บทที่ 362

ผู้เข้าร่วมประมูลแตกฮือทันที

“เจ้าว่าอย่างไรนะ แผนที่มังกรฟ้า? หมายถึงแผนที่ของไข่มุกมังกรสีครามใช่หรือไม่”

“ถูกต้อง และคิดว่าทุกคนคงทราบกันดีว่าไข่มุกมังกรคืออะไร บนโลกนี้มีไข่มุกมังกรทั้งหมดเจ็ดลูก แต่ละลูกมีสีที่แตกต่างกันคือสีแดง แสด เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน และสีม่วง และการค้นหาไข่มุกมังกรจำเป็นต้องมีแผนที่”

“พระเจ้า ไข่มุกมังกรที่เล่าลือนั่น เร็วเข้า เจ้ารีบกลับไปเอาเงินมาเพิ่ม ต่อให้ต้องขายสมบัติพัสถานทั้งหมดก็ต้องเอาเงินทั้งหมดมาให้ได้”

“ท่านพ่อ เวลาเพียงครึ่งชั่วยามจะขายเรือนก็ขายไม่ได้อยู่ดี”

“เช่นนั้นก็ไปที่เรือนก่อน เอาเงินทั้งหมดมาที่นี่”

“ท่านอาฝู ท่านรีบกลับไปหาฮูหยินก่อนเถิด ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้ฮูหยินนำเงินทั้งหมดที่มีในเรือนออกมา จากนั้นค่อยให้ฮูหยินกับบุตรชายทั้งหลายของข้าไปขอยืมเงิน ให้ยืมให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะยืมได้ คราวนี้ต่อให้ต้องตายก็ต้องประมูลแผนที่ไข่มุกมังกรครามมาให้ได้”

"....."

แขกเกือบทุกคนที่เข้าร่วมการประมูลสั่งให้คนรับใช้ของพวกเขากลับไปนำเงินมาจากเรือน

แม้แต่อัครเสนาบดีกู้ที่ไม่คิดจะเข้าร่วมการประมูลต่อยังตื่นเต้นขึ้นมาอีก เขาสั่งให้กู้ชูอวิ๋นรีบกลับไป ต่อให้ต้องขายจวนอัครเสนาบดีทิ้งก็ต้องหาเงินมาให้ได้

ผู้คนที่รวมตัวกันอย่างหนาแน่นในการประมูลครั้งนี้บางตาลงอย่างฉับพลัน

แววตาของเยี่ยจิ่งหานเป็นประกายกล้า ดวงตาที่สงบนิ่งคู่นั้นยังคงจ้องมองไปที่เวทีด้านหน้า

ร่างกายของชิงเฟิงยิ่งแข็งเกร็งกว่าเดิม เขายืดหลังตรงและคอยเฝ้าดูอย่างระมัดระวัง

เมื่อมองไปในห้องส่วนตัวของซั่งกวนฉู่และอี้เฉินเฟยก็รู้สึกได้ว่ามีแรงกดดันบางอย่างแผ่ออกมาเช่นกัน

กู้ชูหน่วนเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง

อี้เฉินเฟย ซั่งกวนฉู่ หรือแม้แต่เยี่ยจิ่งหานต่างก็มาที่นี่เพื่อแผนที่ไข่มุกมังกรคราม

ต่อให้นางไม่ลากเยี่ยจิ่งหานมาดูการประมูล เยี่ยจิ่งหานก็จะส่งใครบางคนมาประมูลแผนที่ไข่มุกมังกรครามอยู่ดี

ไข่มุกมังกร?

ว่ากันว่าผู้ที่ครอบครองไข่มุกมังกรได้ก็คือผู้พิชิตโลก นอกจากนี้ยังจะเป็นอมตะอีกด้วย

เหอะ...

ข่าวลือก็แค่ข่าวลือ ไม่รู้จริงๆ ว่าเหตุใดคนพวกนี้จึงโง่เขลางมงายเช่นนี้

“แผนที่ไข่มุกมังกรคราม เริ่มประมูลที่ราคาแปดสิบล้านตำลึง”

“แปดสิบห้าล้านตำลึง”

“เก้าสิบล้านตำลึง”

“หนึ่งร้อยล้าน”

“หนึ่งร้อยสิบล้านตำลึง”