บทที่ 370

"ขอรับ"

มีประสบการณ์ครั้งแรกแล้วทำให้กู้ชูหน่วนกลั่นยาอีกครั้งได้อย่างสบายมากขึ้นและไม่มีวี่แววที่จะเกิดระเบิดขึ้นอีก จำนวนของเม็ดยาที่เป็นรูปเป็นร่างก็มากขึ้นกว่าครั้งแรกมากมายเสียด้วย

หลังจากเสียเงินไปหนึ่งหมื่นตำลึงนางก็กลั่นยาล้างไขกระดูกได้ประมาณสองร้อยเม็ดซึ่งหนึ่งในนั้นนางได้ใส่หญ้าจื่อเยียนลงไปด้วย

ครั้งนี้นางโชคดีที่ปะทะเข้าที่จุดเส้นวรยุทธ์ เมื่อใดก็ตามขณะที่นางเกือบจะทะลุผ่านจุดเส้นวรยุทธ์นางก็จะหยิบยาล้างไขกระดูกหนึ่งกำกินลงไปเพื่อเพิ่มพลังงาน

เป็นราวกับแต่ก่อนทุกช่วงขณะที่ตีช่องว่างหนึ่งก็จะถูกขวางกั้นไว้โดยอัตโนมัติ กู้ชูหน่วนไม่เชื่อในความชั่วร้ายจึงได้ชนปะทะครั้งแล้วครั้งเล่า

และก็ไม่รู้ว่าใช้เวลาไปนานเท่าใดจึงสามารถเปิดจุดเส้นวรยุทธ์ออกได้อย่างสมบูรณ์

"พรวด......"

ก็ยังคงมีเลือดไหลออกมาอีกคำหนึ่ง ผู้อื่นผ่านจุดเส้นวรยุทธ์นั้นรู้สึกสบายไปทั่วทั้งร่างกายพร้อมกับมีกำลังทั่วร่าง แต่นางกลับดูเหมือนว่าหนีจากความตายเช่นนั้นจนเกือบจะเอาชีวิตของนางไปเสียแล้ว

ปากของกู้ชูหน่วนเปื้อนเลือดแต่กลับเผยรอยยิ้มอันเย้ายวนขึ้น

นางลองเสี่ยงโชคทั้งสัปดาห์ ในจุดตันเถียนมีประกายไฟกำลังก่อตัวใหญ่ขึ้นและร่างกายก็เบากว่าแต่ก่อนมาก

นางมีกำลังภายในแล้ว......แม้ว่ากำลังภายในจะอ่อนนัก......

จุดเส้นวรยุทธ์เปิดออกแสดงว่านางสามารถฝึกฝนวรยุทธ์ได้แล้ว

กู้ชูหน่วนหายใจออกยาวๆและเปิดตำรากลั่นยาออกอีกครั้ง

ยาระเหิดและเพิ่มพูนกำลังภายในได้อย่างรวดเร็วซึ่งได้ข้ามผ่านเม็ดยาขั้นที่หนึ่งแล้ว

กู้ชูหน่วนก็สนใจขึ้นมาบ้างอีกครั้ง

"ชิงเฟิง"

ชิงเฟิงทำหน้าขมขื่น “พระชายา วัสดุยาที่ท่านต้องการทั่วทั้งเมืองหลวงก็ไม่มีหมดแล้ว โยกย้ายมาจากที่อื่นเร็วที่สุดก็ต้องเป็นวันพรุ่งนี้”

“ข้าให้เจ้าไปซื้อวัสดุยาเหล่านั้นหรือ? ไป ไปซื้อวัสดุยาตามใบสั่งนี้ให้มากขึ้นมาด้วย หากว่าไม่มีวัสดุยาตามในใบสั่งก็ใช้วัสดุยาอื่นที่คล้ายคลึงกันมาเสริมเป็นวัสดุยาตามหมายเหตุด้านล่างไว้ใบสั่ง”

“พระชายา ยาในใบสั่งนี้มีราคาแพงกว่าเมื่อครู่นี้มาก ท่าน......”

"นี่เป็นเงินหนึ่งแสนตำลึง"

ชิงเฟิงกำเงินหนึ่งแสนตำลึงเอาไว้แน่นและมองไปยังประตูใหญ่ที่กู้ชูหน่วนได้ปิดเอาไว้แน่นหนา เขาต้องการกล่าวสักหนึ่งประโยค

นางต้องการยาอันใดก็บอกตามตรงก็พอแล้วซึ่งไม่ต้องใช้เงินเหล่านี้ไปซื้อวัสดุยา ไม่ว่าจะเป็นยาอันใดใช้เงินหลายหมื่นตำลึงก็สามารถหาซื้อมาได้