บทที่ 308

กู้ชูหน่วนตกใจ

และฝูกวงก็ตกใจเช่นกัน

พวกเขาต้องการเข้าไปช่วย แต่เจียงซวี่อยู่ใกล้กับเยี่ยเฟิงมากเกินไป ต่อให้พวกเขาเคลื่อนไหวเร็วมากเพียงไรก็ไม่ทันเวลา

ในเหตุการณ์ที่วิกฤตินี้ ยายเยี่ยที่ยืนอยู่ข้างเยี่ยเฟิงก็รับรู้ได้ถึงการสังหารและร่างกายก็โถมตัวไปที่เยี่ยเฟิงทันที

"ผลุบ......"

เยี่ยเฟิงถูกผลักลงไปที่พื้นโดยไม่ได้เตรียมตัว สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือดวงตาที่ดุร้ายของเจียงซวี่ มีดแทงนั้นทิ่มแทงเข้าที่หัวใจของยายเยี่ยและเลือดก็สาดกระเซ็นใส่เขา ทำให้ดวงตาของเขาเป็นสีแดง

เงียบสงัด......

ราวกับทั้งโลกหยุดนิ่งและเงียบสงบลง

เงียบจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองกำลังเต้น

ตรงหน้า กู้ชูหน่วนชักดาบของฝูกวงออกมาอย่างดุร้ายและสับเข้าไปที่แขนของเจียงซวี่ เลือดสาดกระเซ็นขึ้นอีกครั้ง เจียงซวี่กรีดร้องอย่างโอดครวญเสียงดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่าเขา ทหารอารักขาของเยี่ยจิ่งหานต่างก็ได้ยินและตกใจไปตามๆ กัน จากนั้นจึงล้อมวงกันเข้ามาดู

ดูเหมือนว่าเยี่ยเฟิงจะยังไม่ได้สติและตรงหน้าเขามีเพียงยายเยี่ยที่เปื้อนเลือดที่ล้มลงกับพื้นเท่านั้น

ไม่......

ไม่ได้......

เยี่ยเฟิงคลานไปข้างหน้าด้วยความสั่นเทาและประคองยายเยี่ยที่กำลังจะหมดลมหายใจ ในใจนั้นไม่เคยมีความรู้สึกหวาดกลัวและสับสนยุ่งเหยิงเช่นนี้มาก่อนเลย

"ยาย......ยาย......ท่านอย่าทำให้เฟิงเอ๋อร์ตกใจเช่นนี้ แม่นางกู้ ทักษะทางการรักษาของเจ้าเก่งกาจไม่ใช่หรือ? เจ้ารีบช่วยชีวิตยายของข้าหน่อยสิ"

เดิมทีกู้ชูหน่วนต้องการจะดับชีวิตของเจียงซวี่ด้วยดาบด้ามนั้น เมื่อได้ยินที่เยี่ยเฟิงพูดขึ้นมา จึงรีบไปตรวจสอบอาการบาดเจ็บของยายเยี่ยในทันที

แววตาของนางรู้สึกเจ็บปวด "ตรงกลางหัวใจเลย เป็นอาการบาดเจ็บถึงชีวิต แม้แต่พระเจ้าก็ช่วยได้ยาก"

ร่างกายของเยี่ยเฟิงแกว่งไปมาและใบหน้าซีดเผือดในทันที