บทที่ 37

“นายท่านโปรดเมตตาด้วย ท่านจะฆ่าบ่าวก็ได้ แต่ร่างกายของคุณหนูอ่อนแอ ไม่มีทางทนรับการโบยห้าสิบครั้งได้แน่ คุณหนูจะทนไม่ไหวนะเจ้าคะ”

กู้ชูหน่วนหิ้วชิวเอ๋อร์ขึ้นมาและกล่าวอย่างโมโหว่า “ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้คุณหนูของเจ้าขายหน้าเปล่าๆ ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่านอกจากข้า เจ้าไม่จำเป็นต้องคุกเข่าให้ใครทั้งนั้น”

“คุณหนู...”

ชิวเอ๋อร์ร้องห่มร้องไห้ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว เหตุใดคุณหนูจึงยังโง่เขลาอยู่เช่นนี้

“ยังมัวยืนงงทำไมอยู่อีก ลงมือซะ”

อัครเสนาบดีกู้โกรธจัด เขาไม่เชื่อว่าวันนี้เขาจะลงโทษบุตรสาวของตัวเองไม่ได้

กู้ชูหลานและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้ายินดีปรีดาและรอดูกู้ชูหน่วนถูกทุบตีจนต้องคุกเข่าขอความเมตตา

คนรับใช้เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดุดัน กู้ชูหน่วนหยิบตราคำสั่งทองคำออกมาจากแขนเสื้ออย่างไม่รีบร้อน บนหน้าตราคำสั่งมีตัวอักษรขนาดใหญ่เขียนเอาไว้

เมื่อเห็นตราคำสั่งนั้น เหล่าคนใช้ก็หยุดอยู่กับที่

อัครเสนาบดีกู้หน้าถอดสี

ตราคำสั่งนั่นคือตราคำสั่งจักรพรรดิที่จักรพรรดิพระองค์ก่อนมอบให้องค์หญิงจาวหลิงมิใช่หรือ

จักรพรรดิพระองค์ก่อนทรงโปรดปรานองค์หญิงจาวหลิงที่สุด พระองค์แทบจะมอบโลกทั้งใบให้นาง ดังนั้นตราคำสั่งนี้จึงย่อมตกอยู่ในมือขององค์หญิงจาวหลิงเป็นธรรมดา

หลังจากองค์หญิงจาวหลิงสิ้นพระชนม์ เขาค้นหาตราคำสั่งนี้มาตลอดทว่าหาอย่างไรก็หาไม่พบ เหตุใดตอนนี้มันจึงตกอยู่ในมือของกู้ชูหน่วนเล่า

กู้ชูหน่วนเล่นตราคำสั่งในมืออย่างเหนื่อยหน่ายและเอ่ยอย่างไม่ไยดีว่า “ถ้าข้าจำไม่ผิด ฝ่าบาทพระองค์ก่อนดูเหมือนจะเคยตรัสไว้ว่า เมื่อเห็นตราคำสั่งนี้ก็เหมือนเห็นพระองค์ แม้ว่าฝ่าบาทจะล่วงลับไปแล้ว แต่ข้าคิดว่าตราคำสั่งนี้น่าจะยังมีผลอยู่”

อู่อี๋เหนียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างเกลียดชัง

วันนี้จะลงโทษกู้ชูหน่วนได้อยู่แล้ว แต่นางไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนไปหาตราคำสั่งของจักรพรรดิพระองค์ก่อนมาจากไหน

กู้ชูหลานอายุยังน้อยและจำเรื่องของตราคำสั่งนี้ไม่ได้ นางอดตำหนิไม่ได้ว่า “กู้ชูหน่วน เจ้าคิดจะเอาตราประทับโง่ๆ นั่นมาขู่ท่านพ่องั้นหรือ”

“สามหาว เจ้าถึงกลับกล้าดูถูกตราคำสั่งของจักรพรรดิพระองค์ก่อนเชียวหรือ แค่ถ้อยคำนั้นของเจ้าก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตระกูลกู้ถูกตัดหัวประหารชีวิตทั้งตระกูล”

ตะ... ตราคำสั่งของจักรพรรดิพระองค์ก่อน?

เป็นไปได้หรือว่าตราคำสั่งนี้จะเป็นสิ่งที่จักรพรรดิพระองค์ก่อนพระราชทานให้จริงๆ