิงราวกับคนบ้าคลั่งและกอดขาของเยี่ยเฟิงเอาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

เยี่ยเฟิงเหลือบมองดูร่องรอยแผลที่ดูคลุมเครือภายใต้เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งของเขาและรวมไปถึงรอยบาดแผลจากแส้ฟาด เขาขมวดคิ้ว "เขา......ดูเหมือนจะเสียสติไปแล้ว ไม่เช่นนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะ"

อยู่ที่หอคุมขังพญาหงส์มาเป็นเวลาหลายปี ทำให้เขารู้ดีเหลือเกินว่ารอยบาดแผลทั้งหมดนี้แสดงถึงอะไร