บทที่ 358

เสี่ยวลู่โบกมือ มีคนนำแผนที่ภูมิประเทศที่เป็นม้วนหนังแกะโบราณขึ้นมาในทันที

นางยิ้มและกล่าวว่า "ในแผนที่ภูมิประเทศนี้ มีสัญลักษณ์บางอย่าง พวกเราไม่เข้าใจ บางทีสัญลักษณ์เหล่านี้ อาจจะสามารถหาตำแหน่งที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ภูมิประเทศได้ ตอนนี้ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ห้าแสนตำลึง"

ผู้คนต่างเงียบสงัด

ไม่มีใครสู้ราคา

แผนที่ภูมิประเทศที่ดูไม่ออก มีราคาห้าแสนตำลึง มากเกินไปหรือไม่？

มีเพียงคนโง่เท่านั้นที่จะเสียเงินเพื่อซื้อเศษกระดาษแผ่นนี้

"ไม่มีใครสู้ราคาเลยหรือ？แม้ว่าจะไม่เข้าใจแผนที่ภูมิประเทศ แต่ก็เป็นม้วนหนังแกะโบราณที่ประเมินค่าไม่ได้ ทุกคนสามารถนำไปเป็นของสะสมได้"

"ถึงจะเป็นของสะสม แต่ก็แพงเกินไป"

"ใช่ ๆ ยุคนี้หาเงินได้ยากลำบาก ข้าว่าข้ามของประมูลชิ้นนี้ไปเถอะ แล้วนำชิ้นต่อไปออกมา จะได้ไม่เสียเวลา"

"ชิ้นต่อไป ชิ้นต่อไป......"

เสี่ยวลู่ไม่สนใจเสียงตะโกนของผู้คน เขามองไปทางกู้ชูหน่วน "แขกผู้มีเกียรติหมายเลขยี่สิบแปด ไม่ทราบว่าพวกท่านจะประมูลแผนที่ภูมิประเทศนี้หรือไม่"

กู้ชูหน่วนอยากจะเสนอราคา แต่เมื่อเห็นว่ากู้ชูอวิ๋นมองนางด้วยท่าทางแปลก ๆ

หรือแม้แต่เจ๋ออ๋องที่อยู่ชั้นบนก็มองนางด้วยสายตาแปลก ๆ เช่นกัน

นางเกรงว่าทั้งสองคนนี้จะจงใจโก่งราคากับนาง

กู้ชูหน่วนเปลี่ยนเรื่อง "ข้ามีม้วนหนังแกะเป็นหมอนแล้ว หากเพิ่มมาอีกใบ เกรงว่าจะคอเคล็ด ใครอยากได้ม้วนหนังแกะโบราณนี้ ก็ให้เขาไปเถอะ ข้าใจกว้างมากพอ ครั้งนี้ข้าจะไม่แย่งชิงกับพวกเจ้าแล้ว"

ทุกคนต่างพากันกระอักเลือด

นางคิดว่าม้วนหนังแกะโบราณในครั้งนี้เป็นชิ้นส่วนของตำรากลั่นยาอายุวัฒนะ？

ใครจะแย่งชิงสิ่งของที่ดูไม่ออกเช่นนี้

"พูดได้ดี ในเมื่อท่านใจกว้างเช่นนี้ เช่นนั้นท่านก็รับแผนที่ภูมิประเทศนี้ไว้เถอะ ข้ารับรองว่าจะไม่มีใครมาแย่งท่าน"

"เฮ้ เจ้าคิดว่าข้าซื้อไม่ได้หรือ？"

"เช่นนั้นท่านก็สู้ราคามาสิ"

"ได้ ข้าสู้ราคาให้เป็นห้าแสนหนึ่งหมื่นตำลึง"

ทุกคนไม่คิดว่าจะปลุกใจนางได้ง่าย ๆ เช่นนี้ และนางก็สู้ราคาจริง ๆ

"ห้าแสนหนึ่งหมื่นตำลึงครั้งที่หนึ่ง ห้าแสนหนึ่งหมื่นตำลึงครั้งที่สอง ห้าแสนหนึ่งหมื่นตำลึง......"