บทที่ 324

"ไปกันเถอะ รีบไปจากที่นี่กัน”

กู้ชูหน่วนสำรวจตรงบริเวณลานบ่อน้ำที่ไม่ได้ใช้มานานแล้ว และก็ไม่รู้ว่าเยี่ยจิ่งหานรู้ว่านางหลบหนีแล้ว จะโมโหเดือดดาลจนบ้าคลั่งหรือไม่?

การแต่งงานของพวกเขาเดิมทีมันก็เป็นการได้ผลประโยชน์ตกลงร่วมกัน นางก็ไม่ได้ลืมที่จะรักษาพิษกับขาของเขา รอนางปลดคลายความลับของระฆังวิญญาณสะบั้นแล้ว นางค่อยจะกลับไป

“เอี๊ยด”เสียงเอี๊ยดดังขึ้น

กู้ชูหน่วนผลักประตูที่ปิดถูกผนึกมาเป็นเวลานานออก และสิ่งที่เข้ามาปะทะในสายตาของนางคือใบหน้าอันเศร้าโศกของจอมมาร

จอมมารมีใบหน้าที่หล่อเหลางดงาม และมีดวงตาที่สวยงามอย่างแปลกประหลาด เพียงแต่ไม่รู้ว่าถูกตีหรือไม่ ดวงตาสีน้ำฟ้าอ่อนคู่นั้นของเขามันถึงได้กลายเป็นหมีแพนด้าตัวหนึ่งเสียแล้ว

แม้แต่ริมฝีปากสีแดงฉ่ำยังเอียงไปข้างหนึ่ง เมื่อมองดูแวบแรกแตกต่างมาก คล้ายดั่งว่ามันเป็นเพียงภาพลวงตา

จอมมารกล่าวด้วยความเศร้าโศกว่า“ท่านพี่หญิง ท่านไม่ต้องการอาม่อแล้วหรือ?”

เซี่ยวอวี่เซวียนดูเหมือนจะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ถือพัดในมือกำแน่นพร้อมที่จะพลีชีพทุกเมื่อ

กู้ชูหน่วนชะงัก กล่าวว่า“ถูกเยี่ยจิ่งหานตีหรือ?”

“เจ็บเหลือเกิน ท่านพี่หญิงไม่ให้ค่าความสำคัญแก่อาม่อเลย”

กู้ชูหน่วนกล่าวพึมพำว่า“เยี่ยจิ่งหานลงมือได้หนักเกิน หน้าตาที่หล่อเหลาสวยงาม ข้าตัดใจลงมือทำไม่ลงหรอก”

นางกล่าวและสายตามองตรงลงไป สุดท้ายก็จับจ้องไปที่ร่างกายส่วนล่างของเขา

เซี่ยวอวี่เซวียนมึนงงไปหมด

ผู้หญิงคนนี้ เอาอีกแล้ว

นี่นางขาดผู้ชายมากแค่ไหน

หรือว่าพอเห็นผู้ชายหล่อ ไม่ว่าจะดีหรือเลว นางก็จะไม่ปฏิเสธเลยดั่งอ้อยเข้าปากช้าง

“ท่านพี่หญิง ชายผู้นี้คือใครกัน?”จอมมารหรี่สายตาอันตรายมอง มีความพิฆาตสังหารแฉลบผ่านด้วย

กู้ชูหน่วนสะดุ้งครู่หนึ่ง

แม้ว่าซือม่อเฟยจะมีพฤติกรรมไร้เดียงสาเพียงใด นางก็ไม่ลืมตัวตนของเขา ว่าฐานะของเขาคือจอมมาร

กู้ชูหน่วนเกาะที่ไหล่ของเซี่ยวอวี้เซวียน ยิ้มและกล่าวขึ้นว่า“นี่คือน้องชายของข้า ลักษณะคล้ายคลึงกับข้าหรือไม่?”

บรรยากาศรัศมีอันตรายหายไปเล็กน้อย มันถูกแทนที่ด้วยความสงสัย “น้องชายหรือ?แท้ๆ?”เหตุใดถึงไม่เหมือนกันเลยสักนิดหนึ่ง

“หรือว่าปลอม?”

พูดเช่นนี้ นี่คือเสี่ยวจิ้วจื่อเขาหรือ?

จอมมารหัวเราะขึ้นมาทันที ยิ้มอย่างมีเสน่ห์เย้ายวน และน่าหลงใหลอย่างมาก จากนั้นกล่าวขึ้นว่า“ที่แท้คือเสี่ยวเซวียนเซวียน ข้าเสียมารยาทแล้ว ไม่นานพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”