บทที่ 397

นายท่านเห็นด้วย?

เจี้ยงเสวี่ยผลักประตูเข้ามาและคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น “นายท่าน โปรดพิจารณาใหม่อีกครั้งเถิดพ่ะย่ะค่ะ”

ชิงเฟิงคุกเข่าตามมา “นายท่าน โปรดคิดทบทวนอีกครั้งด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พระชายาเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว ใครจะรู้ว่านางพูดจริงหรือไม่จริง

ก่อนหน้านี้นางเคยบอกว่าจะช่วยรักษาพิษให้นายท่าน แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้มิใช่รึ

“ถอยไป”

น้ำเสียงของเยี่ยจิ่งหานเย็นเยียบ

เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ทั้งยังถูกกู้ชูหน่วนดูดซับพลังภายในไปกว่าครึ่ง เวลานี้ร่างกายของเขาจึงอ่อนแรงถึงขีดสุด

หากยืนด้วยขาของตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าภายในจะแข็งแกร่งเพียงไหนก็ยังห่างไกลกับการเป็นคู่ต่อสู้ของเผ่าเพลิงฟ้าอยู่ดี

ในการต่อสู้ครั้งล่าสุด เผ่าเพลิงฟ้าเห็นว่าขาของเขาพิการ ดังนั้นพวกนั้นจึงมุ่งความสนใจมาที่ร่างกายส่วนล่าง

เมื่อนึกถึงความบาดหมางกับเผ่าเพลิงฟ้าที่มีมายาวนาน เยี่ยจิ่งหานก็ยิ่งอยากรักษาขาและพิษในร่างกายของเขาให้หายสนิท

อย่างมากสุดเจ็ดวัน...

ขอเพียงแค่ผ่านเจ็ดวันนี้ไปได้

“จะเริ่มเมื่อใด”

“จะเริ่มเมื่อไรก็ได้ แต่ก่อนหน้านั้นมีสองอย่างที่จำเป็นต้องใส่ใจ อย่างแรก จำเป็นต้องหาสถานที่ที่ร้อนจัด อย่างเช่นบ่อน้ำพุร้อนหรือทะเลโลหิตหินหนืด* จะดีที่สุดถ้าเป็นที่ที่มีทะเลโลหิต อย่างที่สอง ห้ามไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนเด็ดขาด จำเป็นต้องทำอย่างเงียบสงบ หากถูกรบกวน ความร้อนอาจย้อนเข้าสู่เส้นลมปราณจนเสียชีวิตได้”

“เจี้ยงเสวี่ย รีบไปเตรียมการ เราจะไปเมืองอู๋ซวง”

ชิงเฟิงและเจี้ยงเสวี่ยอยากจะลองเกลี้ยกล่อมอีก แต่น้ำเสียงของผู้เป็นนายนั้นยากจะโต้แย้ง ไม่มีช่องว่างให้หาทางออกอย่างอื่นเลย

เขาทำได้เพียงออกไปทำตามคำสั่ง

กู้ชูหน่วนตกใจ

เมืองอู๋ซวงงั้นหรือ

นางเองก็อยากไปเมืองอู๋ซวงเหมือนกัน

แผนที่บนระฆังวิญญาณสะบั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ มันอยู่ที่เมืองอู๋ซวง

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ไปดูด้วยเลย ว่าจะหาไข่มุกมังกรในตำนานที่เมืองอู๋ซวงได้หรือไม่