บทที่ 376

แววตาของกู้ชูหน่วนเป็นประกาย และจ้องมองไปที่ระฆังวิญญาณสะบั้น

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางมักจะรู้สึกราวกับว่าระฆังวิญญาณสะบั้นสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง และชี้นำให้นางเดินตรงไปข้างหน้า

มีนักเรียนจำนวนมากของสำนักศึกษาวังหลวงรวมตัวกันอยู่ข้างหน้า และมีเสียงอุทานมาเจอสมบัติแล้วดังขึ้นเป็นระยะ ๆ

อวี๋ฮุยรีบกล่าวว่า "พี่ใหญ่ เช่นนั้นเราไปกันจะดีกว่า ลองดูว่าจะเจออะไรหรือไม่"

"จะรีบร้อนอะไร พื้นที่ที่นี่ถูกปกปิดไว้ ไม่ไกลออกไปทางซ้ายมีถ้ำอยู่ เราไปที่ถ้ำกันก่อน"

"หา......ไปทำอะไรที่ถ้ำ"

เซี่ยวอวี่เซวียนให้เกาลัดพวกเขาคนละเม็ด "แม่สาวอัปลักษณ์บอกให้คุณพวกเจ้าไป พวกเจ้าก็ไปเถอะ จะพูดไร้สาระอะไรมากนัก"

ทั้งสี่คน ชายสามหญิงหนึ่ง พวกเขาเข้าไปในถ้ำ ถ้ำไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็เพียงพอสำหรับสี่คน บรเวณโดยรอบของที่นี่เป็นผนังดิน หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยหาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบสมบัติอะไร

กู้ชูหน่วนหยิบขวดยาหลายขวดออกจากในอ้อมแขนของนาง แล้วโยนทิ้งต่อหน้าพวกเขา "อันนี้แบ่ง ๆ กันไป ต้องเพิ่มความแข็งแกร่ง หากมีความแข็งแรงมากพอก็จะไม่ถูกรังแก"

เซี่ยวอวี่เซวียนและคนอื่น ๆ เปิดขวดยาด้วยความสงสัย ในทันทีที่พวกเขาเปิดออก พลังอันแข็งแกร่งก็พรั่งพรูออกมา และสีหน้าของพวกเขาก็ดูตกใจ

"ยาล้างไขกระดูก เป็นยาล้างไขกระดูก โอ้สวรรค์ แม่สาวอัปลักษณ์ เจ้าไปเอายาล้างไขกระดูกมากมายเช่นนี้มาจากไหน？"

"พี่......พี่ใหญ่ ยาล้างไขกระดูกนี้แพงมาก ท่านต้องเสียเงินซื้อไปเท่าไหร่？"

ซื้อ？

ยาล้างไขกระดูกชั้นดีถูกนางกินไปหมดแล้ว

ทั้งหมดนี้เป็นของที่มีข้อบกพร่อง นางจะซื้อของที่มีข้อบกพร่องได้อย่างไร

เมื่อคิดว่าสิ่งที่ให้พวกเขาล้วนแต่เป็นของที่มีข้อบกพร่อง กู้ชูหน่วนก็ไอเบา ๆ และทำตัวไม่ถูก "ยาล้างไขกระดูกเหล่านี้สรรพคุณด้อยกว่าเล็กน้อย ไว้คราวหน้าข้าจะนำยาล้างไขกระดูกชั้นดีมาให้พวกเจ้า"

ปัง......

เซี่ยวอวี่เซวียนและคนอื่น ๆ เกือบจะล้มลง