บทที่ 317

"เสด็จอาสะใภ้ ท่านช่างเป็นคนดียิ่งนัก" องค์หญิงตังตังยิ้มอย่างไร้เดียงสา และรินน้ำชาให้นางด้วยตนเอง

"เสด็จอาสะใภ้ ตังตังขอดื่มชาแทนเหล้าเพื่อเป็นการขอโทษ"

แววตาอันเยือกเย็นของเยี่ยจิ่งหาน มีไอสังหารปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง

คนที่คุ้นเคยกับเขาต่างรู้ดีว่าหากใส่อะไรลงไปในชาถ้วยนี้ วันนี้จะเป็นวันตายของตังตัง เพราะเขาเป็นคนที่โหดเหี้ยม

ไม่รู้ว่าเจี้ยงเสวี่ยมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาไปข้าง ๆ เยี่นจิ่งหานและกระซิบ "นายท่าน ในชาขององค์หญิงตังตังไม่มีพิษพ่ะย่ะค่ะ"

ไม่มีพิษ？

เช่นนั้นนางรินน้ำชาให้กู้ชูหน่วนทำไมกัน？

"พระชายาของข้ารับรู้เจตนาอันดีขององค์หญิงตังตังแล้ว วันนี้เป็นคืนแรกของการเข้าห้องหอ ข้าไม่อยู่เป็นเพื่อนแล้ว"

กู้ชูหน่วนใจกว้างและแก้ไขให้ถูกต้อง "ท่านอ๋อง องค์หญิงตังตังทรงจริงใจ เราจะปฏิเสธนางได้อย่างไร จะเป็นการทำร้ายจิตใจนางนะเพคะ？"

เยี่ยจิ่งหานขมวดคิ้ว

พระชายาของเขาจะเล่นสนุกอะไรอีก？

"องค์หญิงตังตังทรงเรียกเสด็จอาสะใภ้ทุกคำ ข้าได้ยินแล้วก็อารมณ์ดี ต่อไปก็ขอให้เป็นเช่นนี้" ในขณะที่พูดกู้ชูหน่วนก็รับน้ำชาที่นางยื่นให้ด้วยแววตาที่ใคร่ครวญ

องค์หญิงตังตังกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

กู้ชูหน่วนฉวยโอกาสนี้ข่มนาง

แม้ว่าจะไม่สบอารมณ์ แต่นางก็ยังยิ้มอย่างพอใจ "ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นเพคะ"

หลังจากดื่มชาแล้ว กู้ชูหน่วนก็ไม่มีท่าทีใด ๆ และกล่าวว่า "ชาดี อร่อยมาก องค์หญิงรินให้ข้าอีกสักถ้วยสิ"

หลายคนตรงนั้นต่างอึดอัดใจ

องค์หญิงตังตังกับพระชายาหานเป็นศัตรูอาฆาตกันไม่ใช่หรือ？