บทที่ 336

"แม่นาง เหตุใดเจ้าถึงตบข้าอีก？"

"เขาไม่ได้พิการ" กู้ชูหน่วนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

อย่างแรกคือนางสามารถรังแกเยี่ยจิ่งหานได้ และสามารถเรียกเขาว่าคนพิการได้ แต่นางไม่ชอบให้ผู้อื่นรังแกเขาและด่าทอเขา

อย่างที่สองคือนางกำลังช่วยเขา คำว่าคนพิการของเขา เป็นการก้าวขาข้างหนึ่งเข้าในนรกแล้วเพียงแค่เยี่ยจิ่งหานโบกมือก็อาจทำให้ทั้งครอบครัวของพวกเขาหายไปจากเมืองหลวง หรือแม้กระทั่งหายไปจากโลกนี้

"เจ้า......เจ้ากับเขามีความสัมพันธ์ใดกันแน่？" แม้ว่าเสิ่นอวิ๋นลี่จะโง่มากแค่ไหน แต่ก็รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขานั้นไม่ธรรมดา

เขาเป็นลูกที่คนในครอบครัวรักและเอ็นดูมาโดยตลอด ไม่ว่าเขาต้องการอะไร พ่อแม่ก็จะหาทางเอามาให้เขา

ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยถูกเฆี่ยนตี แต่ในตอนนี้เขากลับถูกหญิงแปลกหน้าตบ

เสิ่นอวิ๋นลี่ถุยเลือดออกมาจากปาก และเปลี่ยนท่าทีที่ประจบประแจงเมื่อครู่ และเตือนอย่างเย็นชาว่า "เจ้ารู้หรือว่าที่นี่คือที่ไหน？"

"รู้สิ หอสุรา"

"นี่เป็นอาณาบริเวณของข้า ถนนทั้งสายในเมืองหลวงก็เป็นอาณาบริเวณของข้า เพียงแค่ข้าต้องการให้เจ้าตาย ต่อให้เทพแห่งสงครามอยู่ที่นี่ เขาก็ต้องไว้หน้าข้า"

กู้ชูหน่วนยิ้มในทันที รอยยิ้มของนางอบอุ่นราวกับแสงแดดจ้า และสามารถละลายทุกอย่างได้ในพริบตาเดียว ประกอบกับรูปโฉมอันงดงามของนาง ทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยในหอสุราต่างพากันหลงใหล

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้วและบุ้ยปากไปทางเยี่ยจิ่งหานด้วยสายตาที่เย้ยหยัน

ดูเหมือนนางกำลังถามเยี่ยจิ่งหานว่าต้องการจะไว้หน้าเขาจริง ๆ หรือไม่

เยี่ยจิ่งหานเพิกเฉยต่อสายตาที่เย้ยหยันของนาง ราวกับว่าเป็นคนนอก และไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขา

"ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย เพียงแค่เจ้ายอมคุกเข่าแล้วโขกศีรษะสามครั้ง และยอมที่จะเป็นทาสหญิงของข้า ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"

"ทาสหญิง？" เหอะ.....ไม่ยอมเป็นพระชายา แล้วจะหนีมาเป็นทาสหญิง？

"ใช่ หากเจ้ายอมปรนนิบัติรับใช้ข้าอย่างดี ข้าจะพิจารณายกเจ้าขึ้นมา"

"เจ้าเสียงดังเอะอะเกินไปแล้ว"

ในขณะที่กู้ชูหน่วนพูด นางก็กระแทกเขาจนกระเด็นออกไปนอกหน้าต่าง

"โอ้ย ข้าเจ็บแทบแย่ เจ้ามันเป็นหญิงต่ำช้า ข้าชอบพอเจ้าก็นับว่าเจ้าโชคดีมากแล้ว แต่เจ้ายังกล้าทำร้ายข้าอีก ข้า......"