บทที่ 390

กู้ชูหน่วนออกคำสั่ง "วางกระสอบทั้งหมดไว้ตรงนั้น ค่อย ๆ วางลงทีละกระสอบ กองละสิบกระสอบ"

ทุกคนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นว่าสิงโตเพลิงวางกระสอบลงบนพื้นอย่างเชื่อฟัง กองละสิบกระสอบ ไม่มากไม่น้อย อีกทั้งสิงโตเพลิงแต่ละตัวก็เหมือนมด พวกมันไปยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ และรอให้กู้ชูหน่วนออกคำสั่งถัดไป

สิงโตเพลิงเหล่านี้ไม่รู้ว่ากำลังทำงานที่ลำบาก พวกมันแต่ละตัวหายใจหอบ

ทุกคนต่างพากันขยี้ตา

ไม่ได้มองผิดไป สิงโตเพลิงเหล่านี้เชื่อฟังคำสั่งของกู้ชูหน่วนจริง ๆ

โลกนี้ซับซ้อนขนาดนี้แล้วหรือ？

กู้ชูหน่วนไม่มีวรยุทธใด ๆ สิงโตเพลิงเป็นอสุรกายชั้นสูงสุดระดับที่สอง แต่หวาดกลัวนางราวกับเสือ

หลิ่วเย่ว์และอวี๋ฮุยเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ และพอใจกับสายตาที่ประหลาดใจของทุกคน

"พวกเจ้าไปได้แล้ว"

หลังจากที่กู้ชูหน่วนพูดจบ สิงโตเพลิงเหล่านั้นก็วิ่งจากไป และหายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตาเดียว ราวกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงภาพลวงตา

ฮ้า......

ไปแล้วหรือ？

ทำไมสิงโตเพลิงถึงได้เชื่อฟังเช่นนี้？

นัยน์ตาของกู้ชูหน่วนมีความเกลียดชังปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง และไม่นานก็กลับมาอ่อนโยนตามปกติ

ยอดฝีมือมากมายต้องการจะฆ่านาง แต่ก็ยังปล่อยให้นางหนีไปได้

เจ๋ออ๋องตกตะลึงอยู่นาน เมื่อเห็นว่านางไม่เป็นไร เขาก็โล่งใจ

กู้ชูหน่วนทำให้เขาอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า เขาควรจะเกลียดนาง แต่ทุกครั้งก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงนาง

กู้ชูหน่วนชี้ไปที่กระสอบบนพื้น และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ใครเต็มใจที่จะช่วยข้าแบกกระสอบออกไปบ้าง ข้าจะให้เงินคนละหนึ่งร้อยตำลึง"

ผู้ที่สามารถเข้ามาในสำนักศึกษาวังหลวงได้นั้น ไม่มีใครขาดแคลนเงิน

มีคนเต็มใจ แต่ไม่มีใครก้าวออกไปข้างหน้า