บทที่ 406

"งั้นยังไม่รีบพยุงเขาขึ้นมานอนอีก"

"รอเดี๋ยว นอนบนหินก็ได้ แต่ส่วนสำคัญของร่างกายต้องบังไว้" เยี่ยจิ่งหานกล่าว

"ทำราวกับข้าไม่เคยเห็นร่างกายท่าน"

"กู้ชูหน่วน" เยี่ยจิ่งหานขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน

เขายอมถอยสุด ๆ แล้ว

"ได้ ได้ ได้ นอกจากตำแหน่งที่ต้องฝังเข็ม นอกนั้นก็บังได้ พอใจหรือยัง"

สีหน้าเยี่ยจิ่งหานดีขึ้นเล็กน้อย

ไม่นาน เขาก็รู้ว่าตัวเองถูกสตรีผู้นี้แกล้งอีกแล้ว

เขานอนบนหินอันร้อนแผ่ว กู้ชูหน่วนก็ถอดเสื้อของเขาเกือบทั่วร่างกาย จากนั้นก็ฝังเข็มจากหน้าอกลงไปมากมาย เขาเจ็บจนน้ำตาเกือบไหล

สิ่งที่หงุดหงิดที่สุดคือ เขาเปลือยตัวต่อหน้ากู้ชูหน่วนอีกครั้ง

เยี่ยจิ่งหานตะเบ็งเสียงเกรี้ยวกราด "กู้ชูหน่วน เจ้าบอกว่าจุดที่ไม่ฝังเข็มจะบังเอาไว้"

"ข้าเคยพูด ดังนั้นข้าเลยบังคอของเจ้าไง?"

บังคอแล้วมีประโยชน์อะไร?

สิ่งสำคัญที่สุดคือ ตั้งแต่คอลงไปไม่มีอะไรบดบังเลย

วิธีรักษาสองขา ตำแหน่งที่ฝังเข็มไม่ใช่สองขาของเขาหรอกหรือ?

เหตุใดจึงฝังทั่วกายเขาเลยล่ะ?

ไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนใช้ยาอะไร เขารู้สึกอ่อนยวบทั่วร่างกาย กระทั่งแรงยกมือขึ้นก็ไม่มี

คล้ายกับสัมผัสอารมณ์ฉุนเฉียวของเยี่ยจิ่งหานได้ นางอธิบายว่า "ต้องรักษาที่ต้นเหตุ"

หลักการบ้าบออันใด?

สตรีผู้นี้ นางจงใจแกล้งหรือเปล่า?