บทที่ 386

กู้ชูหน่วนเปิดกล่องและพบหยกหนึ่งชิ้น หยกสีขาวสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่แกะสลักด้วยอักษรรูนเต็มไปหมด

เป็นไปอย่างที่นางได้คาดคิดเอาไว้ อักษรรูนบนแผ่นหยกขาวนั้นมีลักษณะคล้ายคลึงกับระฆังวิญญาณสะบั้นมาก

กู้ชูหน่วนทุบหยกขาวชิ้นนั้นตามวิธีการเดิม ในที่สุดหลังจากที่หยกขาวแตกหัก อักษรรูนที่ถูกสลักไว้ก็ปรากฏขึ้นทีละตัวในอากาศ และผสานเข้ากับระฆังวิญญาณสะบั้นโดยอัตโนมัติ

หยกทั้งสามชิ้นถูกรวมเข้ากับระฆังวิญญาณสะบั้นในชั่วพริบตา จากนั้นก็มีแสงสว่างส่องไปบนท้องฟ้า

แสงระยิบระยับนั้นปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยแสงแห่งเทวดานางฟ้า และสามารถมองเห็นได้ชัดเจนแม้ในระยะไกล

กู้ชูหน่วนขมวดคิ้ว

ที่นี่มีความเคลื่อนไหวที่น่าถูกจับตามอง เกรงว่าแต่ละกองกำลังจะถูกทำให้ตื่นตระหนกเอาได้

"ชิ้ว......"

ระฆังวิญญาณสะบั้นมอดดับลงและตกลงสู่พื้นดินด้วยเสียงกระทบกันในทันที

กู้ชูหน่วนหยิบขึ้นมาและสังเกตอย่างละเอียด บนระฆังวิญญาณสะบั้นมีแผนที่หนึ่งปรากฏเอาไว้ แผนที่ที่มีความละเอียดชัดเจน เพียงแต่แผนที่นี้ดูแปลกตาและไม่คุ้นอย่างมาก ซึ่งดูไม่ออกเลยว่าเป็นสถานที่แห่งใด

เซี่ยวอวี่เซวียนนำแผนที่มาประทับไว้ที่ศีรษะ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย "หรือว่าหากค้นหาตามแผนที่อันนี้จะทำให้เจอไข่มุกมังกรได้"

"รู้หรือไม่ว่าเครื่องหมายบนแผนที่คือที่ใด?"

"ไม่รู้ แต่บริเวณนี้คาดว่าน่าจะเป็นทะเลโลหิต รัฐเยี่ยมีเพียงสามที่เท่านั้นที่มีทะเลโลหิต นั่นก็คือเมืองอู๋ซวง เมืองมู่หรง และเมืองจ่างฮวน หนึ่งในนั้นคือเมืองมู่หรงมีพื้นที่ทะเลโลหิตมากที่สุด"

กู้ชูหน่วนลูบคาง เป็นไปได้หรือไม่ว่าแผนที่นี้จะบันทึกแผนที่เมืองมู่หรงเอาไว้?

นางพลิกแผนที่ไปมา และที่มุมล่างซ้ายเห็นอักขระสี่ตัวของรัฐเว่ย เมืองหลวงแห่งท้องทะเลโลหิตซึ่งถูกเขียนขึ้นเมื่อหลายพันปีก่อน

"เสี่ยวเซวียนเซวียน เจ้าเคยได้ยินเมืองหลวงแห่งทะเลโลหิตหรือไม่?"

"ไม่เคย"

"ข้าเชื่อว่าแผนที่นี้ไม่ได้บันทึกแผนที่ของเมืองมู่หรงอย่างแน่นอน นี่เป็นอักษรของรัฐเว่ยเมื่อสองพันกว่าปีที่แล้ว รัฐเว่ยตั้งอยู่ทางตอนเหนือ แต่เมืองมู่หรงตั้งอยู่ทางตอนใต้ ซึ่งเป็นระยะที่ค่อนข้างห่างไกลกันอย่างมาก"