บทที่ 310

กู้ชูหน่วนสั่งการเย็นเยียบ "เฝ้าดูเขาให้ดี ห้ามเขาตายก่อนเลือดสดจะไหลหมด"

"่พ่ะย่ะค่ะ"

เจียงซวี่โดนตัดสองแขนสองขา แล้วยังถูกตัดเอวทิ้งอีก เรียกได้ว่าเป็นลูกไก่ในกำมือกู้ชูหน่วนแล้ว ถึงแม้จะเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย ทว่าก็ต้องหายใจอย่างทรมาน

เยี่ยเฟิงฝังศพท่านยายเยี่ยร่วมกับชาวบ้านที่หมู่บ้านเสี่ยวเหอ

กู้ชูหน่วนจุดธูปสามดอกพลันกล่าวปลอบใจ "ในเมื่อตายแล้ว ท่านก็ทำใจเถอะ"

"ไม่เป็นไร วันนี้คือวันแต่งงานของเจ้า เจ้ารีบกลับไปเถอะ อย่าให้หานอ๋องรอนาน และอย่าให้แขกเหรื่อรอนาน" เยี่ยเฟิงเงยหน้า พลางปั้นรอยยิ้มด้วยความฝืนกลั้น ไม่อยากให้กู้ชูหน่วนกังวลใจเพราะเขา

สภาพของเขายิ่งทำให้กู้ชูหน่วนกังวลใจหนักกว่าเดิม

ทหารอารักขาเร่งรัดหลายครั้งแล้ว "พระชายา ถึงฤกษ์งามยามดีแล้ว นายท่านเร่งให้ท่านกลับไปโดยเร็วพ่ะย่ะค่ะ"

"รู้แล้ว"

มือขาวดั่งต้นหอมของเยี่ยเฟิงจับป้ายสุสานอย่างอาลัยอาวรณ์ ดวงตาอมทุกข์กวาดสายตามองพื้นที่ระเกะระกะ หมู่บ้านเสี่ยวเหอไร้ซึ่งผู้คน เห็นแล้วก็บีบหัวใจยิ่ง

หลายชั่วยามก่อน ที่นี่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะชอบใจ เด็กๆวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาม คนชราสานตะกร้าไปขาย แม่บ้านก็จับกลุ่มกันไปซักผ้าตามริมธาร ส่วนเหล่าบุรุษก็ทำงานอย่างทะมัดทะแมง ทว่าบัดนี้.......ที่นี่กลับไม่มีผู้คนหลงเหลืออยู่

เพราะเขา หลายร้อยชีวิตในหมู่บ้านเสี่ยวเหอจึงถูกฆ่าล้างบางชั่วค่ำคืน

ท่านยายก็ต้องตายอย่างอนาถเพราะเขา

เยี่ยเฟิงพยายามข่มกลั้นความรู้สึกไว้แล้วแอบเช็ดน้ำตาตรงหางตา

วันนี้เป็นวันมงคลสมรสของกู้ชูหน่วน เขาจะไม่ทำให้นางเดือดร้อนเด็ดขาด หากเขาอยู่ที่นี่ต่อไป นางคงไม่วางใจ เพราะยามนี้ไม่รู้ว่าผู้นำกองธงกล้วยไม้อยู่หนใด ดังนั้นอีกฝ่ายอาจจะมาทำร้ายเขาได้ทุกเมื่อ

เยี่ยเฟิงกล่าว "ตอนนี้ข้าจะไปสำนักนิกายเทพอสูรกับฝูกวง เจ้ารีบกลับไปคำนับฟ้าดินเถอะ"

กู้ชูหน่วนมองฟากฟ้า นางเสียเวลาอยู่ที่นี่นานแล้ว ด้วยนิสัยของเทพสงคราม เขาทนมาถึงตอนนี้นับว่าเป็นจุดสูงสุดแล้ว หากชักช้าต่อไป เกรงว่าเขาต้องระเบิดอารมณ์แน่

"ได้ รอให้มีโอกาสแล้ว ข้าจะไปหาเจ้าที่สำนักนิกายเทพอสูร"

"ได้ ขอให้เจ้ากับหานอ๋องครองคู่กันไปจนแก่เฒ่า"

กู้ชูหน่วนยิ้มเก้อเขิน "ไม่ต้องอวยพรก็ได้ ฝูกวง เจ้าต้องส่งเขาไปยังสำนักนิกายเทพอสูรอย่างปลอดภัยนะ"