บทที่ 347

ไข่มุกเหยินหยวนดึงดูดใจเขามาก

แต่ตำรายากลั่นอายุวัฒนะมีแรงดึงดูดต่อเขามากกว่า

สองชิ้นแรกที่ประมูลไปไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ชิ้นที่สามนี้ต่อให้ต้องยกเอาของทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่มีอยู่ทั้งหมดออกมา เขาจะต้องประมูลมาให้ได้และจะไม่ยอมสูญเสียอีกต่อไป

ซั่งกวนฉู่เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ราวกับเขาก็ให้ความสนใจกับของประมูลชิ้นที่สามนี้อยู่ไม่น้อย

ไม่นานเขาก็ก้มหน้าลงหมกมุ่นกับกาน้ำชา ราวกับความสนใจนั้นมีเพียงน้อยนิด

แววตาของชิงเฟิงเป็นประกาย "นายท่าน ตำรายาอายุวัฒนะในสมัยโบราณนี้ไม่ธรรมดาเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ไม่เช่นนั้นเรา......"

"รีบร้อนอะไร ของดีมักจะอยู่เป็นอันดับท้ายๆ "

ลำดับท้ายๆ ?

อันดับท้ายๆ จะมีของดีอะไร?

หรือว่านายท่านจะรู้ว่าของมีค่าในงานประมูลของวันนี้คืออะไร?

แววตาของกู้ชูหน่วนเปล่งประกายอย่างประหลาดใจ

ของประมูลชิ้นที่หนึ่ง นางต้องการใช้วิธีของนางดูว่าจะสามารถทำออกมาเป็นยาอายุวัฒนะขลุ่ยหยกได้หรือไม่ นางจึงยอมประมูลด้วยราคาที่สูงเช่นนั้น

ของประมูลชิ้นที่สอง นางต้องการประมูลมาเพื่อมอบให้กับเยี่ยเฟิง ไข่มุกเหยินหยวนเม็ดนี้มีความน่าจะเป็นสูงมากว่าจะเป็นไข่มุกเม็ดนั้นของเยี่ยเฟิงที่ถูกแย่งชิงไป

ส่วนของประมูลชิ้นที่สามนั้น กลับเป็นของที่ตัวนางเองสนใจ

เมื่อต้องย้อนเวลามายังยุคโบราณ เพราะนางไม่มีความสามารถ จึงทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมานไม่น้อยและตอนนี้นางก็อดไม่ได้ที่จะเพิ่มทักษะความสามารถของนางเอง

โดยผ่านยาอายุวัฒนะเพื่อการเพิ่มทักษะความสามารถ และนับเป็นวิธีการที่ง่ายดายที่สุดแล้ว เพราะนางเข้าใจในทักษะการรักษา ฉะนั้นนางจึงต้องการได้ครอบครองตำรายากลั่นอายุวัฒนะและศึกษา ฝึกฝนปรุงยาด้วยตัวเอง อีกทั้งยังเป็นการแสดงให้เห็นถึงความสามารถและการพัฒนาของนางเองด้วย

อัครเสนาบดีฟื้นกลับมาต่อสู้แย่งชิงขึ้นอีกครั้ง

เขาสามารถได้มาอยู่ในตำแหน่งอัครเสนาบดีนี้ หนึ่งเลยเป็นเพราะแม่ของกู้ชูหน่วน

สองก็คือเพราะเขาได้เคยรู้จักปรมาจารย์นักปรุงยาเล่นแร่แปรธาตุคนหนึ่งเข้า และมีคนไม่น้อยที่คอยเข้ามาประจบประแจงและจากนั้นก็ได้รับประโยชน์จากตำแหน่งนี้อย่างมาก

ตำรายากลั่นอายุวัฒนะ นี้ เขาจะต้องได้มาครอบครอง

มีเพียงแค่การได้ตำรายากลั่นอายุวัฒนะมาครอบครองเท่านั้น ที่จะสามารถทำให้จวนอัครเสนาบดีของเขายังคงเจริญรุ่งเรืองต่อไปอีกหลายร้อยปี

กู้ชูอวิ๋นก็ต้องการได้ตำรายากลั่นอายุวัฒนะมาครอบครอง แต่ความคิดของนางไม่เหมือนกับอัครเสนาบดีกู้

สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่ต้องการให้จวนอัครเสนาบดียังคงเจริญรุ่งเรืองต่อไปอีกหลายร้อยปี แต่นางเพียงต้องการให้ทักษะความสามารถของนางเพิ่มขึ้นในระยะเวลาอันสั้นๆ นี้

"ท่านพ่อ เรานำเงินมาทั้งหมดเท่าไรหรือ?" นางไม่ต้องการสูญเสียอีกครั้งเพราะเงิน

"เจ้าวางใจได้ กู้ชูหน่วนและท่านเจ๋ออ๋องและรวมไปถึงองค์หญิงตังตังไม่ได้มีเงินมากมายเช่นนั้น พวกเขาไม่กล้าแย่งชิงกับเราหรอก"